Hoe later op de zwangerschap, hoe …

Eindelijk is het dan zo ver.

Op dinsdagavond mochten we naar Waregem rijden. De bevalling zou worden ingeleid.

Maar dat zou dan ook ten vroegste om 4 uur zijn op woensdagmorgen. Dus papa alleen terug naar huis.

Gelukkig was Mieke zo vriendelijk om te wachten met bevallen tot ik terug was in de kraamkliniek.

Om 7h20 de eerste wee, om 8h40 werden de vliezen gebroken, om 9h30 naar de verloskamer, om 9h37 einde van de voorstelling.

Ja hoor, een bevalling in welgeteld 137 minuten van de eerste wee tot en met de intrede van Fries op deze aardkloot.

Dat verdient een applausje voor Mega Mieke, die nu alom geprezen en geloofd wordt in Waregem door iedereen van de materniteit. Zeker als je er de lijfelijke coördinaten van de “kleine” bijneemt: 4440 gram voor 53 cm. Een stevige kerel die (hopelijk) naar de naam Fries Sebbe Kerckhove zal luisteren.

We moesten dan wel 10 dagen langer wachten, maar het was de moeite: Benne II est arrivé. Even guitig, maar bruin in plaats van blond (zoals elk goed bier). Nu kan iedereen 30 januari aankruisen op de kalender als de verjaardag van Fries aka Chuckie aka Diego.

30 januari 2008

Ziehier de geboortedatum van de kleine Diego/Chucky. Dinsdagavond gaan we gezellig naar het ziekenhuis om het hele boeltje in te leiden zoals ze dat noemen. Dan beleven we een ongelooflijk gezellige nacht, om dan ’s morgens de eigenlijke bevallingswerken aan te vatten. In de loop van woensdag zal baby 2 geboren worden. Supporters kunnen dus afzakken naar het ziekenhuis van Waregem vanaf dinsdagavond half tien, alwaar wij zullen zorgen voor braadworsten en pistolets, glühwein, warme chocomelk en door een live-band verzorgde ambiancemuziek. Olé!

een zeteltje van 250 euro

on108236.jpgBenne heeft een eigen zeteltje. En wat voor één. Eentje van Cars, een rode, een dubbele. Hij sleurt het ding van woonkamer naar badkamer naar keuken. Overal waar het maar door, tussen, onder of op kan. En je kan de zetel uitklappen zodat je een bedje hebt. Zet Benne in zijn zeteltje, gooi er een dekentje over, geef hem zijn knuffel en voila, de kleine begint zowaar de knorren van geluk. Of ’s avonds als hij met zijn fles als een grote jongen rechtop in zijn zeteltje zit. Of als hij zijn zetel gebruikt om zijn krant te lezen, de beursberichten, het politiek nieuws, of gewoon de nieuwste avonturen van Bumba. Dat zeteltje was en blijft dus een goede koop. Maar nu hebben we wel gemerkt dat het een zeteltje is van om en bij de 250 euro. Even tellen:

– Mieke gaat naar Izegem en zoekt nog enkele kleren voor de kleine Diego. Die zijn niet direct te vinden, maar er staat wel zo’n zeteltje. Eentje waar Benne zo graag mee speelt bij de onthaalmoeder. Dus dat zeteltje vliegt in de kar. Kostprijs: 49,90 euro.

– Mieke verliest haar gsm in Izegem, heeft dat pas door als ze terug thuis is. Laat haar moeder naar de bezochte winkels bellen met de vraag of daar geen gsm gesignaleerd is en vraagt de moeder om nog eens de parkings van de winkels af te zoeken omdat de gsm daar waarschijnlijk uit de auto is gevallen. Rond zeven uur komt het bericht dat de gsm nergens gevonden is. De telefoonkaart moet dus geblokkeerd worden. Kostprijs: gratis.

– Twee dagen erna nog altijd geen nieuws van de gsm, dus veronderstellen we dat we die kwijt/gestolen zijn. Nieuwe gsm gaan halen en nieuwe sim-kaart. Omdat het al de derde gsm is in een half jaar tijd (Benne speelt redelijk graag met een gsm), besluiten we voor het grootste flut-ding in de gsm-geschiedenis te gaan. Kostprijs gsm: 39,90 euro en kostprijs nieuwe sim-kaart: 10 euro.

– Vol spanning wachten we de rekening af. Die bedraagt normaal 25 euro. En is nu 160 euro. Eén of andere pipo uit Iran heeft wellicht de familiebanden daar aangehaald door zomaar even 12 keer te bellen naar zijn/haar familie in Iran. Hopelijk was het de moeite. Het was wellicht teveel gevraagd om de gsm terug naar de winkel te brengen (die lange afstand van parking naar kassa ook, niet?) of om gewoon het toestel te pikken en niet de sim-kaart… Laten we hopen dat de pipo uit Iran zich geamuseerd heeft met de telefoontjes. Het kon erger geweest zijn, aangezien de sim-kaart pas geblokkeerd was om 7 uur ’s avonds en de gsm al van rond half drie ’s middags foetsjie was. Na vier uur is er dan ook niet meer mee gebeld. Stel je voor… Kostprijs: 160 euro.

Totale kostprijs van Bennes zeteltje: 250 euro. Hij zal er nog lang mogen in zitten.

iets vergeten?

We moeten iets vergeten zijn. Het kan niet anders… Hoe is het anders mogelijk dat de kleine Chucky/Diego zich nog altijd niet wil tonen aan de wereld? Misschien heeft Benne ooit al dreigementen geuit aan zijn kleine broer, en durft die zich gewoon niet meer te vertonen? Misschien zijn wij wel iets enorm belangrijks vergeten (kleren, kamer, liefde, …) en wil hij daarom nog niet komen? Misschien ziet de kleine het allemaal nog veel te goed zitten in de buik of heeft hij het gewoon niet door (blond?)? Feit is dat iedereen het zo onderhand heel erg moe is, behalve kleine Diego zelf… die heeft nog altijd lol voor tien.

paa-dje!

Benne is gek van paardjes. Om één of andere reden is hij ermee begonnen en zijn wij er gretig mee doorgegaan. Alhoewel dat nu ook niet te lang moet duren. Schijnt nogal een dure hobby te zijn later, voetballen of zwemmen is goedkoper 🙂 Van tante Lalotte en nonkel Klaas mocht hij onlangs mee om eens zo’n groot ‘paa-d’ in ’t echt te zien. De foto’s zijn een beetje wazig, wat wil zeggen dat er dus zeker nog een volgende keer moet komen! Merci tante en nonkel!

ssa50993.jpgssa50990.jpgssa50988.jpgssa50979.jpgssa50976.jpg

update: het paardje op deze foto’s is onlangs overleden. Tante Lalotte: Benne wenst je een nieuw heel lief paardje toe!

Benne 18

maanden oud! Eens hij 18 jaar zal zijn zullen wij er al heel wat minder treffelijk uitzien. Anderhalf jaar geleden werd de kleine beer geboren, zomaar even op de warmste dag van 2006. Da’s zo ongeveer het enige wat we ons nog herinneren van die dag. Hoe die bevalling er was, de uren erna, welk bezoek er eerst kwam, wanneer Benne voor het eerst gegeten heeft, of hij veel weende, … we weten het niet meer. Behalve dat we zo moe waren. En dat we 18 maanden geleden beseften dat dat kleine wezentje effectief onze zoon was. Toen was zijn aanwezigheid helemaal nog niet zo vanzelfsprekend, terwijl dit nu wel anders is. En dat voelt vreemd aan: de aanwezigheid van je kind als vanzelfsprekend ervaren, alsof er nooit iets anders is geweest, alsof al die jaren ervoor wat leger waren. Terwijl het zeker zo niet was, maar het is moeilijk te begrijpen dat amper anderhalf jaar geleden we nog gewoon een koppel waren. En dat we nu een koppel met een kind zijn. En dat we straks een gezin vormen. En nog steeds voelen we ons niet oud of saai (misschien zijn we dat wel al in de ogen van sommigen…), integendeel. Misschien blijven we ons altijd wel die pubers voelen, die studenten vol idealen, die mensen met dromen. Net dankzij een peuter van 18 maanden oud en een kleine die er voorlopig nog geen behoefte aan heeft om de wereld met eigen ogen te bekijken.

Proficiat Benne! Om het al zo lang uit te houden bij dat stel kierewiete mensen!

benne_januari2008-015.jpg

kleine hoekjes en wat erin zit

geluk zit in een klein hoekje. Ongeluk ook. Het gebeurt nogal vaak dat mooie, gezellige periodes overschaduwd worden. Dan worden die hoekjes precies een beetje te klein. Zoals nu.

Misschien liggen we samen in het ziekenhuis, mijn schoonzusje en ik. En nee, dat gaan we niet leuk vinden. Want terwijl ik terug mama zal worden van een hopelijk gezonde jongen, zal zij terug naar af moeten, krijgt ze niet iets bij maar verliest ze haar kindje. Geven en nemen, noemen ze dat dan. En zo is het leven, en wat nog meer van die goedbedoelde clichés. Zo zal ze er wel genoeg horen, denk ik dan. En die zullen niet altijd gepast zijn. Zinnen als ‘je hebt er toch nog eentje’, of ‘zoiets gebeurt wel meer’, of ”t moet zijn dat het zo beter is’, … Het is allemaal wel goedbedoeld, en het toont de onmacht van veel mensen om gepast te reageren wanneer een zwangerschap te vroeg eindigt.

Het beloofde nochtans een mooie zomer te worden. Benne (2 jaar), Stan (nu even ‘grote broer’ af, 1 jaar), ‘Diego’ (6 maanden) en de kleine broer/zus van Stan. Vier kleinkinderen voor mijn ouders in amper twee jaar tijd. Een konijnenkwekerij op zijn best. Dat moeten we nu even intomen, alles wat tijd geven en dan terug mee de draaiende wereld in. Op naar wat zonnestralen, we wensen het jullie toe, lieve B. en K.!

vorderingen (update 2)

De laatste maand week is ingegaan. Vanaf maandag 14 januari officieel op bevallingsverlof. En dan gebeurt het volgende (onder voorbehoud van een nog steeds gevulde buik):

  1. Benne minder hangerig leren zijn. Concreet: er zit al een kindje in die buik, er kan er niet nog eentje bij. Zijn pogingen om langs mijn benen omhoog te kruipen en als het ware terug in die buik te willen kruipen mogen dus stilaan stoppen. Het grappig is: door die dikke buik zie ik hem dus niet staan als hij weer eens rond mijn benen hangt. Horen en voelen daarentegen…
  2. Zeiden we eerder iets over zelf uitslapen? Benne slaapt eigenlijk al sinds 2008 heel goed. Met twee mindere avonden, maar voor de rest mogen we niet klagen. Hij slaapt door ’s nachts.
  3. Uitnodigingen babyfeest: jullie zijn echt wel allemaal welkom, maar die uitnodigingen moeten dus nog altijd vermenigvuldigd worden.
  4. Geboortesuikers: jummie!!!
  5. Badkamer: plaats zoeken voor een tweede groep pampers. Zien we wel als we terugkomen, je kan nooit weten dat de kleine zindelijk geboren wordt…
  6. Kamer Benne: begint goed vorm te krijgen, met dank aan superdaddy! Voor de geïnteresseerden: de kleuren zijn duingrijs en kiwigroen. Vloer (laminaat) ligt, plafond en 1 muur zijn in duingrijs geschilderd, de kiwi-verf wordt eerstdaags uitgewreven.
  7. Valies! Een gevoelig punt. Ze staat in de keuken, er zit materiaal in (voor de kleine), de nodige papieren zitten erin, moet wel nog aangevuld worden met kleren voor de mama en eigenlijk alles voor de mama.
  8. Prenatale zwangerschapsgymnastiek: euh? wat? waar? wanneer? hoezo? Uit het oog verloren…
  9. Kerstboom wegdoen: als je er geen zet moet je ook geen wegdoen. De onze is dus al lang weg (van januari vorig jaar ergens). Volgend jaar zetten we er weer één, oma’s en opa’s!
  10. GSM kwijtspelen: is gebeurd en met brio. Nog steeds niet teruggevonden. Is wellicht ergens op een parking in Izegem uit de auto gevallen. Gevolg: nieuwe SIM-kaart, zelfde nummer, maar wel alle nummers kwijt. Het is dus tegenwoordig weer heel spannend als de telefoon gaat: ‘Wie heb ik aan de lijn… hallo hallo?’

chucky

chuckymad.jpgDiego gebruiken we niet meer. We hebben een meer toepasselijke naam gevonden: Chucky. Daar waar de ongeboren Benne er een sport van maakte om zijn moeder te kietelen tijdens haar zwangerschap, maakt deze kleine allerlei vreemde bewegingen die regelmatig uitmonden in een ‘aauw’ of ‘oempf’ of ‘grrrrmmmpppfff’ of ander gekreun. Waarschijnlijk heeft de kleine Diego/Chucky al redelijk lange nagels en schraapt hij hiermee langs de baarmoederwand, of zoiets… om het even… maar ’t doet pijn. Ofwel zijn we echt in de finale fase van de zwangerschap aangekomen, kan ook. Enkele redenen hiervoor:

  • opgezwollen voeten en handen (jeeij, eindelijk weer stompjes, al ooit een buik op olifantenpootjes gezien?)
  • een constant gemekker en gezaag (nog meer dan anders) over hoe dik die buik wel is, hoe onpraktisch, hoe mega-onaantrekkelijk je wel kan zijn, hoe lastig het is om schoenen aan te doen, …
  • een vervanger op het werk! Twee dagen voor de ingang van het bevallingsverlof. De persoon in kwestie moet wel nog toezeggen…
  • fysisch zijn er nog geen tekenen die op enige vorm van geboorte kunnen wijzen. Chucky schopt, krast, schraapt, beweegt nog zoals hij wil, en profiteert er gretig van om zijn billen tegen de maag van moeder gans te drukken. Waardoor die o zo lekkere spaghetti toch net iets te veel stijgt. Indalen? Nog nooit van gehoord… maar daar had zijn broer Benne het ook niet echt op begrepen.