verlangen naar verlof
Als een mens die hele waslijst aan klusjes ziet hangen, zou die ernaar verlangen om verlof te hebben. Of net niet. Verlof dit jaar zal zich opnieuw beperken tot 1 week, dat komt ervan als je net voor de grote vakantie terugkeert naar je vorige werkgever. Soit: de klusjes. Sommige kunnen echt niet meer uitgesteld worden tot aan het pensioen, andere hadden we graag laten doen, maar omdat vadertje staat ons per sé wat geld moest aftroggelen in plaats van bijgeven (die verdomde uitkeringen ook bij het bevallingsverlof) zullen we dus moeten roeien met alle riemen en bretellen die we hebben. Voor wie zich ooit op een lamlendige dag geroepen voelt om een daad van barmhartigheid te stellen: u kan kiezen uit volgende acties:
– vensters en deuren oliën vooraan en achteraan (mag eventueel ook nog in de zomer van 2009)
– achterdeur herstellen en er opnieuw aanhangen
– tuinhuis oliën
– tuin (onkruid, steentjes, paadje, planten, gras zaaien. Zou er geen programma ‘Mijn tuin’ bestaan? Diegene met het meeste evolutie op het einde van het programma wint de kostprijs van zijn tuin terug…)
– wc schilderen (niet de wc zelf, maar de muren van dit gezellige kamertje)
– garage kuisen
– oprit reinigen en onkruid wegdoen
– verfretouches, het aantal strepen op de muren van Benne en zijn traktor zijn intussen al niet meer te tellen.
– foto’s in albums/dozen/… sorteren
En dan hebben we de kostelijke zaken (nieuwe poorten, laminaat boven, schilderen boven, …) nog niet eens in onze lijst gezet. Want eerst moeten we de lotto winnen. Wat ook al heel moeilijk zal zijn aangezien we dat niet spelen.
Benne
Soms kijkt hij naar me
zijn zachte neus net niet tegen de mijne
ik voel zijn adem en krijg het warm
zijn ogen doorboren mijn hele zijn
Als een laserstraal
zoekt hij in mijn herinneringen
mijn overtuigingen, mijn plannen
Soms ben ik bang
Dat hij al meer begrijpt en weet
meer dan goed voor hem is
meer dan goed voor mij is
Dat hij het hele circus door heeft
en er zich niks van aantrekt
ik mag het hopen
Dan gaat hij op zoek, in mijn hoofd
zijn ogen als sleutels
Als hij kan vergeten
hoe vreselijk koppig hij kan zijn
dan ik ook;
hoe onbegrepen of eenzaam hij zich heeft gevoeld
dan moet ik dat ook;
Als hij zal vergeten
hoe kleurrijk, zacht, helder en duidelijk
zijn leven tot nu toe al is geweest
dan mag ik dat niet
ik ben zijn geheugen
En soms kijkt hij zo diep in mijn hoofd
net alsof hij op zoek is
naar een reden, naar een verklaring,
of misschien is hij wel op zoek naar mijn vragen
Want hij weet de antwoorden toch
natuurlijk, want voor hem is alles
zo logisch en gestructureerd
Hij heeft geen vragen
Nog niet
Alleen maar antwoorden
Dus heb ik ook geen vragen meer,
zelfs niet wat er morgen nog zal zijn voor hem
Geen vragen
zolang hij er is,
mijn zoon.
Soms kijkt hij naar me,
en dan kijkt hij voor me
naar zijn wereld.
En ik mag mee.
eurolissi na jalini
Dat Julissi-ding mag zo onderhand een andere plaats zoeken om te overleven. Het mag nu wel stilletjesaan uit mijn oor kruipen.
Fries wordt er echter helemaal vrolijk van, maar enkel en alleen als het goed gearticuleerd is. Dat vrolijk worden gebeurt eigenlijk bij eender welk liedje waar een snelle opeenvolging van de verschillende klinkers in te vinden is en waar het dus noodzakelijk is dat je, als je het goed wil articuleren, zo’n 180 smoelen per minuut moet trekken. Maar dan doen we dus, zonder probleem. En meneer vindt dat voorlopig nog heel fijn.
Dat julissi-ding kan Benne ook nog wel bekoren, zij het iets minder. Ok, het kleed lijkt heel erg op de circustent van Bumba, maar zoals eerder gezegd heeft Benne het meer voor Piet Piraat, in dat opzicht was hij ontgetwijfeld fan geweest van Litouwen en hun piraten-act.
Feit is: wij hebben weer goed kunnen lachen, genadeloos commentaar kunnen geven, geprobeerd om onze wenkbrouwen tot achter ons hoofd te trekken, en ha! België is echt wel niet het enige land met een kwalijke vestimentaire smaak, maar feit is: bij Frankrijk waren we zowaar lichtjes met de voet aan het op- en neergaan, en even probeerde ons lijf ook los te komen van de barkruk. We hebben het aan de pipo’s op het podium overgelaten om groggy te doen. Maar desalniettemin (schoon woord): Frankrijk roulez! En die clip mag er ook wezen!
En willen alle zonnebankbruine venten (met of zonder klak) en gebotoxte vrouwen (met of zonder gelifte ledematen en andere aanhangsels) nu alstublieft terug in hun kist kruipen tot volgend jaar?
vergeet het maar!
Kijk, wij zijn natuurlijk heel blij dat onze bloggende fotografen opnieuw zwanger zijn. Van een derde kindje ditmaal. Altijd leuk en goed nieuws en hopelijk verloopt de zwangerschap goed en de geboorte iets minder vlot (lees: snel) dan de vorige. Maar waar we minder blij mee zijn is het volgende: wij lopen zogezegd een jaar achter. Het eerste kindje van Nyklyn kwam in juni 2005 ter wereld, ons eerste product volgde een jaar en twee weken later, in juli 2006. Hun tweede kwam piepen halfweg januari 2007, wij deden hen na en een goed jaar en twee weken later kwam onze nummer twee op de wereld.
Om even te zeggen: wij doen niet meer mee. Vergeet het dat ik vanaf maart/april volgend jaar alweer zwanger zou zijn, enkel en alleen maar om de traditie. Tradities zijn er om overboord te gooien, nah!
Laat de anderen maar genieten van hun zwangerschap, ik (wij) heb(ben) er (meer dan even?) genoeg van.
traLaLaLaLa
Als Benne:
- niet bezig is met zichzelf half hysterisch over de grond te rollen om een reden die hij zelf niet meer weet
- niet probeert om de broek van zijn ouders naar beneden te trekken
- niet bezig is met zichzelf zielig te vinden
- niet vol overtuiging en dan ook volstrekt zonder reden ‘neen’ zegt tegen eender wat
- niet bezig is met ongelooflijk nijdig te huilen omdat hij nu toch wel heel vroeg (jawel, om 20u) in zijn bed moet
- niet bezig is met weer niet te weten wat hij nu precies wil
dan:
- neemt hij een ovenwant, stopt zijn hand erin, komt als een echte heer goeiedag zeggen met het woorjde ‘aangenaam’
- spreekt hij de ‘l’ uit, hij zegt hallo en niet hajo, en dat vinden wij nu eens weer een hele prestatie
- loopt hij trots met de inhoud van zijn potje richting toilet om daar met veel show afscheid te nemen wat zijn hoogsteigen geproduceerde keuteltjes
- neemt hij de hand van mama of papa vast en troont ze met veel overtuiging mee naar de living, alwaar hij als een echte generaal de woorden ‘visie kijken’ uitspreekt
- er moet veel gekeken worden: ‘ploppe kijken’, ‘pipiaat kijken’, ‘samson kijken’, …
- Baloe de beer is zijn held. Hij krijgt er niet genoeg van. Nogal een geluk dat mama in haar tienerjaren ook zo’n fan is geworden van het JungleBook en daar nu dus nog een hele vracht aan materiaal van heelft liggen.
Hoeveel keer per dag we ook “Ik zal je…” roepen en daarbij het puntje van onze tong bijna afbijten, toch is de balans op het einde van de dag positief. En hebben we meer met hem gelachen dan dat we onze tong hebben afgebeten. Peuterpuberteit, het is wat…
een ‘overpeinzing’
Wat een gelukzakken zijn wij, en bij uitbreiding Fries en Benne, toch dat ze hier geboren zijn. En niet ergens in China, of in Myanmar, of in Darfoer. Wat een gelukzakken zijn we dat we, net omdat we niets anders te doen hebben, ons druk kunnen maken om futiliteiten zoals zo goed wordt gedemonstreerd in het hedendaagse politieke gekrakeel. En dat we dat kneuterig gedrag dan ook (veel te) vaak en met verve tentoonspreiden. Wat een gelukzakken zijn die twee kleine mannekes toch dat ze hier nog nooit een kelder hebben mogen instappen, laat staan van moeten, dat ze het nog aandurven om te huilen als ze honger hebben omdat ze zeker zijn dat er gehoor wordt aan gegeven, dat ze knuffels krijgen, dat ze gewassen worden, dat er tegen gefluisterd wordt en niet geschreeuwd, dat ze ten hoogste eens een diepe zucht veroorzaken als ze zich weer eens net op het randje gedragen. Maar wat een gelukzakken zijn het toch dat ze zo zorgeloos kunnen zijn temidden van de vele zorgen van anderen. En dat ze hopelijk zo zorgeloos mogen blijven. Laat u dat toe, liefste wereld?
Kind en Gezin doet heel goed werk, vandaag nog maar eens mogen langsgaan en een spreekwoordelijke snoep ontvangen voor het goed opkweken van de kleinste. Maar hoe kan het dat er nog altijd kinderen én ouders door de mazen van het net glippen? Van mijn part mogen de controles onaangekondigd thuis uitgevoerd worden, en minstens elke maand, en de buren ondervragen, en de grootouders ondervragen, en op school meer psychologen die kinderen regelmatig polsen of alles goed gaat…
Kind en Gezin mag Big Brother zijn, niets op tegen. Helemaal niets. Echt niet.
Nand!
Proficiat Daan en Sofie met jullie zoon Nand! Als moederdaggeschenk kan dat tellen, het is alvast een goede start van een leven vol plezier, tranen in de ogen van het lachen, bezorgd gefrons, wat meer piekeren, maar bovenal: een intens mooi leven met deze flinke kerel.
wc-papier
Voor wie aanwezig was op ons trouwfeest (drie jaar geleden!): het gaat goed met het wc-papier. We zijn aan de laatste pak begonnen. Nog enkele maanden en we kunnen eindelijk eens zelf wc-papier op ons boodschappenlijstje zetten. ’t Zal een dilemma worden welk papier we moeten kiezen…
zonnekind
Onze Benne is de meest ecologisch verantwoorde peuter ooit. Hij werkt op zonne-energie. Jawel. Hoe langer en hoe meer hij buiten ravot, in het zand speelt, op zijn blote voeten door het gras huppelt, show geeft voor buurmeisjes van grootouders, zich laat knuffelen en aaien door diezelfde buurmeisjes, zijn pet omgekeerd op zijn hoofd zet, … hoe meer hij van dit alles doet, hoe meer energie hij krijgt. Ook is hij een ongelooflijke natuurmens, hij leeft volgens het ritme van de dag. Dat betekent in de zomer: om 5 uur ’s morgens zo wakker als een wakkere Benne maar kan zijn, en ’s avonds rond 22 uur gaan slapen. Wat een zonnekind! Dat het maar vlug winter is 🙂
The Sassy Squad 