benne

Awel?

/ mieke / 2 reacties

Soms houden kinderen je een spiegel voor. En dan bemerk je je eigen kleine (tuurlijk, ’t gaat wel om mij, hé ;-)) ergelijkheden en typische onnozeliteiten. Zo heb ik de neiging om nogal wijsneuzerig naar mijn zonen toe te stappen als die iets aan het mispeuteren zijn. Ik zet het niet op een brullen, hysterisch krijsen of ‘mag niet, mag niet, máááág niet!’-geroep. Ik ga er gewoon bijstaan, heel rustig (zoiets kan je dus echt wel leren), en vraag: “Awel?”. Ik bijt op mijn tanden, tong en lippen om m’n lach in te houden als ze zich allebei omdraaien en iets gestoord in hun deugnieterij naar mij kijken. Het volgende dat eruit is: “Damagnie, dat weten jullie toch wel, zandkastelen bouwen in huis mag niet. Hop, naar buiten met dat zand!” En zo gaat dat gedoe nog een tijdje verder.

Die spiegel nu. Gisteren geven wij en complet de bloemetjes water: Fries met keteltje, Benne met gietertje, papa met de grote gieter en moeder die coördineert. Moeder smost wat met water en een fijn stemmetje duikt op achter haar: “Awel? Eila! Damagnietééé mama. Kom, elp maa mee, boemetjes watej geven!”. En dan stond dat kind nog met zijn twee handen in zijn zij ook. Kleine ik. Maar ik vind het wel nen toffen 🙂

’t is rood, tijd om te slapen

/ mieke / 5 reacties

Soms zou hij wel eens in de zetel durven slapen. En dan neemt hij volgende posities aan  in amper één uur tijd.

Soms valt hij wel eens uit zijn bed. Als we geluk hebben merkt hij er zelf niets van.

SI853065

Soms wil hij niet slapen. Grapje, altijd wil hij niet gaan slapen. Zinnen als: “Benne, nu ga je echt in je bed blijven, het is half tien”, maken op hem geen indruk wegens geen besef van ‘half tien’. Zinnen als: “Benne, alle kindjes slapen al”, gevolgd door een opsomming van alle mogelijke klas- en familiegenootjes jonger dan tien jaar oud, maken ook al geen indruk meer. Verhaaltjes lezen, lampje aan, lampje uit, deur open, deur dicht, bed hier, bed daar, … Meneer maakt er een sport van om het slapen zo lang mogelijk uit te stellen. Als hij naar boven moet moet er plots nog geplast worden, heeft hij dorst, vindt hij die ene heel speciale beer niet meer, doet zijn hoofd pijn, doet zijn voet pijn, zit er een leeuw onder tafel. Is hij eens boven dan staat hij na 5 minuten weer op omdat er weer een halve dierentuin in zijn kamer zit, omdat hij die muur eens van naderbij wil inspecteren, omdat hij moet plassen, omdat de naad van zijn pyama wat kietelt, … Alle truuken van de foor kent dat kind.

Maar! Maar! Maar! Nieuw idee! Moeder heeft geknutseld, heeft de keukenklok vermassacreerd door daar gekleurd papier op te hangen. Geen idee wat ‘half tien’ betekent? Niet onder de indruk van ‘elf uur’? Rood zal het wezen, en de kleine wijzer op rood = petit Benneuh in zijn bed. En daar blijven! Pfoeh, dat ze mij maar rap mijn eigen nanny-programma geven…

SI853077

stappen… of niet?

/ mieke / 1 reactie

Vanaf wanneer kan je vol trots zeggen dat je kleine stapt? Aan het handje? Twee stappen voorwaarts? Tien stappen voorwaarts? Stappen in functie van iets, of zomaar stappen? Of stappen als niemand het ziet? Want, jawel, dat laatste is het geval bij kleine Benne. De lieve dreumes, luiwammes, gekke beer stapt alleen maar als hij denkt dat niemand het ziet, vlot vooruit, vastberaden, recht op het doel af. En laat zich pardoes op de grond vallen als hij door heeft dat iemand nog maar uit de verste ooghoeken naar hem kijkt. Wat doe je daar dan mee? Stapt hij nu of niet? Misschien zijn de zolen van zijn nieuwe schoenen te mooi voor hem, en verslijt hij liever de toppen van z’n schoenen? Misschien wil hij gewoon liever wat klein blijven? Misschien denkt hij: “Neeh, laat maar, al dat stappen, want dan willen ze per sé met me naar het bos en doen ze me die leuke Hema-laarsjes aan.”? Of misschien is hij gewoon weer vierkant, rond, ellipsvormig, … met onze voeten aan het rammelen.