Die oudste van ons hoef je niets meer te leren over zelfbewustzijn. Alles is hier tegenwoordig Benne. Sinds meneer zijn naam kan lezen (*stoeftoontje*) ofwel herkennen (*meer realistisch toontje*) is het hier van:

– “Kijk mama, da’s mijn naam hé” – op de parking van een bedrijf ‘Belgian blabla’ genaamd. De ‘Be’ was voldoende.

– “Kijk mama, een wasmachine van mijn naam” – ja, ik heb een Bosch.

– “Kijk mama, mijn naam in een blokje!” – soms is meneer nog wakker als ’t van House M.D. is op tv

En dan de volgende conversatie, die aangeeft hoe graag hij wel een Benne is:

• moeder: Benne, wat wil jij worden later, als je groot bent? Een dokter, rechter, tandarts, chirurg? (Ik vind: je kan er niet vroeg genoeg mee beginnen, met die indoctrinatie)
• Benne: Ik wil dat allemaal niet zijn…
• moeder: (even praktische jobs dan) Wil je dan liever een brandweerman zijn, of een loodgieter, of huizen bouwen, of in de tuin werken?
• Benne: Ma nee, mama, ik wil gewoon Benne zijn.

Hij stond bijna te huilen bij zoveel moeilijke vragen, ’t prutske.