opa Fries

blog01.jpgFries lijkt op zijn opa’s, het ventje is redelijk kaal aan het worden. Daar gaan die mooie bruine haren… Enkel een randje aan de zijkanten en de achterkant bewijst hoe mooi bruin zijn goddelijke lokken waren bij de geboorte. Bij zijn eigen feest zal Friesje er dus uitzien als een gerimpeld oud mannetje. En nu is het afwachten wat er terugkomt: blonde haren of bruine haren. Favoriet: bruine haren met die mooie blauwe ogen van hem. We hebben tenslotte al een blond geval dat zich dartel een weg door het leven baant en dit op alle mogelijke manieren: omhoog (kruipt al zelf in zijn eetstoel), omlaag (vallen, zucht), vooruit, achteruit, zijwaarts (met de benenwagen, met de fiets, al kruipend of al sluipend). Grote broer Benne heeft energie voor tien, wil tegenwoordig pas om negen uur ’s avonds vertrekken naar dromenland, en geen enkele kabouter (Plop, Kwebbel, Klus, de hele santenboetiek) die daar iets zal kunnen aan veranderen. Om zijn energie wat te minderen laten we hem kuisen, de ramen lappen, de vloer stofzuigen en daarna schuren, de muren schilderen. Enfin, alles wat onder de noemer kinderarbeid valt laten we hem doen. Maar hij is eerst begonnen!

blog02.jpgTrouwens, Bumba… da’s iets voor baby’s. Benne is daar al te groot voor, hij schudt heftig met zijn hoofd als we vragen of hij een filmpje van Bumba wil zien. Mema (Mega Mindy), Piepiaat (Piet Piraat) en Kapop (Kabouter Plop): da’s pas cool! Ook een grote favoriet: Kami (vrachtwagen), maar omdat iemand ooit eens ‘camion’ moet gezegd hebben heeft Benne natuurlijk gretig dat woordje opgepikt. We zullen moeten beginnen opletten met wat we zeggen willen we van onze zoon een welsprekende en ‘beschaafde’ peuter maken…

Lachebekje

blog_1_9.jpgAl van toen hij een week oud was kon Fries lachen, eerst was het zo’n robotachtige en spookachtige glimlach, puur van welbehagen. Meneer had juist zijn buikje vol, een nieuw pamper aan, lag te knorren in de armen van mama of papa en dan verscheen er zo’n mooie glimlach. En op drie weken begon hij te lachen naar zijn ouders en naar zijn grootouders. Als die maar luid en duidelijk genoeg ‘koedieboedieboedieboe’ deden naar hem. Dat zou dan meer het sociale lachen zijn, zijn oogjes stralen meer en ergens zie je een blik van herkenning. Heerlijk als je baby zo graag lacht, liever zo dan een boze, grumpy young baby.

blog_1_8.jpgEn gisteren mochten we dan weer naar Kind en Gezin, afdeling Deerlijk. In de voormiddag belden ze al om te zeggen dat we gerust wat later mochten komen, omdat er blijkbaar toch al redelijk wat vertragingen waren. Wat een service, en zo hoef je je als mama niet nodeloos te zitten zenuwachtig maken omdat je daar toch al twee uur zit te wachten. Leve Hanne de verpleegster! Fries werd gewogen, gemeten en algemeen goedgekeurd. Het juryrapport: Fries weegt 5.300 kg, meet 57 cm en heeft een gigantisch groot hoofd (40 cm), net zoals zijn broer Benne. Er moet iets zijn met die lintmeter in Deerlijk…

kindjes!

Proficiat Elz en Ben met jullie 2de spruit op komst! We wensen jullie een zomer met een stuk of 3 hittegolven, gezwollen enkels en veel gepuf 😉

Proficiat Christel en Bert met de geboorte van jullie dochter Trix. Geniet van jullie meisje en alle eerste keren!

spetterpoep en projectielbraken

woensdagmorgen: Benne geeft over in het grote bed, natuurlijk… Die gaat zijn eigen bed niet vuilmaken. Fries geeft enkele minuten later over op zijn papa die ‘vers gewassen en gestreken’ is. De wasmand raakt zo stilaan weer overvol. Twee kindjes worden in bad gestopt en mama vindt net even de tijd om te douchen. Benne wil niet ontbijten, Fries kiest voor een uitgebreid ontbijt met brunch, met dessert, met vieruurtje, … eet kortom de hele dag door. Benne laat een spoor achter in huis. Het komt uit zijn luier, gaat langs zijn benen naar beneden en maakt contact met meerdere vloertegels. De rest van het spoor neemt een andere route richting nek van Benne. Mama blijft rustig en stopt Benne terug in Bad. Benne wil niet meer uit bad en begint te wenen. Fries wil zijn eten en begint te wenen. Twee kindjes wenen en mama begint van pure ellende te lachen en domme liedjes te zingen. Na een half uur roept Benne dolenthousiast ‘kaka’ en inspectie van de luier toont dat er een nieuwe wasbeurt aankomt. Fries blijft deze keer rustig. Een uur later halen we voor de derde keer kleren voor Benne. De eerste wasmachinebeurt is al gedaan, de tweede komt eraan.

Middag: Benne wil niet eten, wil niet slapen. Wil dan wel weer slapen en net als mama een kwartier neer zit komt hij wakker. Hij heeft zich bedacht, het lijkt hem beter om niet meer te slapen.

Namiddag: Fries wil het record aan pamperverbruik op één dag verbreken. Gelukkig slaagt hij er niet in, alhoewel hij ook twee keer andere body’s mag aandoen. Probeer anders nog wat meer te eten, Fries. Benne loopt lusteloos rond, half jankend half lachend, want meneer is moe. En het leven is al zo lastig. Fries besluit een kort middagdutje te doen en een half uur kunnen Benne en mama met elkaar spelen. Benne weer blij, mama kan zich ook wat ontspannen.

En zo ging het maar door. Tot ’s avonds. Tot Benne was gaan slapen, om tien uur ’s avonds terug wakker kwam en niet meer in zijn bed wou. Om grote scènes te vermijden dan maar in het grote bed. Ook Fries mee naar boven. En terwijl manlief nog beneden zit, ligt mama met twee ventjes in bed. Het grote ventje zucht en neemt het handje vast van het kleine ventje. Dat kleine ventje maakt een tevreden knorgeluidje. Het grote ventje kijkt diep in de ogen van zijn mama, ziet daar een traantje opwellen (van geluk en gewoon moe zijn, beste mensen. Die postnatale depressie zit voorlopig nog ver weg), neemt zijn beertje en geeft het aan zijn mama. Het grote ventje draait zich om en valt in slaap. Mama is gelukkig. Papa ook want hij kan rustig voetbal kijken. Geluk zit in kleine ventjes…

1+1=2,5

blog_1_5.jpgWe willen niet zover gaan en stellen dat één peuter en één baby gelijk zijn aan drie kindjes, maar het is alleszins meer dan twee. Donderdag en vrijdag gaat Benne naar de onthaalmoeder en dan is het een rush van hot naar her om klaar te zijn tegen half negen (huidig streefdoel), eens mama Mieke terug gaat werken moeten beide jongens klaar zijn om acht uur. Gewassen, verse kleren, maagjes vol, jassen aan, in de bijpassende autostoel en dan hup naar de onthaalmoeder. Gisteren lukte het wonderwel, maar toen waren we ook al van half zeven in de weer. Tegen vijf voor negen stonden we bij de onthaalmoeder (te voet dan nog wel!). Deze morgen was het iets anders: Fries in pyama de maxi-cosi in, Mieke ongewassen de auto in en Benne met de boterhammen in de box en de fles in de hand de autostoel in. Steve was op zijn dooie gemakken om kwart voor acht naar school vertrokken, de hele hectische zooi rustig achter zich… Op één of andere manier moet het schema dus nog wat strakker in de komende acht weken.

Friesje mocht intussen ook al genieten van de zachte schoot van pépé Duif, of pépé André, zijn overgrootvader. Beide heren voelden zich wonderwel goed bij elkaar.

blog_1_6.jpg

En opa Gerrit maakte deze powerpointpresentatie met alle woorden die Benne intussen al kent en waarvan wij ook al weten dat hij ze kent. In Benne zijn hoofd vliegen, zweven en springen ongetwijfeld nog meer woorden rond en het is nu al zo’n kwebbel… En dan heb je gelukkig grootouders die al die mooie momenten en kunsten vastleggen en bij gebrek aan speelpleintjes in Sellewie dan maar met Benne naar het speelpleintje in Izegem en de ‘berg’ in Desselgem gaan.

bennes-woordenboek.ppt

blog_1_7.jpg

op de boerderij

blog_1_4.jpgWe zouden er een educatief verantwoorde uitstap van maken. Het zonnetje scheen, het was niet te koud en Benne had er wel zin in (lees: op een schaal van 1 tot 10 haalt zijn peuterpubergedrag een 5). Vandaar: een uitstap naar de kinderboerderij in Deerlijk. En ja, het was leuk, en Benne vond het allemaal best. Eerst naar de kippen, dan naar de paardjes, de koeien, de geitjes, de schapen, de ezel… En bij de eendjes, kalkoenen en andere tweevoeters liep het mis. Benne wou niet aan het handje lopen en wou zelf een brugje overstappen. Een brugje waar kleine kindjes heel snel kunnen af vallen, en als dat gebeurt liggen ze in de modder tussen eendjes en kalkoenen. Mama Mieke dus mee op het brugje en toen Benne van het brugje werd gehaald was dat zeker niet naar meneer zijn zin. Resultaat: gekrijs, dubbelgeplooid over de arm van mama, theatraal wijzend naar andere kindjes in de hoop dat die hem zouden verlossen van de dagelijkse kwellingen in zijn jonge leven. Zelfs het kleine paardje kon niet meer op Bennes aandacht rekenen. Dan maar teruggegaan naar de ezel, zodat Benne even zijn hart kon luchten bij een ‘soortgenoot’.

En Fries? Kleine Fries sliep overal doorheen, met een muts en een vest die zowat kilometers te groot zijn was de jongen meer dan goed ingeduffeld en behalve een zacht gemurmel toen we bij de varkens kwamen (die geur…) was het allemaal peis en vree met de kleine Fries.

rammel-Benne en rammel-Fries

blog_1_2.jpgDe ene rammelt met onze voeten, de andere rammelt van de honger. Alhoewel dat rammelen op zich wel meevalt. Bij Benne is het veelvuldig neen-zeggen voor 50% te wijten aan het ziek zijn, en voor de andere 50% te wijten aan een ontluikende peuterpuberteit. Zo lief. Zie de volgende conversatie:

Papa: “Benne, gaan we eten?”

Benne (met pruillip): “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een meisje?”

Benne: “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een jongen?”

Benne: “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een hermafrodiet?”

Benne: zwijgt…

Maar sinds vandaag is de grote broer al heel wat beter, is zijn verkoudheid bijna over en is ook de oogontsteking onder controle. Ja, we hebben hier al wat dokters en vroedvrouwen gezien de laatste dagen…

update: Benne is gevallen met zijn fietsje (recht voorover) en heeft daar een grote snee in zijn bovenlip aan overgehouden. Eens het grootste verdriet achter de rug was kroop hij als een echte Flandrien terug gezwind op zijn fiets om zijn ronde van Sellewie verder te zetten. Stand nu: rode ogen, enkele bloedkorstjes van de bloedneus vanmorgen en een hele dikke lip… 

Rammel-Fries: amper een week na de geboorte zit Fries al op zijn geboortegewicht. Supermelk of gewoon veelvuldig drinken? Het laatste… net zoals bij de kleine Benne kan Fries zich inschrijven voor een reportage ‘Vraatzucht bij baby’s’. Om de twee uur begint hij te sabbelen als teken dat het tijd is voor zijn melkje. En hij geniet er zo van, onze ‘friezebees’. De vroedvrouw kan er alleen maar over zitten opscheppen, zo goed zelfs dat ze volgende maandag nog eens mag terugkomen van mama Mieke, want die hoort dat natuurlijk allemaal heel graag…

En even voor onszelf: nog anderhalve kilo en we zitten terug op het gewicht van voor de zwangerschap. Er is dus al 12,5 kg van afgesmolten. Zomaar… door constant achter twee rammelaars te zitten hossen en crossen…

blog_1_3.jpg

de eerste nacht

blog2.jpgWe zijn van zaterdagmiddag terug thuis in Sellewie. En dat doet deugd. Voor wie het zich afvraagt: Benne was niet 100%, kwam echt niet graag naar het ziekenhuis en mama Mieke miste het ventje ook meer dan dat ze had gedacht. Aangezien mama en baby zich gezond en wel voelden mochten ze dus naar huis. Dat kon ook alleen maar dankzij de hele goede zorgen van het vroedvrouwenteam (merci om er ook nu weer enkele fijne dagen van te maken!) en de dokter van het ziekenhuis.

En dan die eerste nacht: Fries slaapt ongeveer 6 uur door aan één stuk. Zo tussen twee uur en acht uur. Gisteren was Benne gaan slapen, en daarna volgden Fries en ouders. Fries wou er echter nog niet al te veel van weten (ondanks de mooie wieg) en besloot om de fuif voor geopend te verklaren. Resultaat: afwisselend kwamen Benne en Fries wakker, Benne werd helemaal chagrijnig en trok ostentatief het deken over zijn oren. Fries trok er zich weinig van aan en bleef huilen. Tot we tot de volgende verdeling kwamen: Steve bleef boven slapen met Benne en Mieke ging naar beneden met Fries. Fries begon direct te knorren van ‘contentement’, Benne volgde al snel, maar sliep niet echt vast. Conclusie: deze middag drie slapers op een rij in de zetel: Benne, Steve (in slaap gevallen tijdens het sportdeel op het nieuws, hoe is het mogelijk…) en Fries. En daarnaast een trotse moeder die nog altijd in een roes door het leven stapt… Tot vannacht…

Hoe later op de zwangerschap, hoe sch……

Woensdag 30 januari 2008, 9h37

Miekenstiev Poductions present:

Fries “Sebbe” Kerckhove

Een stevige kerel die samen met Benne “Gerben” het leven van mama en papa wat “aangenamer” zal maken.

Sindsdien gaat de mama door het leven als MEGA MIEKE. En dat is zeer begrijpelijk als je onderstaande cijfers even bekijkt.

– 137 minuten: tijdsverschil tussen de eerste wee en de geboorte

– 7 minuten: de tijd die we doorbrachten in de verloskamer

– 53 cm: lengte van de baby

– 4440 gram: gewicht van de baby

Vanaf heden hoef je je niet meer schamen als je buigt bij het aanschouwen van deze Supermama.

En hier zijn dan de Kerckhoves van Sellewie:

blog.jpg