Kleine mensjes

Bennes zangtalent

/ mieke / 2 reacties

Die kleine blonde vent had het weer goed zitten vandaag. Op zijn eentje en met zijn 2,5 jaren in de hand zou hij hele Broadway-musicals gaan opvoeren. Maar ik zag het niet zitten om hem tot daar te voeren, dus had de vertoning plaats in zijn autostoel. U zingt toch mee met de Benne-medley?

Bedrijf 1: Studio 99+Benne

– Ik ben ‘bouter Pop en samen … … vienden, kan .. .. ..tijd .. m’n uisje vinden, … Kwebbel, paat en paat en paat, Lui slaapt van morgen tot avondlaat, hier Klus, knutsel raag, nel en taag.

– Piet pijaat piet pijaat, hip hoi hoi hoi, ….. meraad hoi hoi hoi, schip … [heel lang stil] piet pijaat piet pijáááááát!

– Obie Tobie (’t vriendje van Mega Mindy, of zo zou ze wel willen).

– Ocus pocus, toveren (van zijn ietwat oudere K3-vriendinnen)

Bedrijf 2: Sinterklaas (kan iemand Benne aan het verstand brengen dat het nog 10 maanden duurt?)

– Laasje bonne bonne nne, leg in donne, leg in laasje, dank u sinterklaasje

– Komt de stoomboot, uit Panje aan, breng Niklaas zie staan, uppelt paadje op en neer, waaien wimpel een en weer.

– Interkaas kapoentje, le’ wa’ i’ me’ noentje, le’ wa’ i’ me’ aasje, danku sinterklaasje

Bedrijf 3: Diversen

– Rote pattetoel, me witte tippen, kabouter Binnemuts, weer te wippen. Káááák, zei pattetoel, mé diepe sucht, Opla die beentjes in de lucht.

– In een klein ationnetje, in de vroegte, zeven wagentjes, op een rij. …

Ik maak me graag wijs dat hij dat graag zingen van mij kan geërfd hebben. Of de wereld en het sportpaleis daar zo blij mee is valt nog af te wachten.

smelten

/ mieke / Een reactie plaatsen

Fries is daarnet in zijn bedje gelegd. Hij was eerder wakker geworden van een huilende grote broer die het maar normaal vond dat je om 9 uur ’s avonds nog niet in bed hoeft te liggen. Benne huilen, Fries wakker. Benne bleef tot nader order boven, het hele arsenaal aan ‘hoe-blijven-kindjes-in-hun-bed’-truuken werd weer uitgehaald en met succes toegepast. Grote broer lag dus weer in zijn bed, had vrede met zijn nakende nachtrust. Kleine broer sabbelde nog even aan zijn flesje. En dan gaat hij naar boven, op de arm van papa. En jij zegt ‘slaapwel, lieve Fries’, en gooit na duizend aaikes nog een kushandje naar hem. Hij lacht, niet te veel want hij is een beetje moe, maar die ogen hebben nog de energie om te glinsteren. Zo hard dat ik smelt. Met plezier.

Bumba-peuter praat later…

/ mieke / Een reactie plaatsen

hiervan

Gooi die dvd’s dus buiten en speel met kinderen! Ontspannend voor de ouders, en op alle vlak goed voor het kind!

BRUSSEL – Peuters die vaak voor de tv zitten, zijn trager met praten. Ook hun geheugen en aandachtsspanne doen onder. Peuters die regelmatig televisiekijken, doen hun ontwikkeling daarmee meer kwaad dan goed. Dimitri Christakis van de universiteit van Washington en van het Seattle Children’s Research Institute waarschuwt in het vakblad Acta Paediatrica voor een vertraagde taalontwikkeling en aandachtsproblemen. Ook het nut van speciaal ontwikkelde peuter-dvd’s is volgens hem niet bewezen. Experts maken zich al een halve eeuw zorgen over de invloed van tv-beelden op baby’s en peuters, maar pas de jongste jaren druppelen de bewijzen binnen dat die zorg terecht is, volgens Christakis. Hij poolde 78 studies uit de voorbije kwarteeuw en zet de conclusies op een rijtje. Vooral de taalontwikkeling loopt bij verstokte tv-kijkertjes vertraging op, schrijft hij. Kinderen onder een jaar die meer dan twee uur per dag voor tv zitten, hebben zes keer meer kans op een taalachterstand. En kinderen tussen zeven en zestien maanden die vaak dvd’s kijken, kennen minder woordjes dan kinderen die dat niet doen. De Amerikaanse vereniging van kinderartsen raadt tv-kijken in de eerste twee levensjaren daarom af, maar dat advies leggen ouders massaal naast zich neer, omdat ze ervan overtuigd zijn dat tv-kijken goed is voor de ontwikkeling van de hersenen. Daarvoor is geen enkel bewijs, volgens Christakis. ‘De vele scènewissels, felle kleuren en schelle geluiden zorgen juist voor overstimulering. Het is gewoon te veel voor een brein in ontwikkeling.’ Ruim een op de vijf ouderparen bekende zijn spruit voor de tv te zetten om even tijd voor zichzelf te hebben. Hoewel Christakis daar begrip voor kan opbrengen, vindt hij het niet iets om naar te streven. Ook de ‘educatieve’ dvd’s die op de markt worden gebracht omdat ze gunstig zouden zijn voor de ontwikkeling van peuters, vindt Christakis te mijden. ‘Daar is geen bewijs voor geleverd’, zegt Christakis, die ouders waarschuwt voor de gladde praatjes van de pr-afdelingen van mediamaatschappijen. In hun eerste twee levensjaren horen kinderen vooral met de blokken en met hun ouders te spelen, zegt hij. Televisiekijken kan altijd later nog. (hvde)

feestjes op komst!

/ mieke / Een reactie plaatsen

de ziektes van Fries

/ mieke / Een reactie plaatsen

Sinds eind november is Fries zowat zonder onderbreking ziek geweest. De lijst:

  • Windpokken, waarvan de afdrukken nog steeds niet weg zijn.
  • Oorontsteking, diagnose bij kinderarts. ’t Was maar langs één kant. Mietje.
  • Lichte keelontsteking: vandaar zijn sexy hese stem en zijn toch wel grappige huilmodus.
  • Dubbele oorontsteking: meneertje was blijkbaar in zijn gat gebeten bij de vorige oorontsteking. Eén is geen, nu dus langs beide kanten.
  • Na drie dagen hoge koorts (ook van de oorontsteking), twee dagen wat lichte puistjes op zijn velletje. Zou dat de zesde ziekte kunnen geweest zijn? Die hebben we dan ook weeral gehad.
  • Dan drie dagen koortsvrij. Sinds donderdag lacht Fries terug. Ik was vergeten hoe dat ging, ik was vergeten hoe mooi dat ventje wel is als hij lacht. Echt waar, als je drie weken met een ziek, snotterend, hoestend, kuchend, puffend, zuchtend en blazend baasje hebt rondgehotst, dan is dat lachen bijna net zo mooi als die allereerste lach.
  • Deze middag had meneer 38° koorts. Benieuwd wat dat nu zal geven. Er kan er nog eentje bij, december is nog niet afgelopen.

En Benne? Hij at verder…

Het bewijs dat Fries genezen is (was?).

tijdelijke ADHD

/ mieke / 1 reactie

zo kan je het virus dat Benne te pakken heeft nog het beste omschrijven. Het kind weet niet waar eerst gelopen. Die dekselse Sint was toch wel op drie plaatsen langs gekomen, en op alle drie de plaatsen stond speelgoed. Teveel voor dat kind, die hersenen gingen in overdrive en staan enkel stil tijdens het slapen. Speelt hij met alles? Jawel. Hij loopt gewoon van speelgoed naar speelgoed. Een voorbeeld: deze morgen staat Benne op. Direct naar de trein, die moest op de sporen en daar moest een meneertje in. En de trein moest eerst nog tanken. En de bloemetjes moesten ook nog water krijgen. Dat deed hem eraan denken: hij zou weleens een bloemetje kunnen tekenen. Hup! Naar de keuken alwaar meneer zich als een volleerde Van Gogh voor zijn bord installeert en daar wilde lijnen op het krijtbord weet te plakken. En wegvegen, en tekenen, en vegen, en schrijven, en vegen, en kleuren, en vegen, en alles op de grond laten vallen. Daar viel niets meer mee aan te vangen, dus gaan we maar terug naar de speelhoek in de woonkamer. Ah! Garage! Met lift, mini-vw-camionetjes, lichtjes, parking, carwash, … en Fries die eraan zit. Hmm, dan maar Fries zijn speelgoed pakken.
En zo gaat dat maar door, tot hij ’s avonds in bed ligt met zijn duizend nieuwe boekjes. ’t Weze gezegd en geschreven, onze kleine hyperpeuter is zo content.

En over de reactie ’s morgens 6 december: Benne stond op, zag zijn schoentje staan, gevuld met lekkers. Een leeg pintje, een lege beker water, de suikertjes weg. Jaaa! De Sint was weer geweest, en hij stond te springen van blijdschap. Hij was daar alweer zo content mee. Toen had hij nog de tafel niet gezien. Dat was pas vijf minuten later. Zijn haar begon net niet te wapperen.

Over twee kleine ventjes

/ mieke / 1 reactie

Over Benne:

  • Hij gaat sinds een aantal weken helemaal alleen op het potje. We hoeven het niet meer te vragen, want als hij ‘klaar’ is dan komt hij ons dat hoogst persoonlijk melden.
  • Hij heeft al een heerlijk zakje snoep gekregen van de Sint toen die op bezoek kwam in Bennes school. En hij gaat nog niet eens naar school. Wij appreciëren zoiets dus echt ongelooflijk.
  • Hij kan zijn schoenen afdoen. Dat is iets in de trant van beginnen met de veters uit te trekken en daarna je schoenen uitschoppen. Maar af zijn ze.
  • Hij heeft zelfvertrouwen. Als we hem proberen wijs te maken dat een kip een koe is, dan blijft hij bij zijn standpunt dat het echt om een kip gaat. Wij krijgen de commentaar dat we ‘nbeetje dom’ zijn. Flink is dat.
  • Hij entertaint Fries door een combinatie van gekkebekken en jolijtig lawaai. En daar kunnen wij alleen maar blij mee zijn.
  • Hij was even bang van de regen. Eens hij wist dat de regen dient om de bloemen, bomen en het gras te laten drinken, en om de muren van het huisje te kuisen, was hij gerustgesteld. Dan draait hij zich op zijn buik en slaapt.
  • Hij gaat graag in een mini-douche. Da’s niet de grote douche (waar hij ook graag onder staat), maar gewoon in het bad staan en daar ondergesproeid worden met water. En dan is er nog mini-stofzuiger ook, ofte kruimeldief.
  • Hij beseft niet eens dat hij morgen niet het meest gelukkige kind zal zijn bij het aanschouwen van wat de Sint heeft gebracht. Zijn mama, die zal het gelukkigste kind zijn.
  • Hij geeft hele natte zoenen. Onverwachts. Met zijn mond open. Wij proberen om dat toch enigszins binnen de perken te houden.

Over Fries:

  • Hij is ziek, heel ziek. Nu de vierde dag windpokken en nog altijd koorts. Afwisselend zucht, huilt en brult hij. Dat arme snotje.
  • Hij heeft veel blaasjes, en dat verbetert er niet op omdat ze zich in de pamper- en halszone bevinden. Zowat de meest vochtige plaatsen van zijn lichaam. Jeuk alom, hij kronkelt met zijn rugje tegen alles wat enigszins steun biedt. Het zou niet mogen zijn.
  • Hij brabbelt en kwebbelt dat het een plezier is. Maar steeds met een luide ondertoon, om te laten merken dat hij er ook is. Nu heeft hij al een redelijke klok van een stem, dus hem vergeten of eenvoudigweg negeren zit er niet meteen in. Het kwebbelen gaat nu wat moeilijker met die blaasjes in de mond.
  • Hij kan zijn neus pakken, en de neus van mama. En als hij zin heeft, ook die van papa. Om er dan eens goed op te duwen en te wachten tot er geluid uit komt.
  • Hij bescheurt het als je (al dan niet opzettelijk) niest. Goed voor hem dat hij in deze pokkentijden nog kan lachen.
  • Hij zou al wat zijwaarts durven stappen. Maar nu heeft hij het wat te druk met ziek zijn. Als een echte ridder moet hij eerst die pokkemonsters verslaan vooraleer hij bij de Vitabis-prinses kan raken. Zijwaarts.
  • Hij zal hopelijk wat kunnen lachen als hij morgen ziet wat de Sint heeft gebracht.

Sint op bezoek

/ mieke / 1 reactie

Nadat wij een bezoek gebracht hebben aan het huis van Sinterklaas, beloofde Sintmans ons plechtig om ook bij ons langs te komen. En hij hield woord, want heilige mannen houden altijd woord, toch? Diegene die alles gepland en geregeld had schrok uiteindelijk nog het meest toen die Sint plots aan de voordeur stond. Ik was net iets aan het ophangen (zo’n welkomsttekening, om extra marsepein te krijgen vaneigens) toen daar plots een zwarte Pieterman stond, en een Sinterman. Een schelle ‘whoe!’ kwam eruit, om daarna vol ontzag de Sint en zijn helper te begroeten. Benne. Keek. Zijn. Ogen. Uit. Benne luisterde naar alles wat de Sint zei en vroeg zich af of die Sint ook die gekke nonkel Klaas kende. En of de Sint Camille kende, Bennes vriendinnetje. En toen bleek dat ook die zwarte Piet kon dansen op Plop en Piet Piraat kreeg hij het helemaal. De Sint werd gebombardeerd tot zijn allerbeste vriend, er werd wat schootje geknuffeld en Benne kreeg zijn ‘cadeautje’. Ja, hij was al zo content met een zakje vol lekkers. Voor hem is de apotheose gepasseerd, kan er nog meer komen na al dat lekkers? Ja, kleine vent.

En we wensen het ieder kind toe om komende zaterdag te mogen opstaan en iets lekkers/leuks te vinden, maar nog meer: ik wens het elke ouder toe om zijn/haar kind zo’n gelukzalig moment te kunnen geven. Kunnen daar geen premies voor gegeven worden? Of speelgoedbanken naast de voedselbanken?

Meer foto’s hier.

Fries met stippen

/ mieke / 2 reacties

Wij zijn zo van die rare mensen die staan te springen van contentement als onze jongste zoon de windpokken heeft. Totaal onverantwoord ouderschap is dat dan. Fries heeft de wind/waterpokken, u kan nog zelf kiezen welk woord u het meest sexy vindt. En die pokkendingen, die zijn een beetje met hulp doorgegeven. Neefje Stan had ze drie weken geleden op bezoek en toen hebben wij Fries en Stan eens laten knuffelen. Opzettelijk? Jawel, opzettelijk. Wie doet zijn kind dat nu aan? Een kind opzettelijk ziek laten worden? Awel, wij. Waarom? Die pokken moeten ze ooit hebben, en bij zo’n ziekte geldt het gezegde: beter vroeg dan laat. Liever gestippeld aan de leeftijd van 10 maanden, zonder al te veel krab- en opentrekneigingen, dan aan drie jaar waar ze er een gigantisch arsenaal aan littekens van kunnen overhouden.

Dus zit kleine Fries nu met een twintigtal blaasjes, morgen zal dat al een veelvoud zijn, en we zien wel of hij ooit zo gespikkeld raakt als Benne. Die blonde god kreeg zijn blaasjes aan de leeftijd van 9 maanden.

Ah! En morgen komt Sinterklaas! En misschien vannacht al. Met snoep. En chocolade. En van die pic-niccen. In ’t schoentje en in ’t laarsje.

naar het huis van Sinterklaas

/ mieke / Een reactie plaatsen

Je kan je kind niet genoeg voorbereiden op een bezoek van de Sint, vinden wij. Het is voor niemand geestig als die heilige man en zijn helpers bij je thuis langskomen en één of twee kinderen het dan meteen op een krijsen zetten. Fries heeft baardmans nog nooit vanzeleven gezien, Benne al meerdere keren met succes, maar een kind vergeet snel na een jaar zonder Sint. We besloten de tacktiek van ‘gradual exposure’ toe te passen. De Sint als spin. Eerst was er de intrede van Sinterklaas in A’pen, daarna volgden de programma’s waarin de Sint werd opgevoerd, zoals Dag Sinterklaas. Beelden waar ook mama ontzettend graag naar kijkt. Als derde stap was er het bezoek aan het huis van de Sint om dan komende dinsdag de eigenlijke schootsessie te hebben.

Over dat huis. *twinkel twinkel* *zucht*. Die ogen van Benne, die blik vol vertrouwen, die angst die er totaal niet was, die gretigheid om handjes te geven aan Pieten (honderden!) en Sint. Het meedansen met de Pietenfanfare, het meezingen met die liedjes. Die ogen van zijn mama, dat verwachtingsvol kijken en hopen dat ze ook even mocht kind zijn, ongegeneerd in de handen klappen en ‘jeeeij’ roepen, heerlijk naïef kunnen zijn. Echt waar: dat is de moeite om daar als grote mens binnen te gaan, met of zonder kinderen. Om die tutjes te zien die de Sint al al die jaren bijhoudt, om een oudere man te zien die zijn eigen tutje na al die jaren terugziet, om die heerlijke zwarte pieten die je kind helpen bij het uit de schouw glijden, bij het trappenlopen, … Wij waren redelijk overbodig.

Het is ook een magisch huis: twee volwassenen en twee kinderen zijn er binnen gegaan. Na een uur kwamen er vier kinderen terug buiten. Danku Sinterklaas, danku Zwarte Piet. Mijn brief is onderweg! Foto’s ook.