het geluid van mijn hoofd… of Benne die langs je benen komt gecrosst… of de laptop ’s avonds laat… of het alarm van de gsm veel te vroeg ’s morgens… of Benne zijn speelgoed (maakt bijna allemaal een tuut-geluid)…

(start zaag-modus)

Leerkracht zijn is leuk, dat denk ik toch. Want zelf ben ik het eigenlijk niet (officieel wel de loonbrief van het ministerie van onderwijs, maar da’s ook alles), dat wil zoveel zeggen als: officieel krijg je vakantie (totaal 10 weken, niet klagen), officieus werk je gewoon door. De gemiste week herfstvakantie (waar ik zo naar uitkeek na amper 1,5 week verlof deze zomer) begint dus een beetje door te wegen. Vandaar dat getuut. En dan nog Litouwen dat een beetje zwaarder was dan verwacht, en dan vorige week en deze week toen mijn -tig jobs weer leken samen te vallen. Even gedacht om tijdelijk van de aardbodem te verdwijnen, maar daarvoor waren andere dingen dan weer net iets te leuk.

(einde van de zaag-modus)

(start blij-modus)

Bijvoorbeeld: Benne die heel duidelijk en met een plat Desselgems dialect ‘nèèèèè’ roept wanneer je twee sokken aan dezelfde voet wil aandoen, of wanneer je een schoen over zijn handen duwt, kortom: telkens wanneer meneer meent dat iets niet klopt in zijn nu nog volledig logische wereld.

Benne die zich op de grond neergooit en daar dan blijft liggen telkens hij zich niet zo goed in zijn vel voelt: wanneer hij zijn zin niet krijgt, wanneer er teveel mensen rond hem zijn, wanneer hij niet goed weet hoe zich te gedragen, wanneer hij ronduit koppig wil zijn.

Of Benne die ‘Kaa’ roept als hij een afbeelding van de Sint ziet, of ‘oef’ wanneer de hondjes blaffen, of ‘mèèèèh’ als hij de geitjes ziet bij de onthaalmoeder. Of ‘papa’ naar iedereen die hij leuk schijnt te vinden. Wat overigens voor heel genante situaties zorgt als hij in de winkel naar eender welk manspersoon wijst, doet alsof hij die meneer herkent en dan luid ‘papa’ begint te roepen. Kwestie van je moeder wat bekijks te geven en je vader ook direct op zijn plaats te zetten.

Ook leuk: denken dat je al een grote jongen in huis hebt (hij stapt, hij kan zichzelf ongeveer verstaanbaar maken, hij trekt zijn plan, …) om dan ’s avonds verliefd naar dat kleine baby’tje in je armen te kijken. Want baby’tje was zo moe en hij is gewoon in slaap gevallen en hij ligt te knorren van geluk. En dan merk je dat dat kleine schattige ventje amper 30 cm gegroeid is sinds de geboorte, wat niet zoveel is in het licht van de eeuwigheid. En dan ben je nog zo blij dat die grote stoere zoon af en toe nog eens baby wil zijn. En dat ook gerust mag zijn. Ook als kleine Diego er is.

(blij-modus blijft aan)