Soms vraag ik me af wat ik het liefste zou hebben in de volgende situatie:
Iemand doet je kind, je partner, je ouders, … iets aan (en dan hoeft dat zelfs nog niet eens zo’n daad te zijn als waar het in de media maar al te vaak over gaat), wat zou (voor mij) het gemakkelijkst te verwerken zijn?
– de gedachte dat het niet had kunnen vermeden worden, dat er nu eenmaal mensen rondlopen met een ander soort geweten
of
– de gedachte dat het wel had kunnen vermeden worden als onze maatschappij maar wat meer oog zou kunnen hebben voor elkaar, en dat de individualisering van deze maatschappij misschien deels schuldig is?
Makkelijk gezegd, want onze maatschappij (inclusief officiële instanties) staat behoorlijk weigerachtig tegenover ‘verklikken’. En soms is dat goed, we moeten niet naar een Big Brothermaatschappij gaan, maar soms is dat niet willen, durven, mogen verklikken niet goed. Want al te vaak hoor je achteraf zeggen dat er wel ‘iets scheelde’, dat er wel ‘iets was’, dat mensen ‘iets in de gaten had’ en dat het gebeurde misschien had kunnen vermeden worden, maar helpt dat je als slachtoffer, of net niet? Of ben je daar als slachtoffer niet mee bezig, en is dat een luxevraag voor mensen die gelukkig van aan de zijlijn mogen commentaar leveren?
Ik hoop dat ik het antwoord voor altijd schuldig mag blijven.

Deze middag, net gedaan met eten. Ik heb vier gemiste oproepen. En een bericht: “Bel me”, en een voicemail waar niets ingesproken is. Allemaal van de echtgenoot. We bewaren onze cool: effe terugbellen denk je dan. Echtgenoot neemt na vijf keer nog niet op, dan maar naar schoonmama’s gsm bellen (de kindjes waren daar vandaag): drie keer gebeld, niemand neemt op. Dan naar de vaste telefoon van de schoonouders: bezettoon.
Vreemd denk je dan. Zeker als je twee grootouders hebt die jou een paar keer de daver op het lijf hebben gejaagd met “t gaat heel slecht”-berichten.
Bellen naar mijn moeder: “Ah nee, er is niets aan de hand, waarom? Oei, wat scheelt er? Dat je het ook niet weet? Amai nu ben ik ook ongerust. Bel van zodra je iets meer weet.”
Hypothese twee: er scheelt iets met de kinderen, de echtgenoot of de schoonouders. Een gapende wonde in het hoofd van net over de salontafel te vallen, drie tanden eruit en voor de rest van je leven een prothese, neus gebroken, … ’t was weer allemaal mogelijk.
Tot de echtgenoot belt: Geen goed nieuws.
Slik.
Hij staat vast in Avelgem, er scheelt iets.
Slik slik.
Met de auto.
Miljaar, man, onnozelaar! Is het dat maar? Vreugdedansje! Er scheelt iets met de auto, joepie, viert ende feest alom! ’t Is maar de auto. Die is kapot, en nog niet zo’n beetje. Wellicht rijp voor de schroothoop. Zomaar ineens kapot gegaan. Who cares voor een domme auto?
Ik op dat moment niet.
Nu wel al een beetje. ’t Is toch verdomd gemakkelijk zo’n tweede auto. Zeker als je in zo’n godvergeten parochie woont als waar wij onze lucht mogen in- en uitademen. Zeker als je niet direct weer een auto kan en wil kopen omdat er andere kosten aan je stulpje zijn.
Mijn gedacht? De boel verkopen, in een commune gaan leven, ’s ochtends de zonnegroet leren brengen en ’s nachts in een tentje slapen. Liefst dicht bij een stad, zodat een mens nog eens iets kan doen.

Dit vinden wij geestig!

En we hebben blauwe maandag, de meest depressieve dag van het jaar,  overleefd. Hiep hoi, ’t kan er alleen maar beter op worden nu!

Die formule van ‘blue monday’ zou er overigens als volgt uitzien:

(W + (D-d) x TQ) /(M x NA), met W: het weer; D: de schulden, d: maandelijks salaris, T: tijd verlopen sinds Kerstdag, Q: tijd verlopen sinds het falen om te stoppen met een slechte gewoonte, M: motivatie en NA: de noodzaak om actie te ondernemen.

Die vent, ene Cliff Arnall, heeft overigens ook de vrolijkste dag van het jaar berekend: doorgaans een vrijdag, in juni, net voor de zomer zou beginnen. Dan zijn we blij dat het weekend begint, dat de zomer in aantocht is, dat je bijna op vakantie gaat of dat je vakantiegeld gestort is.

Blij dat we toch in zo’n eenvoudige wetmatigheden te vatten zijn. Het maakt mijn leven wat eenvoudiger.