Roll your eyes

zonnekind

/ mieke / Een reactie plaatsen

Onze Benne is de meest ecologisch verantwoorde peuter ooit. Hij werkt op zonne-energie. Jawel. Hoe langer en hoe meer hij buiten ravot, in het zand speelt, op zijn blote voeten door het gras huppelt, show geeft voor buurmeisjes van grootouders, zich laat knuffelen en aaien door diezelfde buurmeisjes, zijn pet omgekeerd op zijn hoofd zet, … hoe meer hij van dit alles doet, hoe meer energie hij krijgt. Ook is hij een ongelooflijke natuurmens, hij leeft volgens het ritme van de dag. Dat betekent in de zomer: om 5 uur ’s morgens zo wakker als een wakkere Benne maar kan zijn, en ’s avonds rond 22 uur gaan slapen. Wat een zonnekind! Dat het maar vlug winter is 🙂

valt het op…

/ mieke / 2 reacties

dat het voltijds moederen afgelopen is?

dat ik terug aan het werk ben en dat dat niet met een aanloopje kon gebeuren? Nee, het is direct de 100 meter spurt tegen Kim Gevaert…

dat alle tijd die ik dan nog over heb naar mijn twee bloedjes van kindjes gaat en het proberen recht te houden van alles wat zich tussen de vier muren van mijn huis bevindt?

wat deed ik toch vroeger met al mijn vrije tijd? Het moet echt wel zo zijn dat ik al de helft van mijn leven in compleet nutteloze dingen heb gestoken 🙂

[wijvenweek]: wat mannen niet begrijpen

/ mieke / Een reactie plaatsen
  • oorlogje spelen is voor kindjes, niet voor grote dikke meneren
  • haantjesgedrag is leuk, als het tussen de kippen gebeurt
  • sommige mensen geloven niet meer alles wat een grote dikke meneer zegt
  • de wereld is van iedereen
  • de aarde is vrouwelijk, misschien begrijpen vrouwen haar beter

Voila, met dit mooi staaltje van yuppie-feminisme sluit ik de wijvenweek af. Exit roze, sterretjes, bloemetjes en oilily-parfum. Enter de dagelijkse realiteit.

*Wuift allerschattigst met haar pas gelakte (not!) nageltjes*

cijfers

/ mieke / Een reactie plaatsen

61 centimeter en 5700 gram, zoveel weegt onze kleinste Fries(co) op 7 weken. Zowaar een hele prestatie! Hij blijft groeien zeg!

6,5 uur: dat is het aantal uur dat Benne vannacht heeft geslapen. Van half tien tot één en van vier tot zeven. Bach is onze vriend niet meer, of het moet zijn dat we een sterkere dosis moeten gebruiken.

4: zoveel zijn er hier ziek. Vrijdag een halve crisis beleefd met een blaffende Fries en een apotheker die niet wou meegeven wat de dokter had voorgeschreven wegens ’20 jaar ervaring en nog nooit zo’n straf middel aan zo’n kleintje moeten geven’. Na een telefoontje naar de dokter kon het dan weer wel maar niet vooraleer me op het hart gedrukt te hebben dat ik bij de minste verandering naar de spoed moest gaan… We bleven rustig. Benne zit met een snotvalling, Steve met een Londense afkickperiode en ondergetekende met een halve sinusitis aanval.

4: nog zoveel weken en we vertrekken naar Noorwegen. Bleit bleit als ik eraan denk aan die drie ventjes die ik zal achterlaten.

2: honden in de sneeuw. Die hebben het precies niet door dat ze ook binnen kunnen zitten. De loebassen.

0: sinutabs en neusdruppels mag ik nemen. Fries moest er maar eens groggy van worden…

iets vergeten?

/ mieke / Een reactie plaatsen

We moeten iets vergeten zijn. Het kan niet anders… Hoe is het anders mogelijk dat de kleine Chucky/Diego zich nog altijd niet wil tonen aan de wereld? Misschien heeft Benne ooit al dreigementen geuit aan zijn kleine broer, en durft die zich gewoon niet meer te vertonen? Misschien zijn wij wel iets enorm belangrijks vergeten (kleren, kamer, liefde, …) en wil hij daarom nog niet komen? Misschien ziet de kleine het allemaal nog veel te goed zitten in de buik of heeft hij het gewoon niet door (blond?)? Feit is dat iedereen het zo onderhand heel erg moe is, behalve kleine Diego zelf… die heeft nog altijd lol voor tien.

vorderingen (update 2)

/ mieke / 2 reacties

De laatste maand week is ingegaan. Vanaf maandag 14 januari officieel op bevallingsverlof. En dan gebeurt het volgende (onder voorbehoud van een nog steeds gevulde buik):

  1. Benne minder hangerig leren zijn. Concreet: er zit al een kindje in die buik, er kan er niet nog eentje bij. Zijn pogingen om langs mijn benen omhoog te kruipen en als het ware terug in die buik te willen kruipen mogen dus stilaan stoppen. Het grappig is: door die dikke buik zie ik hem dus niet staan als hij weer eens rond mijn benen hangt. Horen en voelen daarentegen…
  2. Zeiden we eerder iets over zelf uitslapen? Benne slaapt eigenlijk al sinds 2008 heel goed. Met twee mindere avonden, maar voor de rest mogen we niet klagen. Hij slaapt door ’s nachts.
  3. Uitnodigingen babyfeest: jullie zijn echt wel allemaal welkom, maar die uitnodigingen moeten dus nog altijd vermenigvuldigd worden.
  4. Geboortesuikers: jummie!!!
  5. Badkamer: plaats zoeken voor een tweede groep pampers. Zien we wel als we terugkomen, je kan nooit weten dat de kleine zindelijk geboren wordt…
  6. Kamer Benne: begint goed vorm te krijgen, met dank aan superdaddy! Voor de geïnteresseerden: de kleuren zijn duingrijs en kiwigroen. Vloer (laminaat) ligt, plafond en 1 muur zijn in duingrijs geschilderd, de kiwi-verf wordt eerstdaags uitgewreven.
  7. Valies! Een gevoelig punt. Ze staat in de keuken, er zit materiaal in (voor de kleine), de nodige papieren zitten erin, moet wel nog aangevuld worden met kleren voor de mama en eigenlijk alles voor de mama.
  8. Prenatale zwangerschapsgymnastiek: euh? wat? waar? wanneer? hoezo? Uit het oog verloren…
  9. Kerstboom wegdoen: als je er geen zet moet je ook geen wegdoen. De onze is dus al lang weg (van januari vorig jaar ergens). Volgend jaar zetten we er weer één, oma’s en opa’s!
  10. GSM kwijtspelen: is gebeurd en met brio. Nog steeds niet teruggevonden. Is wellicht ergens op een parking in Izegem uit de auto gevallen. Gevolg: nieuwe SIM-kaart, zelfde nummer, maar wel alle nummers kwijt. Het is dus tegenwoordig weer heel spannend als de telefoon gaat: ‘Wie heb ik aan de lijn… hallo hallo?’

ahum… (update)

/ mieke / 2 reacties

De laatste maand is ingegaan, over exact 30 23 dagen mogen we dus chagrijnig beginen klagen dat het nu toch wel heel erg lastig is omdat het zo lang duurt. Tot die dag tellen we nog gewoon af. En hopen we om in vier drie weken nog volgende acties te realiseren:

  1. Benne leren doorslapen, met andere woorden: je doet je ogen open, draait je eens en valt terug in slaap. En niet: je ligt te koekeloeren en bedenkt dat het ook wel heel leuk is in dat grote bed bij mama en papa, en dus zet je maar je keel open. Rond 12 uur kom de kleine nog altijd wakker…
  2. Zelf uitslapen: anders lopen we weer het risico dat ik in slaap val tijdens de bevalling… Hahahaa… uitslapen is voor tijdens het pensioen.
  3. Uitnodigingen babyfeest: zijn er maar moeten nog vermenigvuldigd worden, geknipt worden, etc.
  4. Adressen geboortekaartjes: aanvullen en afprinten op etiketten (hieraan gerelateerd: kerstkaartjes schrijven). De enveloppes zijn er, de adressen plakken erop, en de kerstkaartjes zijn ‘running’.
  5. Geboortesuikers: niet te vroeg omgaan anders eten we ze zelf allemaal op. Gebeurt deze namiddag 🙂
  6. Badkamer 2-babies-proof maken: dit wil zeggen: een extra plaats voor mini-pampers, zalfjes, doeken, zeverlapjes, … vinden. Plaats gezocht maar nog niet gevonden, maar wel al de badkamer gekuist (hoera!)
  7. Kamer Benne: schilderen en vloer leggen. Daarna kan Benne verhuizen naar zijn eigen kamer en slaapt kleine Diego in de babykamer. Het materiaal staat er, wat ook al een hele prestatie is. Als iemand zich verveelt mag die altijd komen schilderen.
  8. Diego’s wiegje op de slaapkamer installeren en het park beneden klaarzetten. Done, enkel nog de opsmuk maar dat moet nu nog niet anders vangen we teveel stof (of zoiets).
  9. Valies! Ambitie om dit dit weekend te doen. Wellicht komt er weer iets leukers tussen… Tuurlijk is dat nog niet gebeurd, maar… er staat al een lege valies beneden, wat ook al een hele prestatie is!
  10. Kleertjes Diego: kasten genoeg om ze in te stoppen, maar waar zet je die kast? Kleertjes heeft de kleine intussen ook al genoeg. Kleertjes liggen in een kamer, moeten nog in de kast gestopt worden.
  11. Voorraadje eten aanleggen. Waaronder in eerste instantie préparé en camembert! Diepvriesvoorraad is ok, préparé en camembert moet vooral vers zijn!
  12. Rustig blijven, vooral rustig blijven. Tuuuuu-uuuu-uuut! We zijn de rust zelve…

Bericht van Diego

/ mieke / Een reactie plaatsen

Lieve mama, ik weet dat je momenteel heel erg afziet omdat ik in je buik nog altijd carnaval aan het houden ben. En ja, soms zit ik daardoor een beetje op de nieren en aanverwanten te drukken waardoor je ongelooflijke pijn hebt. En ja, ik heb dat niet altijd direct door, waardoor die pijn soms wel een hele dag kan duren. En ja, ik heb inderdaad gehoord dat de pijn te vergelijken is met nierstenen. En neen, ik ben niet van plan om vlug te komen, simpelweg omdat je altijd zegt dat ik nog niet mag. Ik moet wachten tot januari zeg je, zodat ik bij de oudste van de klas zal zijn. En nee, ik doe dat niet express: ik ben geen dokter, dus hoe moet ik nu weten waar die nieren liggen en of ik nu met mijn volle gewicht net wel of net niet alles afsluit? En ja, ik weet dat het lastig is met die broer van me, ook voor mij. Want soms klopt die zo hard op mijn buik (aaien met passie, heet dat) dat ik er van schrik. En als hij overgeeft op je dan heb ik soms het gevoel dat ik het door je buik kan ruiken. En als hij lacht, dan denk ik: ‘Waauw, wat moet dat daar leuk zijn met die broer’, maar ik moet hier nog een tijdje blijven zitten van jou. En nog iets mama (en papa): stop met dat ‘plopperdeplopperdeplop-gedoe’. Ik begrijp wel dat Benne dat graag hoort en dat hij er helemaal gek van wordt, maar de gedachte dat ik bij twee kabouters zal terechtkomen is redelijk vervelend. Dus wie weet hou ik het wel uit tot februari… lekker bij mijn nieuwe speeltje: een zacht niertje om af en toe op te drukken 🙂

tuuuuuut

/ mieke / Een reactie plaatsen

het geluid van mijn hoofd… of Benne die langs je benen komt gecrosst… of de laptop ’s avonds laat… of het alarm van de gsm veel te vroeg ’s morgens… of Benne zijn speelgoed (maakt bijna allemaal een tuut-geluid)…

(start zaag-modus)

Leerkracht zijn is leuk, dat denk ik toch. Want zelf ben ik het eigenlijk niet (officieel wel de loonbrief van het ministerie van onderwijs, maar da’s ook alles), dat wil zoveel zeggen als: officieel krijg je vakantie (totaal 10 weken, niet klagen), officieus werk je gewoon door. De gemiste week herfstvakantie (waar ik zo naar uitkeek na amper 1,5 week verlof deze zomer) begint dus een beetje door te wegen. Vandaar dat getuut. En dan nog Litouwen dat een beetje zwaarder was dan verwacht, en dan vorige week en deze week toen mijn -tig jobs weer leken samen te vallen. Even gedacht om tijdelijk van de aardbodem te verdwijnen, maar daarvoor waren andere dingen dan weer net iets te leuk.

(einde van de zaag-modus)

(start blij-modus)

Bijvoorbeeld: Benne die heel duidelijk en met een plat Desselgems dialect ‘nèèèèè’ roept wanneer je twee sokken aan dezelfde voet wil aandoen, of wanneer je een schoen over zijn handen duwt, kortom: telkens wanneer meneer meent dat iets niet klopt in zijn nu nog volledig logische wereld.

Benne die zich op de grond neergooit en daar dan blijft liggen telkens hij zich niet zo goed in zijn vel voelt: wanneer hij zijn zin niet krijgt, wanneer er teveel mensen rond hem zijn, wanneer hij niet goed weet hoe zich te gedragen, wanneer hij ronduit koppig wil zijn.

Of Benne die ‘Kaa’ roept als hij een afbeelding van de Sint ziet, of ‘oef’ wanneer de hondjes blaffen, of ‘mèèèèh’ als hij de geitjes ziet bij de onthaalmoeder. Of ‘papa’ naar iedereen die hij leuk schijnt te vinden. Wat overigens voor heel genante situaties zorgt als hij in de winkel naar eender welk manspersoon wijst, doet alsof hij die meneer herkent en dan luid ‘papa’ begint te roepen. Kwestie van je moeder wat bekijks te geven en je vader ook direct op zijn plaats te zetten.

Ook leuk: denken dat je al een grote jongen in huis hebt (hij stapt, hij kan zichzelf ongeveer verstaanbaar maken, hij trekt zijn plan, …) om dan ’s avonds verliefd naar dat kleine baby’tje in je armen te kijken. Want baby’tje was zo moe en hij is gewoon in slaap gevallen en hij ligt te knorren van geluk. En dan merk je dat dat kleine schattige ventje amper 30 cm gegroeid is sinds de geboorte, wat niet zoveel is in het licht van de eeuwigheid. En dan ben je nog zo blij dat die grote stoere zoon af en toe nog eens baby wil zijn. En dat ook gerust mag zijn. Ook als kleine Diego er is.

(blij-modus blijft aan)Â