Zijn er zo nog mensen die hun washandjes en handdoeken sorteren volgens kleur? En die daar echt ontdaan van kunnen zijn als dat door elkaar blijkt te liggen? En daar zo intens van kunnen genieten, van een rij washandjes, netjes op elkaar gestapeld, volgens kleur?
het moet niet te onnozel worden
KonkeKaas
Toen Benne zijn nonkel Klaas wou roepen deed hij van “KonkeKaa-aaa!”, intussen kan hij het ‘mooi’ zeggen.
Fries kan nu ook al zijn nonkel Klaas roepen en doet dat zo: “NonkeKaasjj!”.
Taalontwikkeling, het blijft grappig en voor elk kind zo verschillend. Fries heeft intussen een bladzijde toegevoegd aan zijn woordenboek met de volgende inhoud: wate (water), aaibei (aardbei), vies (vis), aap (schaap of aap of papa, kan ook), uma (oma), ‘opla (hopla, ’t konijn), beej (beer), wé (weg), en nog heel wat ander gebrabbel dat we proberen te ontcijferen.
Hij kan ook al van danke dank doen (klappen in de handjes), zwaaien (handen spastisch beginnen bewegen), blub blub (wat de vissen doen), een beer nadoen (hjaaaauw!), zoentjes geven, kushandjes werpen, zijn haar wassen, zijn tanden poetsen, zijn kousen afdoen, zijn pamper afdoen, zelf eten (u wil het resultaat niet zien), en zijn hoofd zo tegen muren en deuren bonken dat hij zich een halve hersenschudding zou bonken mochten wij hem dan niet onder luid gekrijs van die deur of muur weghalen. Oh! En ’t is ne properen op zijn eigen: hij kruipt nogal graag eens in de afwasmachine.
nieuw beest!
Blonde god vraagt aan zijn vader welk beest hij wil. Papa zegt dat hij wel graag een prentje van een schaap wil. Blonde god geeft het schaap-op-prentje aan papa.
Blonde god vraagt vervolgens aan zijn moeder welk beest zij wil. Zij besluit de ambetante uit te hangen en zegt dat ze ook wel graag een schaap zou krijgen. Goed wetende dat dat kind maar één schaap-op-prentje heeft.
Blonde god twijfelt event, en geeft dan een prentje van een kip. Vergezeld van een blik die zegt: “Waag het eens om daar commentaar op te leveren”.
Moeder geeft toch commentaar en zegt dat er op dat prentje toch niet het gevraagde schaap staat.
Blonde god draait maximaal arrogant met zijn ogen en zegt dan: “Nee, geen schaap, een schip.”
Ik wou een schaap, ik kreeg een kip. Hij noemde het een schip. Een diplomaat pur sang, die blonde god.
Dokus de duif
Dat een stem in mijn hoofd zeg dat ik niet zo belachelijk onnozel moet doen. Dat een uit het nest gevallen duif die aan je voordeur zit een vogel voor de kat is, meerbepaald die dikke kat die hier ’s avonds altijd in onzen hof het licht doet aanspringen. Dat dat nu eenmaal de natuur is, het recht van de sterkste. En dat babyduifjes zonder mama nu eenmaal niet overleven.
Dat zegt een venijnig stemmetje in mijn hoofd. Wat doen we dan?
We maken de oudste zoon helemaal gek van Dokus de babyduif, pakken dat beest in huis, geven het eten en drinken (voor zover die vogel al eet en drinkt), veel liefde, een dekentje, en alle vrijheid van de wereld om in de keuken rond de trappelen.
Dokus de duif gaan we morgen in een struik zetten, in de hoop dat een grote duif klein Dokusje komt halen. Maar vannacht slaapt Dokus hier, binnen. En als hij morgenavond nog in die struik zit te roepen om zijn mama, dan neem ik hem weer binnen. Dokus zal geen vogel voor die dikke rosse straatkat zijn. Nah.
En nu gaan we ons verder bezinnen over hoe het mogelijk is dat je zo’n sterk moedergevoel hebt dat je zelfs een duif wil opkweken. Er loopt iets grondig mis in dat hoofd van me.
Update: Dokus heeft goed geslapen vannacht en stond deze morgen al aan het venster naar buiten te kijken. Eens buiten trippelde hij vrolijk in het rond, tot een grote duif hem kwam inspecteren. Uiteindelijk heeft die zich over Dokus ontfermd en kan hij nu samen met zijn (pleeg)mama/papa nieuwe avonturen tegemoet vliegen. Tot zover het verhaal van Dokus de duif, we wachten vol ongeduld tot iemand dit komt verfilmen 🙂
Fish & Stick
Een klein jongetje van bijna 3 jaar ging samen met zijn ouders een baby (Vic) bekijken en goedkeuren. Dat kleine jongetje mocht daarna een geschenk kiezen. Het jongetje, een echte smulpaap, had de keuze tussen koekjes in visvorm en echte visjes. Eten of niet? Groot dilemma, zo bleek. Maar het kleine jongetje vond een oplossing.
Hij koos voor twee visjes, eentje voor zichzelf en eentje voor zijn broer. De papa van de broertjes mocht daarna nog in de winkel een aquarium, een bootje, een plantje en wat voedsel kopen voor die visjes. En ’s avonds, toen het kleine jongetje thuiskwam van een uitstapje naar het verre Antwerpen, zwommen de twee visjes in hun nieuwe huis alsof ze nooit elders waren geweest. Heel vrolijk, heel leuk om naar te kijken. ’t Zou zonde zijn om ze niet op te eten, zo denkt een 3-jarige dan.
Het kleine jongetje vroeg aan zijn mama of hij de twee visjes mocht opeten. Want visjes, dat is toch ook zoiets dat ongeveer twee keer per week op je bord ligt? Of niet? Het jongetje begreep er niets van toen mama verschrikt zei dat zoiets niet mocht, zich afvragend wat een half monster ze op de wereld had gezet.
De naam voor de visjes was dan ook vlug gekozen: Fish en Stick. Al houdt het kleine jongetje het voorlopig bij ‘visje’ en ‘ander visje’. En kijkt hij nog elke dag likkebaardend naar de aquarium.
kuiswoede
Ja, ik heb een kuisvrouw. En dan denken sommige mensen dat ik de hele dag met mijn dik gat in de zetel zit te niksen. Tuurlijk, want wat moet een mens anders nog doen als je een kuisvrouw hebt, niet veel meer toch? Leg mij dan eens uit hoe het komt dat ik in vijf dagen tijd:
– de frigo weer heb moeten uitkuisen
– drie keer de living en keuken heb moeten dweilen, waarvan één keer schrobben
– één keer de badkamer heb moeten dweilen
– een gigantische berg strijk heb mogen doorworstelen
– de helft van mijn deuren grondig mocht kuisen
– …
En al om één van de volgende redenen:
– Fries en Benne spelen met de aarde van onze grote kamerplant. Strooien die aarde overal in het rond, in hun haar, kleren, schoenen, oren, ogen en neuzen. Vermengen die aarde met wat zever (Fries) en water (Benne) en maken zo een gigantisch spoor doorheen het hele huis. Terwijl jij op je gemak je was aan het opplooien bent en denkt: “Zo leuk dat ze toch goed overeenkomen die twee, hoor ze eens lachen…”
– Andere oorzaak: Fries slaagt erin om de frietketel (die we echt wel pas in de kast zetten als die helemaal afgekoeld is, zie dat K&G meeleest) te draaien zodat het deksel open kan, hij roert met zijn handen in het frietvet en ‘leert’ vervolgens stappen door zich vast te houden aan de keukenkasten. Ik ben terwijl de living aan het kuisen.
– Fries en Benne willen drinken uit de koelkast en besluiten dat dit niet moet gevraagd worden. Koelkast open, niet helemaal dicht, resultaat: hele plassen water.
– Oorzaak van de berg strijk: poetsvrouw Vera was er de vorige keer gewoon niet mee klaargeraakt omdat die twee koters van mij er in geslaagd zijn om uit zowat alle lichaamsopeningen heel vloeibaar gedoe te laten komen. Overgeven, diarree, loopneuzen. Drie nieuwe outfits per dag was niet overdreven.
Ja, ik ben een luie doos ik. Ik zeg het u. En ik weet nu dat het woord kuiswoede nog een andere betekenis kan hebben ook. Niets zo heerlijk om wat te kuisen/sporten en een stok van een trekker in twee breken omdat je toch zo heerlijk intens aan het kuisen bent.
Update: Voor alle duidelijkheid: mijn superVera levert ongelooflijk werk! Proper en vlug, geen horrorverhalen hier.
baby aan de drank
Enkele dagen geleden gehoord op de radio: op 10-jarige leeftijd heeft 1 op de 3 kinderen voor de eerste keer alcohol gedronken en op 11-jarige leeftijd is dat al 1 op de 2.
De echtgenoot keek me vol ongeloof aan en vroeg zich af in wat voor geschifte wereld wij eigenlijk leven. De halve onderzoeker in mezelf kon dat meteen relativeren en vroeg wanneer die echtgenoot dan wel voor de eerste keer stiekem een restje bier had uitgedronken. Als ik mezelf als case neem dan kom ik op een leeftijd van 7 jaar, toen de tafel was afgeruimd en ik stiekem op het aanrecht een glas wijn nam om even van dat restje te proeven. Dus: ik ben er zo één die die gemiddelde leeftijd naar beneden trekt.
De jongste zoon heeft ook zijn bijdrage geleverd. Hij dronk gisteren voor de eerste keer alcohol op de leeftijd van 14 maanden. Dat kan amper rechtstaan, dat kan amper een beker vasthouden, maar dat zit wel al aan de drank. Een glas martini dat even aan de aandacht was ontsnapt en drinkebroer Fries had het al in zijn handen, goot ietwat in zijn mond, goot de helft over zijn pyama en besloot de rest in het glas te laten.
Dat we er niet gerust in waren, wij. Maar dat hij goed de nacht is doorgekomen. En dat zijn gewauwel hetzelfde bleef, ongeacht zatte toestand of niet.
En als er nog eens zo’n onderzoek komt en onze kleine doet eraan mee, dat dat gemiddelde nog wel serieus zal dalen. U bent gewaarschuwd, jongeren zitten steeds vroeger aan de drank.
de lekkerste vis
Enkele dagen geleden waren wij weer wat lui en in een fastfood-mood. Met twee ‘chinezen’ leidt altijd tot een gigantische overschot zodat we drie dagen later nog rijst aan ’t verorberen zijn en van pitta is biebie niet zo’n fan (niet meer). Blijft over: pizza. Van één of andere exotische Italiaan, liefst met een ronkende naam zoals Pizza Antonio, pizza Napoli, pizzeria Italia, eender wat. Het werd pizza ‘Zwevehem’.
Benne mocht kiezen wat hij op zijn pizza wou. Ziehier de ingrediënten van de enige echte Pizza Benno: “Euhm, worteltjes, … en appels, …. en euhm … peren ook. Oh! En fiss!”
Vis dus, op zijn pizza. Dat klonk nog het meest aannemelijk dus zijn we hier Socratos-gewijs op verder gegaan met de vraag: “En welke vis wil Benne dan op zijn pizza?” En nog voor ik de lijst kon opsommen (scampi, mossel, tonijn, zalm, …) zegt meneer: “Ah pissafiss, hé mama”.
’t Is heerlijk leven in zo’n logische wereld.
olifantenpas
Zelfs een olifant loopt eleganter dan onze jongste zoon. Die heeft beslist om toch eens het ‘aan-één-handje-stappen’ te proberen. En dat lukt wonderwel.
’t Is geen catwalk-loopje, ’t zijn geen kwezelpasjes, maar eerder een boertig, zelfverzekerd en ongeduldig gestamp op de grond dat gepaard gaat met allerhande jungle-kreetjes. Kolonel Fries zet zijn beste beentje voor.
En aap Benne, die ziet hoeveel plezier zijn ouders daarin hebben, denkt dan natuurlijk dat die olifantenpas de nieuwe ‘walk of sellewie’ is.
En dan mag hun vader als opperkolonel het tweekoppige olifantenleger voorgaan.
duimen maar
Benne loopt al anderhalve dag met zijn rechterduim omhoog. Hij slaapt met zijn duim omhoog, zit op het potje met zijn duim omhoog, eet met zijn duim omhoog. Een ander zou denken dat hij zijn leven dus echt wel ok vindt. Om de coolness van zijn leven nog wat meer te benadrukken is die duim ook goed ingezwachteld, sinds vanavond in een vers wit verbandje met van die bruine opvallende plakkers erop. Maar we vinden dat allemaal ‘zo’! *doet mee de duim omhoog*
Meneer is er namelijk gisteren op school (niet thuis, ha!) in geslaagd om zijn duim tussen een deur te krijgen. En dat zag er echt niet schoon uit en ’t ziet er nog altijd redelijk vies uit. Dikke duim, blauwe nagel die zo goed als zeker nog moet uitvallen, verbandje binnenin half bebloed. ’t Was hier vanavond precies ER, Spoed, House, Dingskes Anatomy en All Saints in één. Benne wou niet teveel naar zijn aan de lucht blootgestelde duim kijken, en gelijk heeft hij. ’t Is een beetje brrr. Maar eens dat verband er terug aan zit wordt hij weer zijn stoere zelf: duim omhoog en alles met één hand proberen te doen wat een ongelooflijk gepruts en gesukkel oplevert. Maar ik bewonder hem wel, die zoon van mij. Die heeft een gedacht, een doorzettingsvermogen, en ’t is geen truntemie(tje). Dat laatste is hij enkel als hij alleen bij zijn moeder is, daar kan hij zijn Oedipuscomplex volop de vrije gang laten gaan. En dat mag.
Zo kwam hij vanavond mijn trouwring opvorderen. En papa mocht ook zijn ring afdoen. Alle bewijzen weg, zodat hij met mij kan trouwen. Nu nog wachten op een huwelijksaanzoek.
The Sassy Squad 