Met de kleine kleine (Diego) is alles ok, met de grote kleine (Benne) ook. Beiden schoppen, dansen, graaien met de armen, … precies zoals voorgeschreven in het grote (of kleine) handboek van de foetus-, baby- en peuterontwikkeling. Het heen en weer hossen tussen Tielt en Kortrijk begint ook in zijn plooi te vallen (beter een buro in Kortrijk, dan geen buro in Tielt) en de man des huizes heeft eigenlijk zijn definitieve lesrooster en heeft zich er ook bij neergelegd dat de hemel van vorig jaar (de maandag vrij), ook maar een hemel voor een jaar was (geen vrije dag meer dit jaar).

Wat dan wel? Wel… die spam-mails… die mails waarmee je bioscooptickets en ipods kan winnen. Die mails waarin je wordt aangespoord op je bijdrage te leveren voor vermiste (Chantal) of zieke (Laura) kindjes, … als je ’t maar naar tig vrienden doorstuurt en één of andere malloot van een firma/goed doel in cc zet.

Iemand ooit gehoord van spam, iemand ooit gehoord van ongewenste reclame, van (oooh héééélp) virussen? Hoe weet je ’t verschil? Even het onderwerp van de mail in google tikken en je ziet direct dat dergelijke dingen onder de categorie ‘hoax’ kunnen geplaatst worden. En ze blijven maar terugkomen. Kijk even op volgende site en merk hoeveel van die dingen je al ongevraagd hebt doorgestuurd. En hoeveel e-mailadressen al ongevraagd werden doorgestuurd. Tot groot jolijt van de spammers natuurlijk, die op die manier een grote hoeveelheid e-mailadressen ter beschikking krijgen die ze nog verder kunnen bestoken met rare dingen. Of heeft niemand zich ooit afgevraagd waarom je toch in godsnaam die rare ‘enlarge your …’-mails krijgt? Dat, en nog veel meer van die leukerds, is allemaal te danken aan onze vrienden hoaxen. Dus: aan alle mensen die ze niet meer doorsturen: ontzettend veel dank, ook al sturen ze ’t soms naar hun hele hebben en houden en vergeten ze er bewust een paar 😉

Bij deze het einde van de les internetopvoeding: deel 1. Ik moet mijn plicht als ICT-onnozelaar toch een beetje volbrengen.

en daarna rennen, crossen, huppelen, … enfin: genoeg zaken te doen. Op 3 september starten met een nieuw schooljaar (Steve) en starten met een nieuwe job (Mieke). Op 5 september vertrekken naar Ierland voor een congres (Mieke) en op 8 september kookles volgen (Steve). Terugkeren op 8 septemer (Mieke) en je afvragen waarom die wereld nu echt niet een week kon stilstaan, kruid dat stopt met groeien, hagen die stoppen met groeien, honden die stoppen met hun haar te verliezen, vensters die stoppen met vuil te zijn, … Alleen Benne mocht doordoen, alhoewel ook niet te vlug, want ik (Mieke) was zo ontzettend bang dat de kleine beer ofwel de eerste keer ‘mama’ zou zeggen (na een heel arsenaal aan andere woorden eruit gefloept te hebben), ofwel de eerste stapjes zou zetten (na al een week half en half alleen stappen). Niets van dat alles, uitgerekend het lieve kleintje heeft eventjes gewacht met nieuwe zaken uit te voeren, te zeggen, … zodat zijn ouders makkelijk in hun plooi konden komen en nu (hopelijk nu) terug van alle onnozelheden kunnen beginnen genieten. Of ergeren, maar da’s de schuld van alle chauffeurs op de weg Deerlijk-Tielt 🙂

En dan gaat het licht uit, de deur dicht. Traag loop je door de gang en je wil niet achterom kijken. Voor de laatste keer de parking af in het kleine bolleke, voor de laatste keer het Alma-eten bekritiseren, voor de laatste keer de goede koffie proeven, een beetje knuffels, toffe woorden. Huilen doen we niet, daarvoor zijn we te groot geworden.

Maar ’t zit er op, daar waar ik dacht eeuwig te zullen blijven, daar waar ik me als een kind in een speeltuin voelde, dat af en toe streken mocht uithalen, daar waar je mening werd geapprecieerd, daar waar je respect hebt voor baas en collega’s, daar waar je heel veel kan bijleren, … daar heb ik afscheid van genomen. De KULAK-deur achter me dicht, maar niet gesloten.

Enter Katho, enter samenwerking Katho-Kulak, enter mezelf als kleine schakel hiertussen. De sfeer op de Katho is super, leuke mensen, ongedwongen, open en positief (leuke promopraat), maar een nieuwe horizon verkennen maakt altijd wat bang en onzeker. Gelukkig heb ik de steun van grote zus Kulak en haar medewerkers. En nu ben ik dus een dubbele K: Katho’er en Kulak’er.

Bedankt collega’s en bazen, tot gauw!

Mieke

Kleine Diego (de roepnaam van onze ongeboren spruit) is nog niet op de wereld gezet of hij bezorgt ons al kopzorgen. Op 12 weken moest er een nekplooimeting gebeuren, en waar de dokter ons bij Benne direct verzekerde dat het er allemaal goed uitzag en er geen ‘dikkenek’ te zien was, was dat nu niet het geval. Ook was de echo bijzonder uitgebreid, en dat had dus ook een reden. Wellicht voelde de dokter toen al nattigheid en het was geen vruchtwater…

En zo werd het moederlijke voorgevoel al wakker, en het bleef wakker. Ook toen er maar geen antwoord kwam van het secretariaat op de e-mail. Ook toen er al een week voorbij was. Ook toen we deze morgen werden opgebeld door een collega-gyne (de onze is in verlof) met de melding dat er een verhoogd risico is op een mongooltje, en dat we een vruchtwaterpunctie kunnen laten doen in Gent of Leuven. Kleine Diego heeft ons dus goed te pakken en zorgt er nu al voor dat hij (of zij) toch de komende weken in het middelpunt van de belangstelling staat, en niet grote broer Benne.

De vruchtwaterpunctie kunnen we laten uitvoeren over twee weken, in Gent of Leuven (maken we ook weer eens mee), en dan zien we wel.

Het kan niet altijd een zorgeloze zwangerschap zijn, af en toe eens beseffen hoe kwetsbaar het leven is maakt een mens nog meer dankbaar voor het goede dat we al gekregen hebben. Misschien moeten we dit maar doorsturen naar de Bond Zonder Naam 🙂 …