Kleine mensjes

kindjes in het venstertje van het fototoestel

/ mieke / 1 reactie

We kunnen tegenwoordig geen deftige foto meer trekken van Benne. Als hij het fototoestel ziet dan wil hij direct komen kijken hoe hij er uitziet in dat toestel. Met als gevolg dat, als hij dan komt kijken, er niet meer te zien is dan de vloer, een muur, een boom, papa die staat te zwaaien. Maar Benne is weg. En dan duwt mama op een knopje en komen er verschillende Bennes te voorschijn. Of nee, het zijn allemaal Bennes, maar telkens anders. En dan gaat hij weer parmantig voor de lens staan poseren en net als we een foto willen trekken komt meneer weer piepen. Bang dat hij zou opgegeten worden door de flits en voor eeuwig en altijd in de cameraatje moet zitten?

De belevenissen: 1. Mama moest video’s maken voor haar werk en tekstjes inspreken. Dat gebeurde in het weekend waardoor er af en toe een jodelend stemmetje te horen is op de achtergrond. Af en toe mocht Benne zelf ook iets inspreken. 2. Fries kreeg zijn eerste groentepap en besloot om daar nog even mee te wachten, Benne heeft zich opgeofferd en heeft gesmuld van de groentepap. 3. Fries, buiten, dolce-far-nientementaliteit ten top. 4. Fries, in pyama, relax.

kleren aan of uit?

/ mieke / Een reactie plaatsen

Deze vraag vond ik op een opvoedingssite (waar halen ze die namen toch vandaan?):

Mijn kind wil geen kleren aan. Ik heb een dochtertje van 3 jaar en ze draagt niet zo graag kleren. Het liefst loopt ze in haar blootje rond. Als we ergens heen gaan is het altijd een drama om haar aangekleed te krijgen. Graag zou ik weten hoe ik dit probleem kan oplossen
Wel, beste mevrouw, neem gewoon eens mijn oudste zoon: die wil zijn kleren niet uitdoen. ’s Morgens moet altijd de volledige trukendoos bovengehaald worden om Benne er toch maar van te overtuigen zijn pyama af te doen. Hij is er zo aan gehecht en het ding is intussen al zo schots en scheef getrokken, zijn hoofd heeft al in, onder, tussen, door, … de mouwen gezeten en die broek is al opgetrokken geweest tot onder de oksels. Gelukkig draagt hij nog een pamper…
En ’s avonds weer hetzelfde spelletje: dan wil hij weer zijn kleren niet uitdoen. Maar da’s met een reden: hij moet zijn pyama aandoen, en net dat fijne kledingstuk dat hij ’s morgens niet meer wou uitdoen, weigert hij nu aan te trekken. Natuurlijk, het zien van zo’n pyama-ding geeft zijn hersenen het signaal dat het tijd is om te slapen. En slapen is tijdverlies, voor mietjes, voor losers, voor kindjes die de helft van het spannende gebeuren in de wereld gaan missen.
Wacht maar tot hij 16 is, als ik tegen dan nog rechtloop mag hij elk weekend om zes uur opstaan!

Benne

/ mieke / 2 reacties

Soms kijkt hij naar me

zijn zachte neus net niet tegen de mijne

ik voel zijn adem en krijg het warm

zijn ogen doorboren mijn hele zijn

Als een laserstraal

zoekt hij in mijn herinneringen

mijn overtuigingen, mijn plannen

Soms ben ik bang

Dat hij al meer begrijpt en weet

meer dan goed voor hem is

meer dan goed voor mij is

Dat hij het hele circus door heeft

en er zich niks van aantrekt

ik mag het hopen

Dan gaat hij op zoek, in mijn hoofd

zijn ogen als sleutels

Als hij kan vergeten

hoe vreselijk koppig hij kan zijn

dan ik ook;

hoe onbegrepen of eenzaam hij zich heeft gevoeld

dan moet ik dat ook;

Als hij zal vergeten

hoe kleurrijk, zacht, helder en duidelijk

zijn leven tot nu toe al is geweest

dan mag ik dat niet

ik ben zijn geheugen

En soms kijkt hij zo diep in mijn hoofd

net alsof hij op zoek is

naar een reden, naar een verklaring,

of misschien is hij wel op zoek naar mijn vragen

Want hij weet de antwoorden toch

natuurlijk, want voor hem is alles

zo logisch en gestructureerd

Hij heeft geen vragen

Nog niet

Alleen maar antwoorden

Dus heb ik ook geen vragen meer,

zelfs niet wat er morgen nog zal zijn voor hem

Geen vragen

zolang hij er is,

mijn zoon.

Soms kijkt hij naar me,

en dan kijkt hij voor me

naar zijn wereld.

En ik mag mee.


traLaLaLaLa

/ mieke / 1 reactie

Als Benne:

  • niet bezig is met zichzelf half hysterisch over de grond te rollen om een reden die hij zelf niet meer weet
  • niet probeert om de broek van zijn ouders naar beneden te trekken
  • niet bezig is met zichzelf zielig te vinden
  • niet vol overtuiging en dan ook volstrekt zonder reden ‘neen’ zegt tegen eender wat
  • niet bezig is met ongelooflijk nijdig te huilen omdat hij nu toch wel heel vroeg (jawel, om 20u) in zijn bed moet
  • niet bezig is met weer niet te weten wat hij nu precies wil

dan:

  • neemt hij een ovenwant, stopt zijn hand erin, komt als een echte heer goeiedag zeggen met het woorjde ‘aangenaam’
  • spreekt hij de ‘l’ uit, hij zegt hallo en niet hajo, en dat vinden wij nu eens weer een hele prestatie
  • loopt hij trots met de inhoud van zijn potje richting toilet om daar met veel show afscheid te nemen wat zijn hoogsteigen geproduceerde keuteltjes
  • neemt hij de hand van mama of papa vast en troont ze met veel overtuiging mee naar de living, alwaar hij als een echte generaal de woorden ‘visie kijken’ uitspreekt
  • er moet veel gekeken worden: ‘ploppe kijken’, ‘pipiaat kijken’, ‘samson kijken’, …
  • Baloe de beer is zijn held. Hij krijgt er niet genoeg van. Nogal een geluk dat mama in haar tienerjaren ook zo’n fan is geworden van het JungleBook en daar nu dus nog een hele vracht aan materiaal van heelft liggen.

Hoeveel keer per dag we ook “Ik zal je…” roepen en daarbij het puntje van onze tong bijna afbijten, toch is de balans op het einde van de dag positief. En hebben we meer met hem gelachen dan dat we onze tong hebben afgebeten. Peuterpuberteit, het is wat…

zonnekind

/ mieke / Een reactie plaatsen

Onze Benne is de meest ecologisch verantwoorde peuter ooit. Hij werkt op zonne-energie. Jawel. Hoe langer en hoe meer hij buiten ravot, in het zand speelt, op zijn blote voeten door het gras huppelt, show geeft voor buurmeisjes van grootouders, zich laat knuffelen en aaien door diezelfde buurmeisjes, zijn pet omgekeerd op zijn hoofd zet, … hoe meer hij van dit alles doet, hoe meer energie hij krijgt. Ook is hij een ongelooflijke natuurmens, hij leeft volgens het ritme van de dag. Dat betekent in de zomer: om 5 uur ’s morgens zo wakker als een wakkere Benne maar kan zijn, en ’s avonds rond 22 uur gaan slapen. Wat een zonnekind! Dat het maar vlug winter is 🙂

Plop is zijn held

/ mieke / Een reactie plaatsen

Hij, dat klein stukje blond venijn, hij is onze held. Maar zelf heeft hij ook een held, Plop, en een heldin, Mega Mindy. Wij, als ouders, zijn Plop en zijn consoorten zo beu als een kloosterzuster die al jaren zit te wachten op een heilig orakel. Maar als dat klein blond geval (dat tegenwoordig huilt voor het minste wat hem niet bevalt) begint te dansen op een liedje van Plop en zijn vrienden, als hij al zijn tandjes bloot lacht, als hij zijn buik vooruit steekt om zo zijn achterwerk nog meer te doen uitkomen, als hij zo hartelijk danst zonder zorgen, dan zou je echt zweren dat alles mooi is. Voor even.

Alles is mooi als de zon schijnt
de dauw en de bloemen
de bijen die zoemen
alles is mooi als de zon schijnt
het perkje met rozen
de struik vol frambozen
als de zon schijnt
als de zon schijnt

goeiemorgen, lief konijntje – goeiemorgen, goeiemorgen
goeiemorgen, stekelzwijntje – goeiemorgen, goeiemorgen
wat is het fijn om vroeg op te staan
uit de veren – vlug komaan

hij kent onze namen en hij heeft kietels

/ mieke / Een reactie plaatsen

Hij, onze eerstgeborene, onze jonge blonde god, ons stuk venijn… Hij heeft een enorme sprong vooruit gemaakt in zijn taalontwikkeling. Even was het een stap achteruit (bepaalde dieren kende hij niet meer en de poes deed heel even ‘beu-euh’), maar dat was slechts de voorbode van een gigantische sprong vooruit. En nu zit hij in de fase waar hij ieder laatste woord van onze zinnen nazegt. Een echo van jezelf zeg maar. Eindig je je zin met “jaja…”, dan hoor je amper twee seconden een fijn stemmetje “jaja…” jodelen. Eindig je met “moa zeg”, dan krijg je diezelfde “moa zeg” in een hogere versie terug. Zeg je “wat ben jij toch een ongelooflijk kwebbelding”, dan zegt hij “ja, webbeding”, waarna hij als een jong veulen jolijtig verder dartelt in zijn speelgoedwei. Grootste wapenfeit is echter dat hij zijn moeders naam kan uitspreken. Papa Steve kon al, dat was gewoon “pa-stie”, met de nadruk op “stie”. Mama Mieke zeggen was moeilijker, maar nu kan hij het. Als een volleerde Antwerpenaar maakt hij er een lange ‘ie’ van, en neemt voor zijn ‘m’ een gigantische aanloop. Klinkt als: “Mmmmie-ke”. Maar hij zegt het zo lief. En nog eens, en dan nog eens. Tot hij er zelf genoeg van heeft, want Mmmmie-ke krijgt er nooit genoeg van.

De kleine adonis met het bruine broske heeft zijn kietels geactiveerd. Trui, t-shirt, romper, aan of uit: het is plezierig geworden voor onze lachebek. Hij moet nog van zoveel leren genieten.

En die mama en papa: die waren al 8 jaar samen, en zijn vandaag 3 jaar getrouwd. Zonder enige moeite, als vanzelf. Met bloemen, jawel. De schat!

twee dingen met elk vijf dingen eraan

/ mieke / Een reactie plaatsen

“hm, dat ding hier hangt al een hele tijd te wiebelen aan me. Ik voel het af en toe wel. Zou dat hetzelfde ding zijn als datgene wat ik af en toe in mijn mond stop? Misschien wel… Effe proberen. Ik hef het op, breng het dichter naar m’n gezicht, en oh! Kijk! Daar hangen 1, 2, 3, 4, 5 dingen aan! Die kan ik strekken, één voor één, soms met twee tegelijk. En dat grote ding waar ze aanhangen kan draaien. Interessant, en jawel hoor, het proeft hetzelfde als dat ding dat ik eerder in mijn mond heb gestoken. Zeer interessant… En dan hangt dat grote ding vast aan een nog groter ding, dat kan omhoog, omlaag, zijwaarts, prachtig gewoon! En blijkbaar moet ik wel heel braaf geweest zijn want van al die interessante dingen heb ik er twee gekregen. Die elkaar kunnen aanraken. Mijn moeder staat weer te kirren, ze roept iets in de trant van “Kijk, Fries heeft zijn handjes ontdekt”. Ik lach eens naar haar, zo is ze ook weer content”.

Tot zover de inner speech van Fries, gisterenmorgen.