Nog in Kortrijk, gisteren, voor de fenomenale doortocht door het station. Ik had mijn auto op de parking van die Collect&Go-winkel gezet. Mag niet, ik weet het, maar ik ging die dag we nog naar een andere winkel van die keten gaan, dus mijn geweten had er principieel geen bezwaar tegen dat ik me daar ging zetten. Viel dat weer even dik tegen. Nog maar net geparkeerd, volop bezig met buggy en twee kinderen uit de auto te halen krijg ik te horen: “Madam, ik ben van de burgerwacht, ’t is voor ne sticker.” Ik vraag hoeveel dat dat kost, en gewoon om van die vent af te zijn geef ik hem anderhalve euro. Ik krijg zo’n sticker van een ‘burgerwacht’ met klein meisje, en daaronder de schone woorden ‘burgerlijke veiligheid’. Ding in de auto gegooid en weg. En het krioelde daar van die mensen. En eerlijk: ze zagen me er echt niet al te snugger uit. Maar verkopen deden die stickers wel.

De echtgenoot vindt ’s middags die sticker in de auto en ik doe hem het hele verhaal (’t kan soms echt over onbenulligheden gaan bij ons). Met mijn eigen gedachte dat ze er niet al te snugger uitzagen. De vent had het weeral vlugger door dan de kip: dat die stickerverkoop wellicht weer een verborgen activiteit is van bepaalde politieke partijen. Op Google heb ik alleszins niets gevonden over stickerverkoop bij burgerwachten, de burgerwacht zelf, activiteiten die ze organiseren, … 

Weet iemand wat die burgerwacht precies kan/zou moeten inhouden? En als iemand de sticker wil: vraag het maar, ik vind het toch geen mooi ding.

Dat we terug zijn, maar dat had u wel door. Dat ik mijn vader daar zijn eerste deftige pizza heb leren eten, en dat hem dat nog gesmaakt heeft ook. Dat ik mijn ouders heb geleerd dat je restjes pasta niet moet weggooien maar dat je daar met wat pesto bij nog heel veel buikgenot van kan hebben de dag erna (ik, de keukenprinses, ha!). Dat ik wel degelijk kan kaartlezen en dat onze twee gps hebbende medechauffeurs op den duur mijn oriëntatievermogen meer vertrouwden dan hun eigen Suzanne of Patrick. *Einde gestoef*

Dat ik mijn definitie van ‘vakantie’ voor de komende vijftien jaar grondig moet bijstellen. Vakantie is nu: een beetje vermoeid die periode starten omdat je nog vlug vlug wat dingen wilde afwerken. Na één week de bobbels op je gezicht tellen en de koortsblazen proberen meester te worden, om na twee weken met verse wallen onder je ogen terug te komen en te besluiten dat je maar weer meer je bril zal dragen om die ondingen te verbergen voor de medemens. Dit met dank aan veel te lange (maar gezellige) avonden en veel te vroege (een beetje gezellige) ochtenden en halve nachten. Maar mooie zonsopgangen daar in Italië, echt schoon gedoe!

Vakantie is dus niet meer: twee weken de hort op, vanalles van nieuwe sporten uitproberen, half gekneusd en geblutst terugkeren, met een gemiddelde van 1 boek per 2 dagen achter de kiezen. Vakantie is nu wel: lachen met de grappen en grollen van een peuter en een kleuter, ze troosten als zijzelf half gekneusd en geblutst naar hun mama of papa toekomen, en een gemiddelde van 36 dvd’s per dag om toch maar een rustig moment te hebben. Niet mijn idee, die dvd-speler, maar wel verdomd handig als je eens het halve stort in de tuin wil opruimen zonder elke vijf seconden te moeten controleren of één van je twee gasten niet halvelings over het balkon hangt te bengelen.

Ooit komt de dag… dat ik terug echte vakantie hebben mag. Tot die tijd houden we het beiden op quality-time met onze koters 🙂 Maar mijn wraak zal zoet zijn, ik verwittig ze nu al!

En nee, die trouwring is nog niet teruggevonden, maar wij hebben al een veel beter idee. Later meer…

Wat er in Italië dringend moet gebeuren:

• minder regen als ik er ben, meer zon. Twee dagen van de zeven is te veel. Ik heb die aftersunmelk niet voor niets gekocht, hé. Voordeel is wel dat het boekenlezen hier vlotjes gaat: de eerste van Stieg Larsson (“Mannen die vrouwen haten”), zo’n boek gaat er op tijd en stond wel in. Is ook al verslonden: Atonement van Ian McEwan, azo schoon zeg! Begonnen: Mevrouw Verona daalt de heuvel af van Dimitri Verhulst, en 1984 van George Orwell. Ligt nog klaar: Until I find you van John Irving en de schrijfseltjes van  Jane Austen, verder nog: de andere twee van Stieg Larsson.
• minder haarspeldbochten want ik ben hier zo al een aantal jaren van mijn leven kwijt aan pure stress om van punt A naar punt B te raken, via een route waar de betere rollercoaster zelfs niet goed van zou zijn.
• minder koortsblazen. Niet dat dat nu specifiek iets met dit land te maken heeft, maar op reis gaan met een rij koortsblazen met Dolomieten-ambities is niet leuk. Op vakantiefoto’s anno 2009 zal je mij dus vaak zien met een wat zurig lachje zien. Angst om die dingen te doen openspringen is het dus.
• Ook nog dringend gevraagd: Valium-verstuivers: om die twee gasten van mij wat langer te laten slapen. Het concept ‘vakantie’ hebben die twee nog niet zo goed door, tenzij een dauwtrip om 03.40 uur onder de noemer ontspanning valt. Vier jaar geleden wel nog, nu niet meer, dank u.

Wat nooit mag veranderen in Italië:

• het gestoef met mijn twee zonen en bij uitbreiding met alle neefjes hier aanwezig. Telkens als wij fietskar-, buggy- of draagdoekgewijs de hort opgaan worden wij tegengehouden door jong en oud om ‘mi complimenti’, ‘belissimo’, ‘bello bambino’, en andere verrukte kreetjes uit te slaan. Bovenop mijn 1 meter 62 is intussen al 20 cm gegroeid. Leve Don Fries Juan en Dr. Benne Love. Blond betekent hier nog iets!
• Bennes oneliners: zoals Benne die wijst naar mijn koortsblazen, heel erg bezorgd vraagt: “Mama, dat gaat toch nog weg hé?”, ik knik en zeg dat dat grotendeels van hem en zijn broer zal afhangen. Hij sust en zegt: “De maan zal dat wel wegdoen, mamaatje!”.
• Nog? Benne ziet een dame in een rolstoel. ’t Kind roept het uit: “Kijk, die mevrouw gaat dood!”. In het licht van de eeuwigheid heeft hij gelijk, maar gelukkig begrijpen ze hier zijn gekwebbel niet.
• En zo zijn we gisteren ook op zoek gegaan naar het kasteel van Prins Martino, vroeg hij zich af waarom dat kasteel geen springkasteel was, had hij plotseling medelijden met prins Martino en kreeg de echtgenoot zowaar enorm veel zin in het gelijknamige broodje.
• Ook nog goed voor warme momenten in een wetsuit: schone instructeurs die me goed vastnemen tijdens het canyoning. Ik die zo de stoere probeer uit te hangen en indruk wil maken op echtgenoot en instructeur. Samen met schoonzus Kim van rotsen en rotsjes gegleden, gesprongen van veel te hoge rotsen en bruggen. Allemaal om toch maar in die schone oogskes van de schoonste Italiaan tot nu toe te kunnen kijken. Straks eens flauwvallen op de mountainbike zodat de flying verplegers mij kunnen komen halen 🙂

Conclusie: ik amuseer me hier wel, maar ’t mag nu stoppen met regenen zodat ik weer naar buiten kan, die kuiten nog wat kleur geven. Ciao!

Dingen waarover ik vandaag hard heb nagedacht:

• de zin van het leven, maar daar denk ik natuurlijk elke dag heel hard over na,
• hoe het zou zijn met mijn bijna 3-jarige en mijn bijna anderhalfjarige,
• hoe het zou zijn met mijn 31-jarige,
• of ik niet moet opletten als ik terug thuis kom met dat handjes schudden en knuffelen omdat ik toch wel een Mexicaans-grieprisico ben,
• wat ik het eerst zou eten als ik terug thuis kom. Zijn nog in de running: spaghetti van de echtgenoot, frietjes van het St-Louis frietkot (u ziet, we doen hier chique in ons gehucht),
• of ik al dan niet nog een bad zou nemen als ik zaterdagavond thuisben,
• of ik al dan niet zaterdagavond zal thuisraken (ik heb namelijk maar een uur om in Philadelphia mijn vlucht naar Londen te halen),
• of ik in mijn leven ooit nog meer onder de indruk zal zijn dan van iets wat komende zondag drie jaar geleden gebeurd is. En dat bedacht ik terwijl ik op een plaats stond waar de meeste mensen wel van onder de indruk zouden zijn. Op een plaats die door dé Amerikanen (en zij kunnen het weten) als tweede mooiste in dé (hun?) wereld wordt beschouwd: Duquesne Incline in Pittsburgh. Mooi, maar ik was er nog geen fractie van onder de indruk als ik onder de indruk was van die zoon van me, toen die me bijna drie jaar geleden onderplaste, nog geen minuut oud. Hij had het opgehouden, dat moest ik niet afvragen, daar ben ik zeker van. Zo is hij.

Yasmine: Porselein.

Michael Jackson: Earth Song.

En u?

“I used to dream
I used to glance beyond the stars
Now I don’t know where we are
Although I know we’ve drifted far”