Even een update van de woorden die Benne gebruikt om in zijn toch zo eenvoudig leventje duidelijk te maken wat er te beleven is:

– Benne ziet een vliegtuig, vogel, streep in de lucht: hand gaat omhoog, wijsvinger gestrekt, roept eerst ‘oh’ en daarna ‘tietui!’ of ‘vietui!’.

– Benne ziet een pot choco: hand ernaar toe strekken, heel wijd open (het gaat om een grote pot choco), glimlach verschijnt, gevolgd door de klanken ‘cocoooo!’

– Benne ziet een poes en zegt ‘maaaauw’, ziet een hond en zegt ‘oef oef’ of ‘wawaf’, ziet een paard en zegt ‘paadje’, ziet een koe en zegt ‘moeeeeeeoeeee’, ziet een duif en zegt ‘oekoe’, ziet een schaap en zegt ‘bèèhèèh’, ziet een beer en zegt ‘waaaauw’ met daarbij de ene hand in een klauw naar voren, ziet een aap en zegt ‘oe-oe-oe’.

– Benne ziet zijn papa en zegt ‘papa!’, gevolgd door een enorme glimlach. Benne ziet zijn mama en zegt niets (snif…).

– Benne zegt gemiddeld na elke tien woorden het woordje ‘neen’, weliswaar in verschillende vormen: krijsend ‘neeee’, zuchtend ‘nèèèh’, moe ‘nee-ee-eeh’, resoluut ‘neh’, enzoverder.

– Benne denkt dat er een kindje in zijn buik zit. Een ‘bie’, da’s een baby. Mama heeft immers een dikke buik en daarin zit een broertje, een baby. En dan ontbloot hij de buik en begint die te aaien. Af en toe steekt hij zelf zijn buik vooruit (als die dik genoeg zit) en begint hij over zijn buik te aaien. Want daar zit ook een ‘bie’ in.

– En ja, hij heeft zijn voortplantingsmachien ook gevonden en vindt het leuk om ermee te spelen. Momenteel doet hij niets liever dan in zijn blote billen het huis rondlopen en zoals een hondje overal plasjes te leggen. Da’s een functie van dat frummeldingetje. Een andere functie/mogelijkheid tot spelen kent hij ook al. Maar om hem niet te veel in verlegenheid te brengen bespreken we dit niet op het wereldwijde web.

Zaterdag is Benne naar de kapper geweest. En heeft daar een showtje gegeven waar we geld hadden kunnen voor vragen. Zijn haren waren nog nooit geknipt, in zijn hele jonge leventje. Wel is zijn bol al eens in aanraking gekomen met de tondeuse. Op een blauwe of groene woensdagnamiddag zat Benne met zijn vader in Desselgem en daar werd besloten om zijn haren wat bij te ‘scheren’ met de tondeuse. Kleine Benne vond het allemaal best te doen en ’s avonds kreeg mama een envelopje met de eerste lokjes van haar zoon. De lengte van de lokjes wees erop dat er voor een bijzonder korte coupe was gekozen. Kleine Benne lag echter al te slapen en het duurde tot de volgende morgen om mama te laten zien hoe een baby-broske eruit ziet. Reactie: “Goh, ’t is wel kort hé…”

En dan zaterdag: voor het eerst naar de kapper. In een eche kapperstoel, show gegeven voor de hele zaak, met een zekere air bekeek Benne zijn spiegelbeeld en de bewegende schaar. Gevraagd: “Een beetje korter aan de oren en zeker achteraan, dat zijn nekhaar wat weg is.” Gekregen: een beetje korter aan de oren, en aan het voorhoofd (zijn kuifje is verdwenen) en opgesneden langs achter. Hij kan dus direct solliciteren als zanger bij een boysband. Hij ziet er wel heel anders uit, en op één of andere manier gedraagt hij zich ook anders. Daarvan is de nieuwe lichting foto’s het bewijs.

Enfin: beide ouders hebben nu eens hun gedacht kunnen doen en bij allebei was het resultaat niet echt je dat. Misschien kunnen we Benne de volgende keer al laten kiezen?

Hoe oud is de Sint? Iets van 800 jaar? Alvast al heel oud. Leuk verhaal hierover van een collega van Steve:

Op school werd de vraag gesteld: “Wat wordt ouder? De schildpad of de mens?”. Redenering van het kind:                     Schildpadden worden ongeveer 175 jaar (geleerd van de juf), de Sint is al meer dan 800 jaar oud (ook geleerd van de juf). En Sinterklaas is een mens. Dus: de mens wordt ouder.

Reactie van de juf: “fout, de schildpad wordt ouder”. Het Sinterklaasargument vormde echter wel een probleem. Tenzij heiligen en andere brave mannen buiten de categorie van mensen vallen.

Er zijn geen zekerheden meer in het leven…

“WASHINGTON – De Amerikaanse president George Bush heeft zijn veto gesteld tegen een wetsvoorstel dat de ziekteverzekering uitbreidt naar armen en kinderen, zo heeft het Witte Huis woensdag meegedeeld.” Bron: De Standaard, 4 oktober 2007

Wat??? Michael Moore is nu niet meteen een held van ons, maar zijn documentaires/films doen je wel nadenken. En dat is zeker het geval bij zijn laatste: Sicko. Of is het normaal dat kinderen overlijden omdat ouders te weinig geld hebben om het ziekenhuis te betalen? Eens te meer reden om te beseffen hoe goed het hier in ons landje gaat en voor zoiets betaal ik graag belastingen!

Nerds en beauty’s en alles wat ertussen valt: verenig u, of ’t mag ook apart, maar support voor nerd Bram uit Izegem! Een oud-klasgenoot van me (Brammetje) en echt waar: nog geen haar veranderd (of misschien een beetje in de breedte als ik eerlijk mag zijn, maar ik moet ook naar mezelf kijken). Go Brammetje go!

Gehoord op StuBru en dan opgezocht of het echt waar kon zijn… en jawel: er bestaan heuse antistress-koe-knuffel-programma’s. Voor wie een origineel idee wil om er een dagje op uit te trekken, of voor wie iemand anders iets dergelijks wenst aan te doen 🙂

“Boemmmm-baaaaah!”

Dat moet het zo’n beetje geweest zijn toen Benne in Plopsaland voor de eerste keer een levensgrote Bumba zag, en Bumbalu, en een ambetante circusdirecteur, en beestjes, en kindjes, en Wizzy en Woppy, en het hele zootje van commerciële Studio 100-merchandising. We zijn er met open ogen ingetrapt, we hebben er ons gedwee in laten meevoeren, en we vonden het leuk. Niet maandelijks voor herhaling vatbaar, maar wel tweejaarlijks, wanneer kleine Diego al wat ouder en Benne al in staat is om te trekken, zagen, huilen, stampvoeten, dat hij voor de tiende keer op rij op één of andere attractie wil. Er staat ons nog een heleboel fun te wachten!

Bennes eerste logische en volledig duidelijke zinsconstructie is uitgesproken: “papa aap”. Wie begrijpt dit nu niet? Kleine Benne stond aan het venster te koekeloeren naar papa terwijl die met de hondjes aan het spelen was. Na enkele minuten strekte hij zijn rechterarm, wijzend naar papa (met wijsvinger!). En toen sprak hij de magische woorden: “papa aap”. Of eerder “pa-pa… aa-p” (met klemtoon op die laatste ‘p’). Enfin, heel duidelijk dus en vooral heel grappig.