U leest het goed. Gisterenavond kregen wij het blijde nieuws dat na alweer een regelrechte F1-bevalling er een o zo prachtig mensje geboren is. Lente is haar naam. Lente zal haar leven zijn. Proficiat Nyklyn!
En bij dezen maken wij eveneens melding van een aantal nieuwe zwangerschappen. Ons vakantiegeld zullen we goed kunnen gebruiken. Hiep hoi en weinig Gaviscon toegewenst voor D&L en voor nicht L&J. Zijn we nog iemand vergeten?

Er zijn periodes die echt om zot van te worden zijn. De afgelopen weken was er zo één. Echtgenoot had examens af te nemen en mocht de daarbij horende nachtelijke verbeteruren trotseren. Het zou handig zijn als je dan met iemand samenleeft die het dan wat rustiger aan kan doen op het werk. Maar ook bij mij zijn de weken voor de kerstvakantie tamelijk hels geweest. ’t Was echt zielig, grappig en bij momenten echt te onnozel voor woorden hoe een huishouden moest gecombineerd worden met een zieke kleine (Fries: windpokken, dubbele oorontsteking, en wat nog allemaal) en oh ja, er moest nog wat gewerkt worden ook. Veel ontspannende momenten met onze twee gasten waren er eigenlijk niet. En daarom ben ik nu wel stiekem blij dat Benne een uur geleden wakker geworden is. Het is nu elf uur ’s avonds, en meneer zit hier gezellig te knuffelen, zijn voetje over mijn knie aan het wrijven, zijn handje zachtjes op mijn arm, … Samen gezellig onder het dekentje en dan komt daar plots een zalig “Mama? ‘kZiejegaag” uit dat mondje. Awel kleine blonde god, ik zie je ontzettend graag, je zou eens moeten weten. En morgenvroeg krijgt Fries ook nog zijn vier vitaminewoordjes. Dat mag wel weer, een mens vergeet dan snel die helse drie weken.

regelrechte horror, nooit meer doorslapen, constant gebleit, gelukkig maar één klein monstertje. Net gehoord van D. dat het soms lijkt alsof jonge ouders niet content zijn om kinderkens te hebben. Ja, soms kan er serieus gezaagd en geklaagd worden. Een tip: denk eens na hoe sterk je naar die kleine prutsen verlangd hebt, hoe je zelf was als kind en hoe ongelukkig je ouders nu zijn door jou te ‘moeten’ opvoeden.
Voor mensen die nog moeten beginnen aan de hele baby-episode is het inderdaad redelijk schrikwekkend. Een manier om de overbevolking tegen te gaan?
Wij zijn blij dat JP en Tine het niet aan hun hart laten komen en met volle goesting gekozen hebben voor een kleine FCB-supporter! Of was het Anderlecht?

De lessen watergewenning van Fries zijn afgelopen. Tien keer een half uurtje pure ontspanning, gespetter en gejodel. Soms was die moeder haar lenzen vergeten en moest ze dus met bril in het water, wat het sein was om voor nog meer gespetter te zorgen. Soms had Fries net fruitpap gegeten, wat ervoor zorgde dat we terug huiswaarts keerden met handdoeken met brokjes erin, soms deed Fries zijn plasje net na de zwemles, in de cabines, recht omhoog. Soms glibberde hij uit mama’s armen met als resultaat dat hij een bijkomende duikoefening kreeg. En hij kwam spontaan terug naar boven, jawel. Terwijl een mens zou denken dat dat een natuurlijke reflex is na het kopje onder gaan, kan je dat blijkbaar ook ‘bevorderen’. Hoe? Door je kleine onder water te duwen. U denkt ervan wat u wil, ik doe dat ook. Maar Fries heeft zich ongelooflijk geamuseerd. En die arme Benne? Dat schaap? Tja, dat moest thuis blijven, vastgeketend, zonder aandacht. Zo zijn we wel… Dat sukkelventje is bijna elke keer kunnen meegaan, heeft zijn eigen zwembandjes gekregen, mocht de hele tijd plonsen, zwemmen, draaien, varen in het water. Hij heeft zich ook geamuseerd. BIj deze een merci aan het zwemteam!

En de foto van Fries? Meneer had zin om de tafelpoten eens van onder tot boven te knuffelen. Na enkele minuten werd het redelijk hartstochtelijk en begon Fries de tafelpoot vol overgave te kussen. De zever stroomde eruit. Benne keek ernaar en had er wel duidelijk zijn eigen mening over.

Ja, echt, we kunnen stoefen, dat we iets van het bedrijf hebben gekregen. Een bedrijfswagen hebben is tegenwoordig zo gewoontjes geworden. Een bedrijfsfiets, daarentegen… Met schoon logootje en pompke met logootje, jawel. ’t Komt erop neer dat ik dus elke dag met het vélootje naar het werk sjees, rij, sukkel, vlieg, kruip, afhankelijk van het goede humeur der weergoden. Op de eerste rit kwam deze toch wel uitermate belangrijke vraag me voor de geest:

Ik ga elke dag ongeveer 40 minuten op de fiets rijden. 40 minuten tussen auto’s, vrachtwagens, camionetten, mobiletten, … allerlei gemotoriseerde dingen waar ik sowieso al geen fan van ben. Ik krijg gedurende 40 minuten uitlaatgassen binnen, fijn stof, ook af en toe een vliegje of ander beest. Langs de andere kant doe ik 40 minuten per dag aan sport, wat dus mijn gezondheid en algehele conditie wel ten goede zou moeten komen. Maar nu graag een kosten-batenanalyse in termen van levenskwaliteit/levensduur/risicofactoren voor mezelve. Is 40 minuten fietsen per dag temidden van het verkeer gezonder dan niet bewegen, maar wel uit de luchtvervuiling zijn?

Weegt mijn eigen gezondheid op tegen het grotere belang van een schone en gezonde wereld? Met dit filosofisch vraagstuk in het achterhoofd gaan wij dit weekend heerlijk op stap met vriendjes en kindjes. Een bende van zowat 60 ogen alles bij elkaar. Ontspannend, het zou moeten. Vraag het maandag nog eens.

of hij die eerst zachtjes in de oren fluistert dat paardjeklein niet bang moet zijn, om dan vervolgens met een gigantische ruk aan het paardenhaar te trekken.

Hij, de nog steeds tandenloze Fries