Proficiat Daan en Sofie met jullie zoon Nand! Als moederdaggeschenk kan dat tellen, het is alvast een goede start van een leven vol plezier, tranen in de ogen van het lachen, bezorgd gefrons, wat meer piekeren, maar bovenal: een intens mooi leven met deze flinke kerel.
Oh, wat zijn we blij!
wc-papier
Voor wie aanwezig was op ons trouwfeest (drie jaar geleden!): het gaat goed met het wc-papier. We zijn aan de laatste pak begonnen. Nog enkele maanden en we kunnen eindelijk eens zelf wc-papier op ons boodschappenlijstje zetten. ’t Zal een dilemma worden welk papier we moeten kiezen…
oomswietoom
Wat hebben we meegebracht uit Noorwegen? Een extra laag wallen onder de ogen, de koning der koortsblazen, uiteindelijk weer een valies met vertraging (zaterdagmorgen aan de voordeur geleverd, zo moest ik niet rondzeulen met dat ding, heel handig) en veel knuffels voor al wat mannelijk is en in mijn huis woont. Het is pas wanneer je je kinderen een week niet ziet dat je merkt hoe snel ze veranderen. Illustratie: voor ik vertrok kon Benne enkel woorden met 2 lettergrepen uitspreken, of hij verkortte ze tot iets met 2 lettergrepen. Appel, banaan, tomaat, lepel, … dat ging allemaal. Mega Mindy werd ‘mema’, maar nu is heeft hij het over ‘megami’ en dan komt nog vaak een ‘ndie’ achter. Drie lettergrepen zijn geen probleem meer (machine, opendoen, …). En da’s misschien heel onnozel, en dat is misschien ook zo futiel en niet zo noemenswaardig, maar wij vinden dat nu eens een hele prestatie!
Fries zijn haar is gegroeid en verbleekt en de jongen is eigenlijk een hele week blijven lachen. Toen hij mij zag wou hij eerst niet, maar dat was enkel omdat hij zijn mooiste glimlach aan het voorbereiden was. Na een halve minuut onnozel doen kwam daar dan de mooiste, hartelijkste, liefste lach die ik ooit gezien heb (in een week tijd). De kleine vent heeft het goed overleefd en de hele diepvries met ‘mama-melk’ was opgebruikt. Dankzij de tips van LLL en An hebben we het hele avontuur goed overleefd en kan Friesje dus nog een tijdje genieten van borstvoeding. Nadat hij zich eens goed heeft omgerold natuurlijk! Want de kleine rolt! Help!
Volgende trip? Was er eentje naar Pittsburgh in juli, maar die hebben we wijselijk afgezegd, ondanks het geslaagd zijn voor de toelatingsproef. Vijf keer in nog geen jaar tijd weggaan zou teveel van het goede zijn. Vroeg of laat krijg ik daar commentaar op van mijn zonen (en mijn allerliefste), en ze zouden gelijk hebben.
hij kent onze namen en hij heeft kietels
Hij, onze eerstgeborene, onze jonge blonde god, ons stuk venijn… Hij heeft een enorme sprong vooruit gemaakt in zijn taalontwikkeling. Even was het een stap achteruit (bepaalde dieren kende hij niet meer en de poes deed heel even ‘beu-euh’), maar dat was slechts de voorbode van een gigantische sprong vooruit. En nu zit hij in de fase waar hij ieder laatste woord van onze zinnen nazegt. Een echo van jezelf zeg maar. Eindig je je zin met “jaja…”, dan hoor je amper twee seconden een fijn stemmetje “jaja…” jodelen. Eindig je met “moa zeg”, dan krijg je diezelfde “moa zeg” in een hogere versie terug. Zeg je “wat ben jij toch een ongelooflijk kwebbelding”, dan zegt hij “ja, webbeding”, waarna hij als een jong veulen jolijtig verder dartelt in zijn speelgoedwei. Grootste wapenfeit is echter dat hij zijn moeders naam kan uitspreken. Papa Steve kon al, dat was gewoon “pa-stie”, met de nadruk op “stie”. Mama Mieke zeggen was moeilijker, maar nu kan hij het. Als een volleerde Antwerpenaar maakt hij er een lange ‘ie’ van, en neemt voor zijn ‘m’ een gigantische aanloop. Klinkt als: “Mmmmie-ke”. Maar hij zegt het zo lief. En nog eens, en dan nog eens. Tot hij er zelf genoeg van heeft, want Mmmmie-ke krijgt er nooit genoeg van.
De kleine adonis met het bruine broske heeft zijn kietels geactiveerd. Trui, t-shirt, romper, aan of uit: het is plezierig geworden voor onze lachebek. Hij moet nog van zoveel leren genieten.
En die mama en papa: die waren al 8 jaar samen, en zijn vandaag 3 jaar getrouwd. Zonder enige moeite, als vanzelf. Met bloemen, jawel. De schat!
[wijvenweek]: de start
Yep, ook hier is de boodschap toegekomen. Er moet gewijfd worden deze week. Eén internationale vrouwendag volstaat bijlange niet meer (zeker niet nu die venten via Q-music ook een eigen dag hebben afgedwongen, heb ik van mijn ventje), het moet een hele week zijn: de wijvenweek. Liefst virtueel, in blogland. Here we go!
Voor de fans van de Benne- en Fries-talk op deze stek: deze week gaat het lekker over mij, nah!
Benne en Bach!
Bach voor baby’s! Bach helpt! Leve Bach! En zijn bloesems! Noem ons zweverig, noem ons weirdo’s, noem ons goedgelovig, eender wat, maar wij hebben hier al weer een aantal nachten een volledige nachtrust. Dankzij de zogenaamde bachbloesemtherapie (het moet een naam krijgen, niet?). Elk probleempje met Benne (en dat zijn er gelukkig niet veel) kent dezelfde procedure: ik zoek zelf eerst informatie op (internet, boeken, ervaringsdeskundigen, …), daarna proberen we veel van die tips uit om dan eventueel via een medische tussenstap bij de natuurwinkel uit te komen waar ik eens mijn hart kan luchten en ik dan één of meerdere flesjes, potjes, druppeltjes, … meekrijg die misschien wel kunnen helpen. Zo ook nu. Benne wordt ’s nachts vaak om onverklaarbare redenen wakker en begint meteen enorm te huilen. Last van nachmerries misschien (kabouter plop gevangen genomen door piet piraat? mega mindy die toby niet meer graag ziet? een wereld zonder vitabis en kiwi’s?)? Maar nu slaapt het ventje als een roos. Aangezien Benne het totaal niet doorheeft dat we nu ’s avonds enkele van die ‘bloemenremediedruppels’ in zijn fles doen kunnen we hier dan ook niet spreken van een placebo-effect. Tenzij er ergens een overdracht van onze verwachtingen is natuurlijk. Feit is: Benne slaapt een hele nacht door, is niet groggy ’s morgens en kan nog altijd in het weekend lekker in het grote bed mee liggen ‘soezen’.
merci en burps!
De jongste was 2 weken, de oudste 87 jaar… de zatste was heel licht in het hoofd, de nuchterste waren diegene die borstvoeding geven… de mooiste waren alle kindjes… de leukste waren alle aanwezigen. Fries vond zijn eerste feestje heel geslaagd dankzij al die mensen die hem zijn komen bezoeken, die zoveel leuke, mooie, fijne, lieve kadootjes meehadden voor hem en voor zijn broer. Benne vond het ook heel goed te pruimen, voor hem mag er elke week een kleine-broertjes-feest zijn. We weten het, het was een beetje ver, maar hopelijk hebben de dessertjes de verre reis naar Hooglede de moeite gemaakt, wij vonden het alvast een fijne namiddag! Merci!
En de opkuis? Goh… we zouden zo graag willen stoefen/zagen dat we tot 2 uur ’s nachts hebben zitten kuisen, afwassen, opruimen en dat we pas om 3 uur thuis waren en dan nog alles moesten uitladen, enzoverder… Maar dat was weeral buiten de nonkels, tantes en grootouders van Fries en Benne gerekend. Om half tien ’s avonds lagen we als 2 mietjes in onze zetel te genieten van alle kaartjes en de dessertjes en lagen de 2 hummeltjes te slapen, nog heerlijk naboerend van al het lekkers. En dat kon alleen maar omdat het super-de-luxe-opkuisteam in 2 uur bergen werk heeft verzet. Een hele grote knuffel en dankjewel aan nonkel ‘Oy’, tante ‘Emmy’, ‘Onkekaa’, tante ‘Alot’, oma en opa Izegem en oma en opa Desselgem.
Ahja, papa Steve: smak smak smak!
kindje!
Een bevalling in 20 minuten en zelfs geen tijd om een valies mee te nemen… Alle vrouwen ter wereld: gelieve nu jaloers te worden op mijn nicht Lindsay. Na alle mogelijke ‘truuken van de foor’ uitgehaald te hebben is eindelijk de kleine Jarste ter wereld gekomen, een gezonde brok mannelijkheid van 3510 gram en 48 cm. Proficiat kersverse mama en papa, tantes en nonkels, oma’s en opa’s en geniet van deze reis die mooier zal worden dan alle reizen naar Italië samen!
kindjes!
Proficiat Elz en Ben met jullie 2de spruit op komst! We wensen jullie een zomer met een stuk of 3 hittegolven, gezwollen enkels en veel gepuf 😉
Proficiat Christel en Bert met de geboorte van jullie dochter Trix. Geniet van jullie meisje en alle eerste keren!
Benne 18
maanden oud! Eens hij 18 jaar zal zijn zullen wij er al heel wat minder treffelijk uitzien. Anderhalf jaar geleden werd de kleine beer geboren, zomaar even op de warmste dag van 2006. Da’s zo ongeveer het enige wat we ons nog herinneren van die dag. Hoe die bevalling er was, de uren erna, welk bezoek er eerst kwam, wanneer Benne voor het eerst gegeten heeft, of hij veel weende, … we weten het niet meer. Behalve dat we zo moe waren. En dat we 18 maanden geleden beseften dat dat kleine wezentje effectief onze zoon was. Toen was zijn aanwezigheid helemaal nog niet zo vanzelfsprekend, terwijl dit nu wel anders is. En dat voelt vreemd aan: de aanwezigheid van je kind als vanzelfsprekend ervaren, alsof er nooit iets anders is geweest, alsof al die jaren ervoor wat leger waren. Terwijl het zeker zo niet was, maar het is moeilijk te begrijpen dat amper anderhalf jaar geleden we nog gewoon een koppel waren. En dat we nu een koppel met een kind zijn. En dat we straks een gezin vormen. En nog steeds voelen we ons niet oud of saai (misschien zijn we dat wel al in de ogen van sommigen…), integendeel. Misschien blijven we ons altijd wel die pubers voelen, die studenten vol idealen, die mensen met dromen. Net dankzij een peuter van 18 maanden oud en een kleine die er voorlopig nog geen behoefte aan heeft om de wereld met eigen ogen te bekijken.
Proficiat Benne! Om het al zo lang uit te houden bij dat stel kierewiete mensen!
The Sassy Squad 