Mij interesseert het alleszins nog, en u?

Even overwogen om de handdoek in de ring te gooien, of de blog in de virtuele vuilbak. Excuses zijn er genoeg: beperkt internet, te moe ’s avonds, niet meer mee met andere blogs, te veel zagen over hetzelfde eigenlijk. Want wat interesseert een ander mens dat nu, dat wij verbouwen? Iedereen kent wel iemand die (ver)bouwt, en het is net zoals met kinderen: sommigen praten er gewoon te veel over, vind ik. Mezelf inbegrepen.

Maar kom, omdat er af en toe wat stoom moet afgelaten worden en ik niet altijd de kwaaie kan zijn tegen al wat een overall en veiligheidsschoenen draagt (hierna genoemd: “men”, “zij”, “die gasten”), zou ik hier ook wel eens mijn frustraties durven ventileren. Zoals daar zijn:

– als men belt en zegt dat woensdag de ramen geleverd worden dan interpreteer ik, redelijk mens zijnde, dat als woensdag. Meerbepaald: die woensdag die net zoals alle andere dagen in de week 24 uren telt. Bijgevolg vraag ik dan ook enkel die woensdag verlof. Als woensdag dan ook meteen donderdag, vrijdag en maandag blijkt te zijn, raak ik een beetje mijn kluts kwijt. En als ik die kwijt ben durf ik nogal eens nijdig te worden, ja. U heeft gelijk, meneer van de ramen, u bent woensdag gekomen (hoera voor dat al). Maar u mocht er gerust bijzeggen dat u dan meteen ook vier dagen ging blijven.

– als een aannemer zegt om zeven uur te beginnen, dan bedoelt hij eigenlijk kwart na zes. Nu, ik vind dat dus wel een goede aannemer eigenlijk. Ze worden zeldzaam.

– als een andere aannemer zegt er op de middag te zullen zijn, dan bedoelt hij eigenlijk: “Bel me eens terug rond drie uur om dan te horen hoe hard ik de hele afspraak ben vergeten…”.

– als ze zeggen dat iets zolang zal duren, doe dan voor jezelf zolang maal vier. Stelling bewezen bij de afbraak, de ruwbouw en bij de ramen. Bij alles dus voorlopig.

– als ze zeggen dat iets niet veel geld gaat kosten, begin dan niet weer met je ogen te rollen. Lach ze integendeel vierkant in hun gezicht uit. Ze worden een beetje bang van je op den duur.

– als ze zeggen dat iets “een beetje vuil zal worden”, laat het dan gewoon allemaal zo. Je halve huisraad afdekken met dekens, lakens, plastiek allerhande zal toch niet helpen. Dat “beetje vuil” kruipt overal door.

– plaats geen vuilzakken of vuilnisbakken. Ze gebruiken ze toch niet. Woon daar eens mee samen denk ik dan.

– als je iets niet begrijpt: leg je hand tegen je kind, rol je ogen naar rechtsboven en doe alsof je nadenkt. Knik af en toe eens met je hoofd en probeer de weinige woorden die je wel begrijpt op te schrijven. Vraag daarna aan de echtgenoot om het je nog eens uit te leggen. Herhaal de hele handeling. Zoek het daarna op bij vriend internet en ervaar de aha-erlebnis.

– Werkmannen omkopen met snoep werkt: vraag ze iets te doen en zet er een grote schaal snoep, chocolade, eender wat: ze doen het. Of het zou aan mijn schone kijkers moeten liggen, maar gezien deze hele verbouwtoestand ga ik ervan uit dat ik hier niet op mijn knapst bijloop.

– neem jezelf voor om te bloggen, telkens je op één der mannen zit te wachten. Zoals nu bijvoorbeeld. Als ik dit voornemen kan volhouden dan heb ik tegen het eind van het jaar een boek vol.

Maar kom, niet getreurd, ook dit is ons huis. En het maakt veel, zoniet alles, goed.

 

Advertenties

10 gedachtes over “Mij interesseert het alleszins nog, en u?

  1. wat ik lees is zo een beetje de grootste gemene deler van wat ik hoor bij anderen die verbouwen :-). Ooit, als je met een koel glas wijn naar de zondsondergang op je terras zit te kijken ga je hier glimlachend aan terugdenken. Voor ondertussen: sterkte 🙂 (en af en toe ne keer goe roepen tegen die mannen da helpt, is het niet da ze rapper werken, je kan er je eigen frustraties mee kwijt :-))

  2. Ow… maar ik vind het net bère-interessant eigenlijk, is eens iets anders dan over kinderkes of over rokskes of over kweetnietwat allemaal. ‘k Hoop vooral stiekem dat wij ook binnen niet meer zo verre tijd in die fase mogen zitten (jaja, ik ben zelfs zo naïef dat ik daar naar uitkijk, ooit :p).

  3. Ik zou ook wel eens een boompje willen opzetten over onze verbouwingen, maar ik kom er niet toe. Dus schrijft gij het maar, het is precies overal hetzelfde 😉
    Oh, en eentje om eraan toe te voegen:
    – Je zou denken dat aannemers snel willen vergoed worden voor het verrichte werk, maar als hun opdracht voltooid is laten ze niets meer van zich horen. Herhaaldelijk telefoneren haalt niets uit: ze nemen gewoon de telefoon niet op. Als je op een kwade dag met een ander nummer belt, dan nemen ze wel op en doen ze gespeeld verontwaardigd over hun onbereikbaarheid.

    Go girl, het schiet op, zo te zien!

  4. alsjeblieft, NOOIT stoppen! je hebt jezelf een onzichtbare verplichting opgelegd met ons, je bloglezers. wat als er niet meer geblogt wordt door jou!? oh hemel… alle verhalen zijn even interessant, de ene keer meer dan de andere keer wat inhoudt betreft, maar je schrijfstijl is niet te evenaren, ongeacht onderwerp. zie het als een win – win situatie. jij je frustraties kwijt, en wij ‘bevredigd’ met een meesterwerkje van jou!

    ik blijf het fantastisch vinden, (foto’s en resultaten van de verbouw meegerekend). kleine jaloezie aanwezig bij mij, opnieuw m.b.t. je schrijfstijl je foto’s EN je verbouw. MOOI MOOI MOOI! hang on! er komt een eind aan!

    gr. Jeanny

  5. Pingback: Do you speak Aannemers too? | Faire des folies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s