Aan iedereen: een fijn, warm, gezellig, wonderlijk en verbazend 2008 toegewenst!
Steve, Mieke, Benne & Diego
Viggo en Diezel
Toegegeven… ik (Mieke) ben een beetje trots op mezelf. Hopelijk mag het. Ik mag op studiebezoek naar Noorwegen (Stavanger) en krijg daarvoor een beurs een van de Europese Unie. Gisteren het blijde nieuws gehoord en alle kerstverlichting verbleekt naast het twinkelen in mijn oogjes als ik eraan denk. Eind april vertrek ik voor een week naar het Rogaland Training and Education Centre. En ik ben zo blij dat dat mag, dat dat kan, van mijn ventje. Dat hij zal thuisblijven om op de 2 koters te passen, dat ik weet dat ze in goede handen zijn, dat ik dankzij Steve die kans krijg. Een dikke merci hiervoor! Het mag ook eens gezegd worden wat een prachtvent ik heb!
De laatste maand is ingegaan, over exact 30 23 dagen mogen we dus chagrijnig beginen klagen dat het nu toch wel heel erg lastig is omdat het zo lang duurt. Tot die dag tellen we nog gewoon af. En hopen we om in vier drie weken nog volgende acties te realiseren:
Even een update van de woorden die Benne gebruikt om in zijn toch zo eenvoudig leventje duidelijk te maken wat er te beleven is:
– Benne ziet een vliegtuig, vogel, streep in de lucht: hand gaat omhoog, wijsvinger gestrekt, roept eerst ‘oh’ en daarna ‘tietui!’ of ‘vietui!’.
– Benne ziet een pot choco: hand ernaar toe strekken, heel wijd open (het gaat om een grote pot choco), glimlach verschijnt, gevolgd door de klanken ‘cocoooo!’
– Benne ziet een poes en zegt ‘maaaauw’, ziet een hond en zegt ‘oef oef’ of ‘wawaf’, ziet een paard en zegt ‘paadje’, ziet een koe en zegt ‘moeeeeeeoeeee’, ziet een duif en zegt ‘oekoe’, ziet een schaap en zegt ‘bèèhèèh’, ziet een beer en zegt ‘waaaauw’ met daarbij de ene hand in een klauw naar voren, ziet een aap en zegt ‘oe-oe-oe’.
– Benne ziet zijn papa en zegt ‘papa!’, gevolgd door een enorme glimlach. Benne ziet zijn mama en zegt niets (snif…).
– Benne zegt gemiddeld na elke tien woorden het woordje ‘neen’, weliswaar in verschillende vormen: krijsend ‘neeee’, zuchtend ‘nèèèh’, moe ‘nee-ee-eeh’, resoluut ‘neh’, enzoverder.
– Benne denkt dat er een kindje in zijn buik zit. Een ‘bie’, da’s een baby. Mama heeft immers een dikke buik en daarin zit een broertje, een baby. En dan ontbloot hij de buik en begint die te aaien. Af en toe steekt hij zelf zijn buik vooruit (als die dik genoeg zit) en begint hij over zijn buik te aaien. Want daar zit ook een ‘bie’ in.
– En ja, hij heeft zijn voortplantingsmachien ook gevonden en vindt het leuk om ermee te spelen. Momenteel doet hij niets liever dan in zijn blote billen het huis rondlopen en zoals een hondje overal plasjes te leggen. Da’s een functie van dat frummeldingetje. Een andere functie/mogelijkheid tot spelen kent hij ook al. Maar om hem niet te veel in verlegenheid te brengen bespreken we dit niet op het wereldwijde web.
Lieve mama, ik weet dat je momenteel heel erg afziet omdat ik in je buik nog altijd carnaval aan het houden ben. En ja, soms zit ik daardoor een beetje op de nieren en aanverwanten te drukken waardoor je ongelooflijke pijn hebt. En ja, ik heb dat niet altijd direct door, waardoor die pijn soms wel een hele dag kan duren. En ja, ik heb inderdaad gehoord dat de pijn te vergelijken is met nierstenen. En neen, ik ben niet van plan om vlug te komen, simpelweg omdat je altijd zegt dat ik nog niet mag. Ik moet wachten tot januari zeg je, zodat ik bij de oudste van de klas zal zijn. En nee, ik doe dat niet express: ik ben geen dokter, dus hoe moet ik nu weten waar die nieren liggen en of ik nu met mijn volle gewicht net wel of net niet alles afsluit? En ja, ik weet dat het lastig is met die broer van me, ook voor mij. Want soms klopt die zo hard op mijn buik (aaien met passie, heet dat) dat ik er van schrik. En als hij overgeeft op je dan heb ik soms het gevoel dat ik het door je buik kan ruiken. En als hij lacht, dan denk ik: ‘Waauw, wat moet dat daar leuk zijn met die broer’, maar ik moet hier nog een tijdje blijven zitten van jou. En nog iets mama (en papa): stop met dat ‘plopperdeplopperdeplop-gedoe’. Ik begrijp wel dat Benne dat graag hoort en dat hij er helemaal gek van wordt, maar de gedachte dat ik bij twee kabouters zal terechtkomen is redelijk vervelend. Dus wie weet hou ik het wel uit tot februari… lekker bij mijn nieuwe speeltje: een zacht niertje om af en toe op te drukken 🙂
Benne heeft zijn eerste verkoudheid te pakken, een bronchitis zoals ze dat noemen. Het zal de eerste zijn in een reeks van veel, deze winter. Aanstoker is wellicht Stan, de kleine neef. Die speelde vorige week Chinees door zijn oogjes tot spleetjes dicht te knijpen om er zo enorm mottig uit te kunnen zien. Benne nam de uitgehoeste bacteriën gretig in zich op, respecteerde de incubatieperiode en besloot op maandagnacht ziek te worden. Het ventje werd uit bed gehaald met 39° koorts en blafte. Het leuke was dat hij zelf de hele tijd ‘oef’ (= woef) zei toen hij begon te hoesten. Bij de dokter was hij het toonbeeld van zieligheid, terwijl zijn papa het toonbeeld was van zorgzaamheid. Mama moest immers weer maar eens op stap (naar Geel) en papa ging het wel eens allemaal regelen bij de dokter. Resultaat: kleine Benne heeft geen koorts meer, hoest nog altijd wel, doet af en toe een beetje zielig, maar was deze morgen al leuk aan het dansen op Sinterklaasliedjes bij zijn oma en opa in Desselgem. En zo hebben wij ook eens een nacht kunnen doorslapen. Want met 9 kilogram extra buik (en wat nog meer) is dat niet altijd evident.
Zaterdag is Benne naar de kapper geweest. En heeft daar een showtje gegeven waar we geld hadden kunnen voor vragen. Zijn haren waren nog nooit geknipt, in zijn hele jonge leventje. Wel is zijn bol al eens in aanraking gekomen met de tondeuse. Op een blauwe of groene woensdagnamiddag zat Benne met zijn vader in Desselgem en daar werd besloten om zijn haren wat bij te ‘scheren’ met de tondeuse. Kleine Benne vond het allemaal best te doen en ’s avonds kreeg mama een envelopje met de eerste lokjes van haar zoon. De lengte van de lokjes wees erop dat er voor een bijzonder korte coupe was gekozen. Kleine Benne lag echter al te slapen en het duurde tot de volgende morgen om mama te laten zien hoe een baby-broske eruit ziet. Reactie: “Goh, ’t is wel kort hé…”
En dan zaterdag: voor het eerst naar de kapper. In een eche kapperstoel, show gegeven voor de hele zaak, met een zekere air bekeek Benne zijn spiegelbeeld en de bewegende schaar. Gevraagd: “Een beetje korter aan de oren en zeker achteraan, dat zijn nekhaar wat weg is.” Gekregen: een beetje korter aan de oren, en aan het voorhoofd (zijn kuifje is verdwenen) en opgesneden langs achter. Hij kan dus direct solliciteren als zanger bij een boysband. Hij ziet er wel heel anders uit, en op één of andere manier gedraagt hij zich ook anders. Daarvan is de nieuwe lichting foto’s het bewijs.
Enfin: beide ouders hebben nu eens hun gedacht kunnen doen en bij allebei was het resultaat niet echt je dat. Misschien kunnen we Benne de volgende keer al laten kiezen?
Zwangerschappen en werkgevers: soms zit het goed, soms zal het nooit iets worden. Ik heb al twee keer het geluk gehad dat het goed zat. Maar er zijn andere situaties. Waar zwangerschappen ook goed bij passen zijn interimjobs, en pas afgestudeerde pedagogen, in Katho Tielt. Daar zijn er maar liefst 10 (of 11 intussen) bevallingen gepland tussen begin januari en maart/april. En bijna allemaal bij leerkrachten pedagogiek en/of psychologie. Om het grote tekort op te vangen zijn er dus enkele (3 of 4) pedagogen voltijds in dienst genomen met als enige taak: het vervangen van de zwangere pedagogen/psychologen. Ze mogen zich nu al opwarmen, temidden van de permanente modeshow voor zwangerschapskledij. Maar ik denk dat ze er niet mee zitten, tenslotte is het toch een mooie kans. Leve al wie zwanger is! En leve ook de mensen die ze willen/kunnen vervangen! En misschien dat de grote baas erc toch volgend jaar de voorkeur zal aan geven om enkele mannen aan te werven?
Hierbij nog enkele late felicitaties: proficiat Lindsay en Jelle met de kleine spruit op komst. Ik herinner me nog altijd hoe ik me voelde bij het telefoontje: warm, zo blij, zo tevreden dat de wereld toch nog niet helemaal vierkant draait. Offiële gok: een meisje, het langverwachte viergeslacht komt eraan.
Ook een grote hoera voor Sofie en Daan met het eerste ‘spookje’, verwacht in mei. Officiële gok: een meisje, al was het maar om het evenwicht met al die jongens die de laatste tijd werden geboren te herstellen.
Hoe oud is de Sint? Iets van 800 jaar? Alvast al heel oud. Leuk verhaal hierover van een collega van Steve:
Op school werd de vraag gesteld: “Wat wordt ouder? De schildpad of de mens?”. Redenering van het kind:Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Â Schildpadden worden ongeveer 175 jaar (geleerd van de juf), de Sint is al meer dan 800 jaar oud (ook geleerd van de juf). En Sinterklaas is een mens. Dus: de mens wordt ouder.
Reactie van de juf: “fout, de schildpad wordt ouder”. Het Sinterklaasargument vormde echter wel een probleem. Tenzij heiligen en andere brave mannen buiten de categorie van mensen vallen.
Er zijn geen zekerheden meer in het leven…
het geluid van mijn hoofd… of Benne die langs je benen komt gecrosst… of de laptop ’s avonds laat… of het alarm van de gsm veel te vroeg ’s morgens… of Benne zijn speelgoed (maakt bijna allemaal een tuut-geluid)…
(start zaag-modus)
Leerkracht zijn is leuk, dat denk ik toch. Want zelf ben ik het eigenlijk niet (officieel wel de loonbrief van het ministerie van onderwijs, maar da’s ook alles), dat wil zoveel zeggen als: officieel krijg je vakantie (totaal 10 weken, niet klagen), officieus werk je gewoon door. De gemiste week herfstvakantie (waar ik zo naar uitkeek na amper 1,5 week verlof deze zomer) begint dus een beetje door te wegen. Vandaar dat getuut. En dan nog Litouwen dat een beetje zwaarder was dan verwacht, en dan vorige week en deze week toen mijn -tig jobs weer leken samen te vallen. Even gedacht om tijdelijk van de aardbodem te verdwijnen, maar daarvoor waren andere dingen dan weer net iets te leuk.
(einde van de zaag-modus)
(start blij-modus)
Bijvoorbeeld: Benne die heel duidelijk en met een plat Desselgems dialect ‘nèèèèè’ roept wanneer je twee sokken aan dezelfde voet wil aandoen, of wanneer je een schoen over zijn handen duwt, kortom: telkens wanneer meneer meent dat iets niet klopt in zijn nu nog volledig logische wereld.
Benne die zich op de grond neergooit en daar dan blijft liggen telkens hij zich niet zo goed in zijn vel voelt: wanneer hij zijn zin niet krijgt, wanneer er teveel mensen rond hem zijn, wanneer hij niet goed weet hoe zich te gedragen, wanneer hij ronduit koppig wil zijn.
Of Benne die ‘Kaa’ roept als hij een afbeelding van de Sint ziet, of ‘oef’ wanneer de hondjes blaffen, of ‘mèèèèh’ als hij de geitjes ziet bij de onthaalmoeder. Of ‘papa’ naar iedereen die hij leuk schijnt te vinden. Wat overigens voor heel genante situaties zorgt als hij in de winkel naar eender welk manspersoon wijst, doet alsof hij die meneer herkent en dan luid ‘papa’ begint te roepen. Kwestie van je moeder wat bekijks te geven en je vader ook direct op zijn plaats te zetten.
Ook leuk: denken dat je al een grote jongen in huis hebt (hij stapt, hij kan zichzelf ongeveer verstaanbaar maken, hij trekt zijn plan, …) om dan ’s avonds verliefd naar dat kleine baby’tje in je armen te kijken. Want baby’tje was zo moe en hij is gewoon in slaap gevallen en hij ligt te knorren van geluk. En dan merk je dat dat kleine schattige ventje amper 30 cm gegroeid is sinds de geboorte, wat niet zoveel is in het licht van de eeuwigheid. En dan ben je nog zo blij dat die grote stoere zoon af en toe nog eens baby wil zijn. En dat ook gerust mag zijn. Ook als kleine Diego er is.
(blij-modus blijft aan)Â