Kleine mensjes

sintbezoek

/ mieke / Een reactie plaatsen

Gisteren belde ik naar de secretaris van Sinterklaas. U weet wel, daarvoor heeft u een geheim nummer en speciale cijfercode voor nodig. Eens je verbonden bent moet je dan nog het antwoord weten op de geheime vraag en dan pas krijg je de secretaris van Sinterklaas aan de lijn. Die secretaris was druk bezig met het samenstellen van de agenda voor de komende week. Ik vroeg hem of hij onze aanvraag had ontvangen. De secretaris bevestigde en zei dat onze aanvraag ontvankelijk werd verklaard door een speciale commissie van hulpsinten en pieten. En dat ze langskomen op 2 december. En speciaal voor ons is het de enige echte Sinterklaas die langskomt. Het uur moest nog nagekeken worden, want die Sint is natuurlijk wel een heilig man, maar deze dagen heeft hij ook zelf handen te kort.

Wij kijken er naar uit. De ouders meer dan Benne, en zeker meer dan Fries. Toen ik Benne gisteren vertelde dat hij Sinterklaas nu echt zou gaan zien zag ik duidelijk dat die kleine vent dat nog niet helemaal begreep. Wat hij wel begrijpt is het ‘schoentje zetten’. Niet één (voor hemzelf), niet twee (hemzelf en broer), maar 7 schoenen zet hij. Om duidelijk te maken hoe braaf hij wel is, en hoezeer hij die snoepen wel verdient.

U mag ons komende dinsdag verwachten met een wazige blik in de ogen, misschien zelfs wat gebleit van ontroering (want ja, we zijn weer wat oververmoeid en dan komt dat traanvocht wat vlugger dan anders). ’t Feit is dat ik intussen vol overgave Sinterklaasliedjes zing voor Benne en Fries. Op verzoek. Benne zegt ‘boot’, ‘bonne bonne’, ‘kapoentje’, … en dan weet deze jukebox dat ze haar mond weer mag opentrekken.

Jeeeij, de Sint komt!

de verschillende versies van zwaaien

/ mieke / Een reactie plaatsen

– ten afscheid

De Benne-zwaai: een pauselijke zwaai waarbij de handpalm naar het gezicht gekeerd is en de hand van links naar rechts beweegt. Variant: de hand van boven naar onder bewegen.

De Fries-zwaai: hand en onderarm worden redelijk slapjes van boven naar beneden gebracht en omgekeerd.

– ter begroeting

De Benne-zwaai: buik vooruit, de arm gaat in één vloeiende beweging naar boven tot deze zich boven het hoofd bevindt. De wijsvingers zijn gestrekt en uit elkaar. Gaat gepaard met de kreet ‘hei’, eventueel gevolgd door ‘oewist?’.

De Fries-zwaai: nog in ontwikkeling.

– als teken van ‘het gaat me hier niet’

De Benne-zwaai: twee losse handjes die elkaar constant raken en loslaten, vergezeld van spastische armbewegingen en stampende voeten. Eveneens ook een zeer beweeglijke rug en heftig schudden met het hoofd.

De Fries-zwaai: de handjes zijn stevig samengebald en de armpjes gestrekt. Eventueel worden de handjes onder de rug gehouden om het aankleden als dusdanig te bemoeilijken.

peuter-opportunisme

/ mieke / Een reactie plaatsen

kleine B.: “Maamaa, kom es ier!”

mama: “Ben daar, momentje!”

kleine B.: “Maamaa, hier komen, komen spelen?”

mama: “Waar is asjeblief?”

kleine B.: “Maamaa, kom es hier! Asjebief!”

mama gaat naar de woonkamer, alwaar ze meteen op haar knieën zou moeten kruipen om paardje te spelen.

mama: “Benne, mama heeft een beetje pijn aan haar hoofd, ze zou liever nu een beetje rusten en niet spelen.”

kleine B.: “Pijn? Zoentje geven?”

Kleine Benne neemt mama’s hoofd vast en geeft er een aantal zoentjes op.

kleine B.: “Voila, pijn weg! Mama paadje spelen? Benne pakken?”

Zucht.

En bij deze wensen Benne en Fries kameraad Thorben veel ‘piep piep poera’s’ met zijn kleine zus Ninke!

boompje planten

/ mieke / Een reactie plaatsen

Het was weer zover: de jaarlijkse dag van de natuur. En in Deerlijk wil dat zoveel zeggen als: boompjes planten voor alle lieve kindertjens die dat jaar geboren zijn. Omdat we ons wel goed geamuseerd hadden op bij het planten van de Benne-boom, wilden we ook Fries zijn boom niet onthouden. Op zaterdagmorgen stonden wij, en nog een stuk of 40 andere gezinnen, klaar met spade en laarzen om heel officieel en plechtig de Liquidambar styraciflua, ofte Amberboom van Fries te planten. ’t Is te zeggen: de gemeentediensten hadden al een ongelooflijk schoon en recht putje gegraven, er stonden twee stokken waartussen we de boom moesten planten, … Het enige wat de opa’s (en Benne!) nog moesten doen was de boom in de put zetten, de put dichtgooien, de aarde goed aanstampen en af en toe eens kijken of dat boompje nog recht stond. En ze hebben de taak met verve volbracht, dankzij de onmisbare goede coördinatie van Benne.

Na de obligate wijn, jenever en kaasjes zijn we nog langs Bennes boom gereden. Het zal niet de grootste worden, ’t zal ook niet diegene zijn met het meeste blaadjes, maar hij houdt stand.

Meer foto’s hier.

Benne en mama dansen!

/ mieke / Een reactie plaatsen

zo roept de kleine Benne. En dan kan je maar beter vlug de radio aanzetten, liefst wat muziek van Kabouter Plop opleggen, je handen uitsteken en dansen met die kleine vent. Een halve cd lang (zo’n 7-tal liedjes) kan hij blijven dansen. Soms springt hij, soms stampt hij met zijn voeten op de grond, soms draait hij rond tot hij op de grond valt, soms wil hij in de lucht gezwierd worden, soms danst hij de tango of een trage slow, maar altijd danst hij met de glimlach. Hij kan het onmogelijk mee hebben van zijn ouders. En als mama dan overdreven begint te puffen en het fictieve zweet van haar voorhoofd veegt met de melding dat ze een beetje moe is van al dat dansen, dan zegt hij: “Ja, oké”, gaat naar de zetel en ploft zich daar neer. Of wat er ook uitkomt: “Inderdaad”. Dat zegt die zoon van mij, u weet wel, samen met Fries het leukste, mooiste, liefste en snoezigste kind ter wereld. ’t Zal wel zijn.

Fries en de dokter

/ mieke / 1 reactie

Dat zit wel goed tussen die twee, tenminste als het een vrouwelijke dokter betreft.

Kinderarts: gekir en Don Juan-blik (’t is een vrouw).

Huisarts, ook een vrouw: probeert hij indruk te maken door net dat ietsje rechter te zitten, net iets meer zijn mond open te doen dan anders.

Oorarts (een vent): heel wat minder enthousiast, maar Fries zat toen ook wel met een oorontsteking.

Arts van Kind & Gezin (een vent): Fries doet zijn best. En daarmee is alles ook weer gezegd. Hij kreeg blokken om mee te spelen, terwijl hij op de tafel zat te wachten voor het onderzoek. Daarna zei de dokter op nogal niet mis te verstane toon dat ik toch wel moest opletten met die blokken en dat Fries die niet tegen het scherm van de laptop mocht gooien. Beste dokter: zet dan geen blokken op die tafel, of verzet die laptop. Maar eerst blokken geven aan mijn zoon om dan te beginnen zagen dat hij daar misschien eventueel ooit eens mee zou kunnen gooien naar een laptop? Trouwens: een 9-maanderke ooit al met iets weten gooien? Niet laten vallen, maar echt in een vloeiend boogje naar een scherm gooien dat op 1 meter van hem ligt? Tssk.

Benne wou vanmorgen vlug ‘opstanen’. Meneer is de logica zelve. Na spelen, slapen, eten, wassen, zwemmen, zoeken, verstoppen, fietsen, … is er nu opstanen. Wat eigenlijk opstaan betekent. Na wat zagen zijn we dan maar opgestanen. En dan moest hij eerst nog zijn behoefte op het potje doenen.

lege maan

/ mieke / Een reactie plaatsen

Benne zag een lege maan. In zijn boekje. Die lege maan leek verdacht veel op een leguaan.

Benne wist plots niet meer hoe hij spaghetti moest zeggen, na spageetee, spigatti en spatti, kwam plots ‘paddestoeletjes’ tevoorschijn.

Bennes papa is buiten aan het sleuren met planten en bijhorende potten die dringend moesten binnen gezet worden. Benne bekijkt het tafereel en zegt: “Papa buiten spelen”. Tuurlijk is dat spelen.

Benne valt op de grond en begint te wenen. Commentaar van mama en papa: “Oei, nu heb je de grond pijn gedaan!”. Benne staat op, kust de vloer en zegt “Sojjie”.

en toen was er:

/ mieke / Een reactie plaatsen

– een onthaalmoeder voor Fries! Leve het systeem van overmacht, van externe redenen, van dringende opvang. Eender hoe men het noemt, maar dankzij die dingen kunnen wij al vanaf januari terecht bij de nieuwe onthaalmoeder van Fries. Hiep hoi! En Benne mag niet mee, nee. Benne start op 2 februari met school, da’s over 99 dagen. We denken dat we goed bezig zijn met volgende redenering: het ventje heeft op 18 december zijn laatste dag bij onthaalmoeder Ilse, dan 2 weken kerstvakantie thuis, dan zou hij nog 4 weken naar een andere onthaalmoeder moeten met andere gewoonten en kindjes. Om dan op 2 februari weer in een hele nieuwe wereld gegooid te worden. Enfin, het spreekt voor zich dat wij puur redeneren uit compassie met dat ventje en er dus wel voor zullen zorgen dat we grootouderlijke opvang vinden of zelf verlof opnemen voor die periode.

– een fantastische babysit! Jawel, voor de eerste keer een babysit in huis van de Gezinsbond. Voordien sleurden we onze zonen altijd mee, of gingen ze overnachten bij de grootouders. Maar ‘de tijd was rijp’, zo vonden we. En daar kwam Leen, 18 jaar, blond (niet onbelangrijk) en vooral heel geestig. Om het met televisionele taal te zeggen: “We hadden zoiets van… d’er was ne klik van ’t eerste moment…” We moeten wel zeggen dat we al op voorhand gescoord hadden bij Leen door aan de voordeur een tekening te hangen die Benne eigenhandig had gemaakt. En toen Benne haar nog een handje kwam geven, smolt ze helemaal. Maar ’t is in deze tijden van crisis belangrijk om nog zekerheden te hebben. En een goede babysit is daar één van.

– een arsenaal aan signalen van oververmoeidheid! Koortsblazen, vertraagde reactietijd tijdens het autorijden, beetje algeheel herfstgevoel, al kan dat ook liggen aan:

– een beslissing: met een hoge en toenemende graad aan allergie voor huisdieren en de zekerheid dat onze zonen mijn aanleg voor allergie geërfd hebben, moest er beslist worden wat we met Viggo en Diezel zouden doen. Ja, ’t is maar nen hond, en ja, dat beest zal ook wel ergens goed terechtkomen, maar ja: wij zien die zo graag ook al vloeken we soms als die bruine loebas weer eens begint met een blafsalvo. Te weten dat ‘diene bijna niet te onderhouden groten hof’ in onze achtertuin er grotendeels is voor die honden, zodat ze overdag, als de baasjes aan het werk zijn, toch ook niet de hele tijd opgesloten zitten en veel plaats hebben om te lopen, op elkaar te kruipen, hun gevoeg te doen, in het zonnetje te liggen, te zoeken naar rotte appels van de boom van de buren, te lopen achter katten die plots onze tuin willen verkennen, te blaffen naar luchtballonnen, vuurwerk, een traktor. De momenten waarop ze Lassie-gewijs van helemaal achteraan de tuin naar ons kwamen toegelopen als we naar buiten kwamen zijn niet te tellen. Net zoals de momenten waarop de kwijl van Diezel ervoor zorgt dat je opnieuw mag douchen. ’t Feit is: het ziet er naar uit dat dit herinneringen zullen worden. Tenzij iemand ons een wondermiddel aan de hand kan doen.

* vouwt handjes samen en kijkt smekend*

en toen waren ze moe

/ mieke / Een reactie plaatsen

*zaag- en klaagpost*

Hij gaat het nooit zomaar zeggen, dat hij moe is. Als hij plots toch wil slapen, dan is dat omdat hij denkt dat er boven iets leukers te beleven valt, of dat hij gewoon zin heeft om weer nagel te spelen. Als hij echt, maar dan ook echt moe is, dan wrijft hij in zijn oogjes. Niet te opvallend, niemand mag het zien. Of valt hij met zijn hoofd in zijn bord, in slaap. Bij de onthaalmoeder, over de middag. Dan is Benne te moe.

Ook Fries is een vechtertje, tegen de slaap. Zijn ogen mogen rood zien van het frotten en wrijven, toch kan er een lachje af. Ze moeten het allebei geërfd hebben van mij, moeder Gans. Als moeder Gans moe is raakt ze een beetje hyperactief, onnozelheid op het toppunt, flauwe moppen waar alleen ganzen op dat moment mee kunnen lachen, … Volledig te herkennen in Benne en Fries, want die zijn moe, heel moe.

Het zal wat geven als Benne naar school gaat: geen middagdutjes meer zodat hij om 7 uur ’s avonds echt wel compleet achterover met wegdraaiende ogen groggy in zijn zetel zit te zitten. Die groggy ogen gaan we trouwens niet zien omdat hij er heel goed zijn beren zal voor houden. Maar eens hij naar school gaat zal hij wel op een deftig uur moeten slapen. Onze avonden kunnen er alleen maar weer langer op worden. Misschien raakt dat huishouden dan eens voor tien uur ’s avonds gedaan. Leve de school!

fotootses

/ mieke / 1 reactie

Omdat wij (= de vrouwelijke helft die de foto’s moet bijhouden) dat ongelooflijkambetant vinden dat we bij Flickr eerst al onze foto’s moeten comprimeren vooraleer ze de wijde wereld kunnen ingegooid worden, belegeren we al een tijdje iets anders met onze onnozelheden. Tenzij het foto’s van Benne en Fries zijn, dan zijn het ware kunstwerken, alleen al voor de inhoud.

Och, zo klef. Meer van dat hier.