Wii doet er mee?

Er staat hier een wii. In een kot dat overigens te klein is om deftige armbewegingen te kunnen maken, maar daar gaan we nu even niet moeilijk over doen.

De wii dus. En hoe is die hier geraakt?

– Er waren de buurjongens met zo’n ding. En twee zonen die daar heel erg graag mee spelen als ze daar zijn. Waardoor moeder plots zei dat ze dan liever zo’n wii zou hebben in haar huis dan een ander toestel (toen was er nog weinig sprake van een Kinect). Als er dan moet gegamed worden, dan het liefst met een wii. Eventueel vanaf het eerste leerjaar, misschien, als kado bij het lentefeest en verjaardagen?

– Er was de trip naar het buitenland en de echtgenoot die dan maar vrolijk de hele bestelling bij Sinterklaas deed. Om dan gortdroog via Skype mee te delen dat er een wii besteld was. Inclusief sturen, knuppels, geweer, … Een koopje zo zei hij. Moeder, bijna bezwijkend onder het schuldgevoel dat ze een week van huis was, zei er niet veel van. Als je op meer dan 7000 kilometer van huis zit en je de echtgenoot en kinders tien minuten per dag kan bellen, dan ga je niet beginnen discussiëren over een spelleke.

– Er was de argwaan, de grote argwaan. De complete desinteresse op de avond van 5 december. Dat de vader van de zonen zelf alles mocht uitpakken en installeren, dat ik mij daar echt niet mee zou bezighouden met zo’n speltoestanden. Hij zette het ding ineen, ik knutselde met wat lego-toestanden en nam de nieuwe buit boeken door. Gelukkig dat er nog boeken zijn, dacht ik.

– Er was het gespeelde enthousiasme op zes december, vroeg des morgens. En het wrange gevoel erna: “Waarom hebben mijn kinders in godsnaam een wii?”

– Er was zes december ’s avonds: moeder kwam thuis, vader stond te koken en de zonen waren aan het dansen en wel hiermee. En dat moeder eens moest meedoen.

– Ze heeft gelachen, geshaket, gezwaaid, gesprongen, geboogied, gezongen, … samen met de zonen en tegen de vader. Zo’n dingen zijn dus geestig en gezellig.

– Moeder vindt die spelletjes maar niets (wie staat nu in godsnaam met een stuur in zijn handen weg en weer te bewegen, of wie zou er nu heen en weer schudden met zo’n remote om een ijsvloer te vegen?), maar dat dansen: zo mogen er meer zijn.

– En toen werd er een huishoudelijk reglement opgesteld. En dat is dat. En nu ze een wii hebben krijgen ze zeker geen individuele PS-toestanden tot ze minstens 12 zijn. ‘k Zweer het u, tenzij ik nog eens naar het buitenland moet.

De huisregels:

over mijn goede vriend James

James is en blijft een goede vriend. Omdat James mij zo af en toe een cadeautje durft te geven. Een huishoudelijk cadeautje dan nog. Ik weet nog goed welk trauma ik overhield toen ik op mijn 16de mijn eerste stukje ‘uitzet’ kreeg: een peper- en zoutvat. Was dat het nu? Zou ik dat nu elke verjaardag, elk nieuwjaar, elke kerstmis, elke speciale gelegenheid krijgen? “Dingen waarvan ge later nog dankbaar gaat zijn dat ge ze hebt gekregen!”, spraken wijze mensen toen. Had iemand me toen een stofzuiger gegeven, ik gaf hem in verpakte doos terug.

Maar nu, veel ouder en beetje wijzer intussen, was ik oprecht content, wat zeg ik, euforisch toen de uitvinding van de eeuw voor mijn deur stond. Een snoerloze stofzuiger van James. Ofte: een Dyson.

Voordelen op een rijtje?

  • snoerloos dus. Geen snoer, niet halverwege de woonkamer moeten stoppen, stang neergooien, zuchtend van het ene naar het andere stopcontact lopen. Snoerloos is zo in, beste mensen.
  • ideaal om uw zonen te leren stofzuigen: licht, compact, makkelijk te bedienen. Mijn schoondochters zullen me dankbaar zijn.
  • ideaal voor de kleine vuiltjes, al zou ik evengoed stoffer en blik kunnen uithalen om wat kruimels rond de tafel op te vegen. Ik hou mezelf voor dat die dingen opzuigen toch ietwat hygiënischer is.
  • ideaal voor boven: geen gezeul meer met de vaste stofzuiger. Die blijft beneden.
  • perfect voor trappen en om de auto mee te stofzuigen. En ook plafonds en muren. Gezwind zwier ik mijn mini-Dyson de lucht in. Nu nog de juiste muziek vinden en ik kan me helemaal wagen aan enkele Dyson moves.

Wederom: bedankt James. Namens alle vrouwen die huishoudelijke klussen best wat aangenamer willen zien. Of zoals Lien zegt: waarom is daar nooit iemand eerder op gekomen?

James! De Dyson please!

dyson-DC23-AnimalproDat wij dus ongegeneerd commercieel geworden zijn, en dat dat uiteindelijk wel goed blijkt te zijn. Want zo’n allernieuwste Dyson-machine mogen testen, da’s geestig. Zeker als het nog goed blijkt te werken ook.

Een paar weken geleden mochten wij, met nog enkele andere blogmoeders of blogvrouwen ons in Antwerpen gaan verdiepen in de Dysonologie. Dyson is de naam van ene James, een vent die het wel goed voorheeft met de stofzuigende medemens onder ons. Hij vindt dat stofzuigers moeten werken (wie niet?), dat ze moeten doen wat ze zeggen te doen (stofzuigen tiens), en dat ze getrek, geschop, gesnok en geduw moeten aankunnen. Twee dames, duidelijke fans van James Dyson, deden de hele uitleg terwijl wij intussen aten, dronken, braaf luisterden en intussen onze ogen uitkeken naar een prachtig staaltje van uitgekiende bedrijfsmarketing. Er zit wel degelijk een filosofie, een idee achter die hele stofzuiger. En dat was betrekkelijk nieuw voor mij. Dat honderden mensen zich hebben verdiept in de gebruiksvriendelijkheid van een toestel dat ik het liefst zo weinig mogelijk uithaal.

Niet meer. Ik vind het leutig om met die Dyson te stofzuigen, temeer omdat je weet dat je je vloer aan het strelen bent met het allernieuwste, meest complete model in hun gamma. Omdat ik minder moet trekken en duwen, precies, omdat die steel precies op mijn maat lijkt te zijn (grotere mensen in dit huis zijn het daar minder mee eens) en omdat dat spel echt wel werkt. Getest op: stukjes ei, erwtjes, boterhammen, stukjes tomaat, pasta, … (een mens wil niet weten wat Fries allemaal naar beneden laat vallen als hij eet) en goedgekeurd door echtgenoot, mezelve en twee zonen. Die twee zonen hangen trouwens heel graag rond die stofzuiger ofte haardroger.

Dus, James, ik had nooit een Dyson van u gekocht, wegens een beetje te duur en niet geloven in hypes en zo. Dank om me er eentje te geven zodat ik tenminste dat vooroordeel alweder aan de kant kan schuiven. Dat toestel werkt verdomd goed, en mijn vloer voelt echt proper aan als ik er met mijn blote voetsens op loop.

Volgende op de wish list: dit hier. Azo een geestige dingen zeg!

En u, beste lezer, niet weglopen nu ik mijn ziel heb verkocht aan de commercie, of ik zuig u terug. Nah.