Secret Santa

Wat hebben wij dit weekend zoal gedaan behalve eens gaan sneeuwglijden richting Lichtervelde, Gent, Izegem, Sint-Denijs?

Wij hebben zowaar een sneeuwballengevecht gehouden tussen moeder en grootmoeder, met als supporters de twee kleine goden. Wij hebben een sneeuwvrouw gemaakt, want, “Aja, maar een sneeuwmevrouw dat bestaat niet hé!”. Waarop moeder haar feministische neigingen gingen oprispen en er zowaar een sneeuwvrouw werd gemodelleerd.

Wij hebben geknutseld, gescrapbookt of bookgescrapt en genaaid. En dit laatste voor Secret Santa, een allergeweldigst initiatief van hier. En ik mocht iets maken voor iemand, waarvan de naam nu nog niet bekend mag zijn wegens nog niet aangekomen.

Vervolg in een volgende post dus.

December & kerstboom: the sequel.

Na een hele fijne en bijzonder intellectuele discussie op smoelenboek, na veel wikken en wegen, pro’s en contra’s afwegen, heelder panels samengesteld te hebben en en passant ook nog eens een enquête gehouden te hebben, werd hier dit weekend de fijnste aller bomen gezet. Zo plastiek als iets, ja. En dat heeft zo zijn enorme voordelen blijkt nu:

1. Om een deftige kerstboom (levend en wel) te hebben moet je al bijzonder vroeg naar de winkels gaan. Anders blijven enkel de dutsboompjes over. Zij die net nog op de vrachtwagen mochten om de grote bomen warm te houden, de reis maar half hebben overleefd en al dagen niet worden bekeken door kooplustige vroeg-kerstinkopen-doende mensen.

2. Je moet dus wel degelijk tijd hebben om zo’n boom te halen, te verpotten, eventueel wat te trimmen. En dat paste dus dit weekend ook al niet. Snel het boompje van de zolder halen, takjes openvouwen, takjes beetje herschikken tot de boom een beetje volume kreeg. ’t Was snel gebeurd.

3. Potaarde heb je ook al niet nodig, het enige vuil dat aan je handen hangt zijn twinkeltjes en glittertjes allerhande. Heel geestig als je dan uren erna merkt dat je nog altijd met van die glittertjes op je gezicht rondloopt. How very kerstsfeer, jochei.

Vinden wij dat leuk, zo’n kerstboom versieren? Totaal niet, echt. Zo’n boom zetten dat is voor mij pure stress. Ik hang ballen en slingers, steek sterren, worstel met lichtjes… Ik breek vervolgens ballen, struikel over slingers, haper met stokken, (tip: zet nooit een kerstboom terwijl u nylonkousen draagt) … Zenuwen tot en met. Omdat ik weet dat ik dat niet kan, zo’n kerstboom ineen steken, zo je huis kerstklaar te maken, daar een plan bij te hebben en dat ook minutieus uit te voeren.

Enfin, ik ben blij dat deze queeste is voltooid, de boom loopt niet meer weg, de kindertjens zijn blij en ik bespaar me de schande van ‘moeder-zonder-kerstboom’ zoals twee jaar geleden. Geen foto’s, neen. De boom heeft nogal wat complexen, door mij aangepraat.

 

Feeds? Pfiewt…

Iemand een goeie feedreader? Die van Google vind ik persoonlijk ‘vreemd’. Die van bloglines is ook niet altijd de makkelijkste. Maar dat ben ik zelf ook niet, dus in die zin zijn wij wel een match. Ik en die 1079 nog te lezen posts. Excuses voor de virtuele afwezigheid, er waren dringender zaken in real life deze keer 🙂

December!

December! Als in: de laatste maand van het jaar. De laatste maand om toch die goede voornemens van 2010 nog snel waar te maken, mocht ik ze al niet vergeten zijn.

De maand waarin de kerstboomstress weer toeslaat. Dat zit namelijk zo: ik stel veel te hoge eisen aan mijn kerstboom. Die moet zijn zoals in de boekskes, zoals in de Amerikaanse Santa-films, maar dan stijlvoller, minder kitsch. Die moet ook en passant een beetje trendy zijn, en graag ook wat origineel, met retro kerstballen, of net hypermodern. Ik wil namelijk dat mensen mij kunnen bewonderen omwille van kerstboom, zo zit dat.

En laat dat nu net het probleem zijn: vorig jaar kocht ik een fake-boom, wegens denken dat dat milieuvriendelijker zou zijn. Vorig jaar heb ik dat boompje getolereerd, zeg maar. Het mocht er staan, ik heb er wat ballen in gegooid, maar meer moest de boom ook niet verwachten. Niet echt, geen gevoelens, dus geen affectie, was de redenering.

Maar intussen blijken zo’n plastieken dingen ook niet geheel milieuvriendelijk te zijn, dus komt de optie van de boom met echt prikkende naalden terug. Twee nadelen hieraan zijn: om een grote (ja, ik wil de grootste) boom te kopen moet je al gauw 50 euro neerleggen, da’s 50 euro minder aan pakjes. Ten tweede: er moet gestofzuigd worden. De auto, de garage, de woonkamer. En die naalden blijven plakken aan kousen, en dat piekt als zo’n naald plots verkeerd blijkt te zitten. Ik kan daar nog mee om, maar twee truntjes van een meter hoog ongeveer niet.

Dus: echte kerstboom of niet?

Dat het hier weer stil is…

en dat is omdat ik intussen al veel zelfkennis heb, of toch genoeg om te weten wanneer een mens zijn mond moet houden. Omdat, had ik de voorbije dagen iets moeten posten, het er niet schoon zou uitgezien hebben. En dat zou dit blogje een beetje bezoedeld hebben, omdat ik hier eigenlijk alleen maar leuke, geestige dingen wil schrijven. U heeft recht op een glimlach, een opgetrokken wenkbrauw, een ik-kan-dat-veel-beter-gevoel, een wat-een-losers-zijn-dat-daar gevoel, maar ik wil u geen miljarde-wat-is-dat-voor-een-ruziemakende-zaag-gevoel geven. Wat per definitie ook niet kan, omdat ik zelf vind dat ik geen ruziemakende zaag ben. Dikke duim voor de zelfbeheersing dus, de juf van het eerste leerjaar zou trots op me zijn 🙂

Wat niet wil zeggen dat het de afgelopen weken niet bijzonder plezant was met mijn venten. Echt wel, wij hebben gekieteld, van aap en leeuw en beer gespeeld, we hebben elkaar blauwe plekken geschopt (perommeluk mama!), we hebben elkaar droge en natte zoenen gegeven, vergezeld van een occasioneel likje van Benne, we hebben niet meer gebakken, neen, maar wat hebben we nog zoal gedaan?

Gedacht om intraveneus Rilatine toe te dienen aan onze twee weekendkoters M. en I. En dat op slag vergeten als ze je spontaan, plots, compleet onverwachts, een zoen komen geven. We zijn weer vriendjes zo.

Bedacht dat kleuterjuf worden toch vrijwillig masochisme is. Zeker als Fries met drie zakjes natte, vieze kleren terug thuis komt. En dat ik dus drie nieuwe hoopjes reserverkledij mag meegeven. Respect, juf H, om drie keer per dag zijn broeken uit te wassen!

Berekend dat die kermissen ons voorlopig nog niet zoveel zullen kosten. Draaimolen vinden ze de hel, paardjesmolen is om van te huilen, alleen een eendje zouden ze nog eens durven vangen. Op hun gemak, een beetje ver weg van al het lawaai. Hoera voor de portemonnee! En is het erg van mij dat ik zeg dat ze de bootjes moeten pakken, omdat daar meestal meer punten mee te winnen zijn?

Gegeneerd je kleine een beetje van je wegduwen, in de hoop dat het niet al te veel opvalt dat het jouw kleine is, als diezelfde kleine vijf seconden daarvoor begon te roepen dat hij “feel bimbo’s” ziet. Nee, blonde stoot, het was niet tegen u. Het  was tegen de bambi’s. Wat ook weer niet juist is, maar eerst ‘bimbo’s’ afleren.

Benieuwd geweest hoe wij ons oudejaar gaan vieren, waar we onze kerstboom gaan zetten, wat de Sint gaat brengen. Eigenlijk verlang ik dus al naar de eindejaarsperiode, en dat voor het eerst in mijn volwassen (ha!) leven. Vreemd, er zullen hormonen in het water zitten hier.

Geheime kerstmannen

Vwalla: ingeschreven!

Ik ga het me nog weer beklagen in die zin dat ik weer iets in mijn hoofd zal halen dat schier onmogelijk te knutselen, naaien, schilderen, tout court te maken is, maar het toch weer zal willen doen om geen mal figuur te slaan bij de bloggemeenschap (wat een woord). Enfin: one day you’re blogging, the next you are a Secret Santa (hopelijk dus)!

En u, doet u ook mee?

Gps: 1 gebruiken + 2 gratis!

Voorlopig redden wij het hier nog wel zonder gps, ja. Zelf heb ik al vaak gevloekt toen ik weer eens verkeerd was gereden en in het grote Vlaamse wegenboek mocht zoeken in welk hol ik me nu weer precies bevond. Maar voor het gemak (en om echtelijke ruzies te vermijden ook :-)) hadden wij dit weekend een gps in bruikleen. Dat was vooral heel leuk voor de twee zonen, aan wie we uitgebreid mochten uitleggen ‘wat die mevrouw in dat bakje zat te doen’, ‘waarom die mevrouw zo raar sprak’, ‘hoe die mevrouw wist waar wij naartoe wilden gaan’ en vooral: ‘waarom die mevrouw zei dat we moesten slaan’:

Mevrouw van de gps: “Aan het volgende kruispunt, links afslaan. Linksssss afslaan.”

Benne: “Mamaah, papaah, op wie moeten wij slaan?”

Bovendien hadden we ook onze live-echo’s mee.

Mevrouw van de gps: “Aan de volgende rotonde: neem de derde afslag. Derde afslag.”

Benne en Fries: “Derde afslah hé papa, derde afslah, dééérde afslah!”

Rij daar eens een weekend mee rond zeg…