Kind&GeZen

Ik was al aan het twijfelen of ik eigenlijk nog naar Kind&Gezin zou gaan met die derde. Die inspuitingen kan hij evengoed bij de kinderarts krijgen en het bespaart me het geneuzel van veel te jonge verpleegsters zonder kinderen of veel te oude huisartsen op rust die nog wat extra inkomsten zoeken. Hier dus geen goede ervaringen met K&G en al zeker niet als ze betweterig willen doen. Maar, vergevingsgezind als ik ben, vond ik dat ik het team in de nieuwe woonplaats ook een kans moest geven. Het kunnen toch niet overal zo’n seutige verpleegsters of ongeïnteresseerde artsen zijn als in de vorige woonplaats? Dus verwelkomde ik verpleegster M., die me opbelde en meteen de vraag stelde waarom ik in godsnaam na amper 24 uur uit het ziekenhuis was vertrokken. “Omdat ik bij mijn kinderen wou zijn; ik in mijn huis gaat veel beter dan ik in een ziekenhuis”, en dat op een toon die geen tegenspraak of gesus of getrunt duldde. De toon was gezet en verpleegster M. leek dat te accepteren. Dus mocht ze thuis op bezoek komen. En ze deed dat goed, ik zag een nuchtere, wijze mevrouw en dacht dat het toch wel nog goed zou komen. De tweede ontmoeting, met de gehoortest: opnieuw een goed gevoel. Verpleegster M. stelde me gerust, suste de jongste, benadrukte het volgen van het eigen gevoel, enzovoorts. Punten voor verpleegster M. dus.

En of ze een volgende consultatie mocht vastzetten, zo rond vier weken? Dat mocht.

Enter verpleegster Zenuwaandoening met zenuwen die op springen stonden omdat ze een lastig kind voor zich kreeg. En dat ze al had gehoord dat ik een half uur in de wachtzaal rondliep met een krijsende baby (mochten ze op tijd zijn, dan was dat beperkt gebleven tot 5 minuten), dat hij bleef krijsen toen we bij haar waren, dat hij nog harder krijste toen we bij de dokter waren, dat ze toch wel vond dat hij lawaai kon maken, dat hij lastig was, dat ik hem ’s nachts absoluut niet meer in bed mocht eten geven maar beter naar beneden zou gaan, dat het toch vreemd was dat het bij de andere kindjes niet zo was, of hij wel eten genoeg kreeg, en dat het waarschijnlijk een huilbaby was en bzzzzzz… ging het toen in mijn hoofd.

Nogal een geluk voor haar dat ik bij oververmoeidheid in een soort roes verkeer die het me onmogelijk maakt om kwaad te zijn of om te snauwen. Helemaal zen was ik dus en ik onderging het allemaal, terwijl ik gewoon aftelde tot zoon3 en ik weer in ons eigen huis waren en hij daar op zijn gemak kon verder trunten, of krijsen, afhankelijk van het uur van de dag.

Volgende week komt verpleegster M. Als ze me kan garanderen dat ik nooit ofte nimmer nog verpleegster Zenuw zie, dan blijf ik gaan. Zoniet dan stopt het hier, voor het welzijn van verpleegster Zenuw. Ik sta namelijk niet in voor de gevolgen de dag dat ik uitgeslapen zal zijn.

En dit, één zo’n moment, één zo’n half opgetrokken mondhoek per dag, één zot moment van de grote broers per dag: dit maakt alles weer goed.

Afbeelding

Advertenties

8 gedachtes over “Kind&GeZen

  1. Ik ben dus na een “ik ga u nu vermoorden u, uwen dokter uw onthaaltroela en heel de K&G brol” momentje bij brugge-sint-pieter terug gekeerd naar K&G Beernem: Mannelijke verpleger die dat blijkbaart al een jaar of 25 is met zelf kinderen en de keikoelerelaxte legerarts ook met nen hoop kinderen….. daar lukt dat dus wel hé

  2. Ik heb onlangs stage K&G gehad. Bewust gekozen, vooral omwille van de schoon uurkes.
    Nja, ik heb de boel eens langs binnen kunnen bekijken en kunnen besluiten dat ik daar nooit of te nimmer zou kunnen werken…
    Waarom niet? Wel, vooral omdat je altijd en overal de “leer” van K&G moet verkondigen (ja, een beetje zoals bij de getuigen van Jehova). Je mag daar niet van afwijken, want dan word je onmiddellijk van hogerhand op je vingers getikt. Hoe vermoeiend is dat? Heelder dagen op uw woorden letten…
    En ja, hun theoriën zijn wetenschappelijk onderbouwd. En ja, er is over nagedacht. Maar hallo; een gemiddeld kind bestaat NIET in mijn ogen! Fran was een buikslaper. Tant pis. Het was dat of niet slapen. Dan was mijn keuze rap gemaakt…
    Bon, hopelijk zie je enkel nog M. voortaan (en in principe wordt daar wel rekening mee gehouden!)

  3. als ik al die verhalen hoor, moeten wij echt geluk gehad hebben. Echt een toffe verpleegster die ook een flessenweigeraar had gehad en het ermee eens was dat je alles kunt proberen, maar als ze niet willen willen ze niet! Ook die dokter viel wel mee, zelfs toen onze zoon zijn bril van zijn neus had gegrabbeld. Enige minpuntje vond ik dat ze ons daar hardnekkig “de mama” en “de papa” bleven noemen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s