het sneeuwt!

/ mieke / Een reactie plaatsen

In Vilnius! Ja, we zijn op het vliegtuig geraakt, wat een dikke jas, dikke pull en een onschuldige blik allemaal niet kunnen doen. Geen enkele vraag gehad, gewoon meelijwekkende blikken als ‘amai, wat is dat kind dik gekleed zeg’. Wat overigens in Vilnius geen overbodige luxe is. De temperaturen schommelen hier tussen -1 en 1. Overdag. Een avondwandeling in de vrieskou (40’) is bijgevolg niet echt aan te raden. Maar als enkele stoere (met bier overgoten) mannen zeggen dat ze te voet wel naar het hotel kunnen wandelen en jij weet dat de Litouwse taxichauffeurs geen noot Engels kunnen, dan heb je niet veel keus. Onder het mom van ‘even een frisse neus halen’ waren we dus gisteren tot kwart voor elf op wandel. Frisse neus in een hoofdstad, ja hoor, de illusie van verse lucht was er, maar da’s ook alles.

En vanmorgen opgestaan met een wit sneeuwtapijt op de binnenkoer van het hotel. Mocht er in ons klein Belgenlandje geen sneeuwtapijtje te zien zijn dit jaar dan heb ik mijn portie alvast al weer gehad. Hopelijk wordt er niet al te veel gewandeld vanavond.

sneeuw

zie ze vliegen

/ mieke / Een reactie plaatsen

of niet… hangt ervan af. Komende dinsdag moet ik (Mieke) naar Litouwen (voor het werk), en dat gebeurt met het vliegtuig. En dat kan gerust, ongeneerd, zonder met iets rekening te houden, … tot aan 27 weken zwangerschap. En als ik vertrek zijn we 29,5 weken ‘ver’ zoals dat heet. Tussen 27 en 34 weken is een medisch attest veplicht. Ik, heel trots op al mijn voorzienigheid deze keer, vroeg een dergelijk attest aan de gyne, maar dat was een dikke njet. De dokter is een mens met principes, en waar ik in andere situaties mensen met principes alleen maar kan toejuichen, kon ik nu niet anders dan iets te vloeken in de trant van ‘(censuur) met je principes’. 🙂

Ik begrijp de vliegtuigmaatschappij: je zal maar net een nieuwe mooie vlieger de lucht inlaten, en dan wordt die direct gedoopt door één of ander zwanger mevrouwtje dat zo nodig internationaal moet bevallen. Ik begrijp ook de dokter: dat mevrouwtje zal maar je patiënte wezen, bevalt in de lucht, en daar is de vliegtuigmaatschappij met een gepeperde rekening voor de opkuiskosten, vertragingen, … veroorzaakt door de bevalling. Dokter zegt dat het moederboekje volstaat, vliegtuigmaatschappij wil medisch attest in het Engels. Ikzelf zal heel hard mijn buik intrekken, en hopen dat ik dinsdagmorgen om 08.40u de lucht inga. Medisch gezien mag het (mondeling bevestigd door de dokter), alleen ontbreekt een officieel Engelstalig attest. Hopelijk doen ze daar niet moeilijk over.

En ook niet in Vilnius (Litouwen), anders raken we maar moeilijk terug 🙂

spuit(en)alarm!

/ mieke / Een reactie plaatsen

Benne stapt

Benne moest vandaag terug naar Kind&Gezin, afdeling Deerlijk. We hadden hem er al op voorbereid dat hij opnieuw een spuit zou krijgen, maar wat bleek: het waren er gewoonweg twee! Dat allemaal omdat hij toch zo’n stoere kerel is dat hij er wel twee aankan (onze uitleg). Of: omdat het nu eenmaal zo moet (uitleg van de Hoge Gezondheidsraad). Twee spuiten had hij dus helemaal niet verwacht, maar de combinatie van mama’s voorzienigheid en het uithalen van een boterham met choco bracht redding. Het gehuil ging over in gesmak, de tranen in chocovlekken. We zijn er weer (even) vanaf, tot Benne twee jaar is. Volgende afspraak is op 23 juli 2008, tegen dan zijn we daar met twee koters, waarvan de jongste ook al zes maanden zal zijn.

stappen!

/ mieke / 2 reacties

Ok, hij stapt, dat zijn we nu echt wel zeker. Om alle twijfels van onze kant weg te nemen heeft Benne dit weekend (opgepast: flauwe woordspeling) zijn beste beentje voorgezet. Met de ene hand op de buik en met de andere vooruit om het evenwicht te bewaren, en weg was hij. Volwaardige marathonafstanden heeft hij afgelegd en als grote apotheose wou hij dan nog eens de trap beklimmen. Maar dat was buiten de allerliefste ouders gerekend, die intussen volop aan het zoeken zijn waar ze ogen op hun rug kunnen laten zetten.

Ook een mijlpaal in de taalontwikkeling: na papa, baba, buba (= bumba), ba (= bal), dada, we (= weg), o! (= allez, da’s ook weer iets raars, zeg!), nè (=  neen) en mèmè, is nu eindelijk het woordje ‘mama’ aan de beurt.  En hij weet het dat zijn moeders hart smelt als hij het zegt. Gevolg: ongelooflijke deugnieterij, mama komt aangestoven met opgegeven vinger, Benne staat recht, stapt (olé!) en zegt met uitgestoken handjes ‘mama’ (olé 2!). Twee keer raak, hoe kan je daar dan nog boos op blijven? En hij weet het echt wel heel goed…

stappen… of niet?

/ mieke / 1 reactie

Vanaf wanneer kan je vol trots zeggen dat je kleine stapt? Aan het handje? Twee stappen voorwaarts? Tien stappen voorwaarts? Stappen in functie van iets, of zomaar stappen? Of stappen als niemand het ziet? Want, jawel, dat laatste is het geval bij kleine Benne. De lieve dreumes, luiwammes, gekke beer stapt alleen maar als hij denkt dat niemand het ziet, vlot vooruit, vastberaden, recht op het doel af. En laat zich pardoes op de grond vallen als hij door heeft dat iemand nog maar uit de verste ooghoeken naar hem kijkt. Wat doe je daar dan mee? Stapt hij nu of niet? Misschien zijn de zolen van zijn nieuwe schoenen te mooi voor hem, en verslijt hij liever de toppen van z’n schoenen? Misschien wil hij gewoon liever wat klein blijven? Misschien denkt hij: “Neeh, laat maar, al dat stappen, want dan willen ze per sé met me naar het bos en doen ze me die leuke Hema-laarsjes aan.”? Of misschien is hij gewoon weer vierkant, rond, ellipsvormig, … met onze voeten aan het rammelen.

uh?

/ mieke / Een reactie plaatsen

“WASHINGTON – De Amerikaanse president George Bush heeft zijn veto gesteld tegen een wetsvoorstel dat de ziekteverzekering uitbreidt naar armen en kinderen, zo heeft het Witte Huis woensdag meegedeeld.” Bron: De Standaard, 4 oktober 2007

Wat??? Michael Moore is nu niet meteen een held van ons, maar zijn documentaires/films doen je wel nadenken. En dat is zeker het geval bij zijn laatste: Sicko. Of is het normaal dat kinderen overlijden omdat ouders te weinig geld hebben om het ziekenhuis te betalen? Eens te meer reden om te beseffen hoe goed het hier in ons landje gaat en voor zoiets betaal ik graag belastingen!

teacher students out

/ mieke / 1 reactie

Vandaag nog maar eens naar Brussel geweest voor een seminarie en het was voor één keer wel ontzettend interessant, én positief! De Europese Unie heeft centjes, heel veel centjes voorzien voor allerlei mooie projecten waar studenten uit de lerarenopleiding (kleuter, lager, regent, volwassenenonderwijs) voor een periode van 3 weken tot 8 maanden naar het buitenland kunnen trekken. En veel van die eurootjes worden echt wel goed gebruikt om studenten te laten kennismaken met minder bekende en populaire Erasmus-landen (Malta, Estland, Litouwen, …) en hun onderwijssystemen. En voor al wie ooit een lerarenopleiding heeft gevolgd: we zijn bij de weinigen die werken met ‘lesvoorbereidingen in twee kolommen’, met ‘didactische beginsituatie’, etc. Ook ligt hier nog een enorm accent op kennisoverdracht (wat ik op zich niet slecht kan vinden).

Zo’n projecten en buitenlandse trips zijn heel verrijkend voor leerkrachten in spé, studenten merken dat ons onderwijssysteem niet alles is, dat het klassensysteem volgens leeftijd niet overal geldt, dat lesgeven via het bord ook niet overal wordt toegepast, dat er heel wat meer mogelijkheden zijn dan wat ze hier zien in hun opleiding en stages. En het kweekt zelfvertrouwen, en da’s heel belangrijk voor een toekomstig leerkracht. Echt mooie projecten, voor de grote luierikken van leerkrachten :-). Maar in Europa hebben ze wel door dat kwaliteitsvolle lerarenopleidingen één van de sleutels zijn tot goed onderwijs, goede opvoeding, en later, heel veel later en hopelijk geen utopie, een gezonde maatschappij. Op naar Europa dus!

beauty en bram

/ mieke / 2 reacties

Nerds en beauty’s en alles wat ertussen valt: verenig u, of ’t mag ook apart, maar support voor nerd Bram uit Izegem! Een oud-klasgenoot van me (Brammetje) en echt waar: nog geen haar veranderd (of misschien een beetje in de breedte als ik eerlijk mag zijn, maar ik moet ook naar mezelf kijken). Go Brammetje go!

 

 

kleine kleine

/ mieke / Een reactie plaatsen

Met de kleine kleine (Diego) is alles ok, met de grote kleine (Benne) ook. Beiden schoppen, dansen, graaien met de armen, … precies zoals voorgeschreven in het grote (of kleine) handboek van de foetus-, baby- en peuterontwikkeling. Het heen en weer hossen tussen Tielt en Kortrijk begint ook in zijn plooi te vallen (beter een buro in Kortrijk, dan geen buro in Tielt) en de man des huizes heeft eigenlijk zijn definitieve lesrooster en heeft zich er ook bij neergelegd dat de hemel van vorig jaar (de maandag vrij), ook maar een hemel voor een jaar was (geen vrije dag meer dit jaar).

Wat dan wel? Wel… die spam-mails… die mails waarmee je bioscooptickets en ipods kan winnen. Die mails waarin je wordt aangespoord op je bijdrage te leveren voor vermiste (Chantal) of zieke (Laura) kindjes, … als je ’t maar naar tig vrienden doorstuurt en één of andere malloot van een firma/goed doel in cc zet.

Iemand ooit gehoord van spam, iemand ooit gehoord van ongewenste reclame, van (oooh héééélp) virussen? Hoe weet je ’t verschil? Even het onderwerp van de mail in google tikken en je ziet direct dat dergelijke dingen onder de categorie ‘hoax’ kunnen geplaatst worden. En ze blijven maar terugkomen. Kijk even op volgende site en merk hoeveel van die dingen je al ongevraagd hebt doorgestuurd. En hoeveel e-mailadressen al ongevraagd werden doorgestuurd. Tot groot jolijt van de spammers natuurlijk, die op die manier een grote hoeveelheid e-mailadressen ter beschikking krijgen die ze nog verder kunnen bestoken met rare dingen. Of heeft niemand zich ooit afgevraagd waarom je toch in godsnaam die rare ‘enlarge your …’-mails krijgt? Dat, en nog veel meer van die leukerds, is allemaal te danken aan onze vrienden hoaxen. Dus: aan alle mensen die ze niet meer doorsturen: ontzettend veel dank, ook al sturen ze ’t soms naar hun hele hebben en houden en vergeten ze er bewust een paar 😉

Bij deze het einde van de les internetopvoeding: deel 1. Ik moet mijn plicht als ICT-onnozelaar toch een beetje volbrengen.