’t Is crisis, maar niet voor Sinterklaas

Sinterklaas komt namelijk met zijn BMW Mercedes(°) cabrio naar school. Dat wist ik al van hij die de Sint op school al had gezien (Awel, zo’n auto sonder dak èh*).

En dat de juf speelgoed had gekregen, omdat ze flink was geweest. Iets van een winkeltje en zo èh.

Curieuzeneuze begon te wachten tot de foto’s van dat feest op tinternet zouden verschijnen, en jawel hoor: de Sint kwam wel degelijk met zijn sportkar aan in school. En waar ik helemaal van achterover viel was dat zelfs zijn nummerplaat gepersonaliseerd scheen te zijn. Dan frons ik eerst mijn wenkbrauwen om daarna breed glimlachend achterover te leunen, fier op mijn eigen dat ik toch zo’n goede school heb gevonden** voor mijn kind.

Bon, even verder door die foto’s gaan. Frons twee: Kaatje van Ketnet was er blijkbaar ook. Met Kamiel! En dan zie en hoor ik mijn zoon gewoon lachen en roepen van plezier. Ook al zit hij op dat moment zo’n 14 kilometer verder.

Ik ben te gauw onder de indruk denk ik. Maar ik vind toch dat die zoon van mij op een ferm goeie school zit.

* Benne is overschakeld van de of é op ’t einde van zijn zinnen naar een onvervalste Avelgemse èh.

** ‘gevonden’: de school naast de grote school waar de grote man des huizes zijn tijd al dan niet nuttig kan besteden.

(°) dank u Xander!

(foto’s van hier)

Ouderfeest – deel 2

Toen Benne deze morgen opstond was het eerste wat hij zei: “Mama heeft mij gezien hé, op ’t pomium hé, mama was daar hé!”

Gisteren kon hij er ook al niet over zwijgen, blijkbaar is hij er serieus van onder de indruk dat die anders altijd afwezige moeder (wat school betreft hé!) er gisteren ook eens bij was. Een mama op school, ’t gebeurt niet elke dag, toch niet in zijn wereld 🙂

en toen had hij een vriendinnetje

Benne en A-mé-lie-tjeeeuh. Ziehier het nieuwe kleuterkoppel van dit trimester. Ik mag hopen dat meneer nog veel liefjes zal hebben, maar voorlopig is Amélietjeeeuh zijn vriendinnetje. ’t Is een beetje een vreemde relatie: ze trekt aan en stoot af, zo lijkt het. Ze zijn de beste vriendjes en plots doet ze hem dan pijn. Gelukkig is grote heldin juf Justine er dan nog om zijn liefje dan op haar plaats te zetten. Waardoor Benne dan weer medelijden krijgt met zijn lief en ze dan gaat troosten. Grote juffen moeten zich niet moeien met de relationele problemen van kleuters denk hij dan misschien.

Ik wacht de dag af dat hij zelf zal vragen om zijn haar in de gel te leggen omdat hij er mooi moet uitzien voor zijn ‘mooi Amélie-meisje’. Intussen doen wij hier vrolijk mee met de adoratie van Amélietjeeeuh. Straks even wat speciale opsporingsmethodes gebruiken om haar ouders te screenen 🙂

Na één week school

Na veel vijven, zessen en zevenen wil meneer Benne eindelijk de naam van zijn juf kenbaar maken. Tot gisteren maakte hij er een spelletje van en op de vraag: “Benne, hoe heet jouw juffrouw in de klas?”, zei hij gewoon “Ik weet het niet!”. Dit afwisselend guitig, gespeeld of ronduit kwaad omdat we hem zo’n moeilijke vraag durfden te stellen. ’t Was nochtans in het Nederlands.

De vieze beestjes in neuzen, kelen en oren hebben hun intrede gedaan, en de zakdoeken mogen hier weeral bovengehaald worden om loopneuzen en andere viezigheden te bestrijden.

Dat er meisjes in zijn klas zitten weet hij, dat het mooie meisjes zijn kan hij ook zeggen, dat die meisjes ook een naam hebben komt af en toe bij hem op, maar dat ze leuk zijn is nog wat anders. Of misschien wel leuk, maar alleszins geen vriendschapsmateriaal. Op de vraag of hij vriendinnetjes heeft antwoordt hij steevast ontkennend. Vriendjes, dat wel.

Als de vraag eindigt op ‘mee’, ‘eten’, ‘doen’ of ‘hebben’ dan steekt Fries nog vlugger dan zijn schaduw zijn hand omhoog en slaat er een welgezinde ‘ikkeeeeeuh!’ uit. Wie gaat er mee, wie wil iets eten, wie wil dat doen of wie wil dat hebben: Fries dus.

’t Kleinste kind kent ook al zijn broer, Penneuh en zichzelf, Fiesjeuh. Mapamapa is voor als hij dringend zijn beide ouders wil spreken. ‘Melkeuh’ is als de vent wat melk wil achteroverslaan en ‘neeje’ spreekt voor zich. Dat laatste horen we hier al te veel.

Beide jongens hebben besloten niets meer met elkaar te delen (how wussy is dat zeg), maar om des te meer alles van elkaar af te pakken. “Afpakken is leuk, hé mama?”. Niet dat ze mijn mening daarover vragen, eerder proberen ze me te overtuigen van het positieve, voor jezelf leren opkomen heet dat. Met blauwe plekken, bloedlippen en half verstuikte polsen als gevolg.

En Bennes favoriete beest is het liegebeest. Of is het het fantasiebeest? Even overwegen hoe we zijn fabeltjes gaan aanpakken, want meneer heeft het precies niet goed door dat sommige mensen het niet appreciëren als je rondbazuint dat ze hun behoefte doen in de woonkamer en dat hij dat vervolgens volgens regelrechte kinderarbeidsnormen moet opkuisen. Dat hij vliegende leeuwen op het plafond ziet, tot daar aan toe. Dat hij vaak achtervolgd wordt door een beer, tot verder nog aan toe. En zelfs een blauwe olifant in zijn bed mag gerust blijven slapen. Maar verder dan dat is het geen spelletje meer, hoe grappig hij zijn verzinsels ook mag vinden.

Friesewietie (sic Benne) heeft nu ook zijn eigen woordenboek, geproduceerd door opa Gerrit. ’t Kind zegt gezwind zijn woordjes op, geeft er hier en daar een eigen invulling aan, en vindt het vooral ongelooflijk geestig om te demonstreren wat hij allemaal kan. En wij vinden dat nu ook eens.

Friesjeswoordenboek