eetplaats 2

/ mieke / 4 reacties

Het heeft een tijdje geduurd, een beetje langer dan verwacht, maar het resultaat mag er zijn (stoef stoef). De meubels zelf stonden al een maand te pronken in onze living, maar de stoelen moesten overtrokken worden (allez, zitting en rugleuning, zoals ze dat noemen) met zo’n skai-gedoe. En dat liet dus een tijdje op zich wachten, zoals het echt vakwerk betaamt. Vergelijk gerust de voor en na, en geef je oohs, aahs, iekes, bah’s en brrr’s door. We kunnen er altijd van leren.

Met nogmaals vele dankuwel-woorden, buigingen, zegeningen, en lofbetuigingen allerhande voor het Sellewie-grootouder-dreamteam dat zich nogmaals van zijn beste kant heeft laten zien!

barkast2

barkast   stoelgrote kasteetplaats

nummer onderdrukt

/ mieke / Een reactie plaatsen

Als het niet zo was geweest dat meneer de baas ook een onderdrukt gsm-nummer heeft, dan nam ik gewoon niet meer op als ik een dergelijk beller op het shermpje zie. Waarom?

– ‘Goeiemiddag mevrouw. U heeft nog jonge kinderen, hoe oud zijn die? blablablabla…’ Eén of andere club van boeken, cd-roms, dvd’s. Nogal vlug af te schepen op het moment zelf, maar ze blijven volhouden. Nu al drie keer gebeld geweest in een jaar tijd.

– ‘Goeiemiddag mevrouw. U betaalt teveel voor u kindje, dat weet u toch? blablablabla…’ Eén of andere verzekering, mutualiteit, …. Niet zo vlug af te schepen, beginnen je vierkant uit te lachen, en als je ophangt (ik weet het, het is niet netjes), bellen ze gewoon terug. Yukkie.

– ‘Goeiemiddag mevrouw. Gefeliciteerd! U en uw kleintje zijn uitgekozen om … naar een pretpark te gaan, naar een sauna te gaan met echtgenoot en kleintje achter te laten in één of ander duister hol, naar het einde van de wereld te gaan. bla… en zo verder. Ook relatief eenvoudig af te schepen.

Soms overwegen we om toch een vaste telefoon te nemen, met nummerherkenning. En als die niet herkend worden, dat ze dan maar automatisch bij de spam gegooid worden. Of is dat enkel bij e-mail mogelijk?  Ofwel kopen we een gsm voor Benne, kan hij zelf al zijn promo’s in ontvangst nemen.

kleine (grote) Diego

/ mieke / 1 reactie

Vanwaar toch die naam ‘Diego’? Wel: voor Benne hadden we het in ons hoofd gehaald om de namen van de twee grootvaders samen te voegen tot één tweede naam. Dus Gerrit en Bernard werd Gerben. En dat vonden we nog een mooie naam ook, dus klop-klop voor onszelf: missie geslaagd.

Voor de tweede Kerckhove dachten we eraan om opnieuw zo’n toer uit te halen, en dit keer met de namen van de oma’s. Maar welke naam maak je van Christine en Yvette? En dan nog liefst een mannelijke naam, en één die een beetje leuk klinkt, en één die past bij de eerste voornaam (nee, zeggen we lekker niet). We kwamen niet direct op iets. Probleem.

Tot we besloten om niet de grootmoeders eer aan te doen maar de honden. Tenslotte zullen ook zij een substantieel deel van de kleine zijn leven gaan uitmaken. Diezel en Viggo. Dievi, Zelgo, VigDie, Diego. Voila. Na een half uur de slappe lach (ja, echt waar, met zo’n flauw iets) besloten we om de kleine kleine (Benne is nu grote kleine) maar Diego te noemen. Zoals Benne ook een binnenbaarmoederlijke naam had: Herman.

Een eerste voornaam hebben we nu al, maar voor een tweede naam is het nog wat zoekwerk. Suggesties zijn dus welkom.

ploppertjes groot en klein

/ mieke / 1 reactie

bumba“Boemmmm-baaaaah!”

Dat moet het zo’n beetje geweest zijn toen Benne in Plopsaland voor de eerste keer een levensgrote Bumba zag, en Bumbalu, en een ambetante circusdirecteur, en beestjes, en kindjes, en Wizzy en Woppy, en het hele zootje van commerciële Studio 100-merchandising. We zijn er met open ogen ingetrapt, we hebben er ons gedwee in laten meevoeren, en we vonden het leuk. Niet maandelijks voor herhaling vatbaar, maar wel tweejaarlijks, wanneer kleine Diego al wat ouder en Benne al in staat is om te trekken, zagen, huilen, stampvoeten, dat hij voor de tiende keer op rij op één of andere attractie wil. Er staat ons nog een heleboel fun te wachten!

’t is vandaag de eerste schooldag…

/ mieke / Een reactie plaatsen

en daarna rennen, crossen, huppelen, … enfin: genoeg zaken te doen. Op 3 september starten met een nieuw schooljaar (Steve) en starten met een nieuwe job (Mieke). Op 5 september vertrekken naar Ierland voor een congres (Mieke) en op 8 september kookles volgen (Steve). Terugkeren op 8 septemer (Mieke) en je afvragen waarom die wereld nu echt niet een week kon stilstaan, kruid dat stopt met groeien, hagen die stoppen met groeien, honden die stoppen met hun haar te verliezen, vensters die stoppen met vuil te zijn, … Alleen Benne mocht doordoen, alhoewel ook niet te vlug, want ik (Mieke) was zo ontzettend bang dat de kleine beer ofwel de eerste keer ‘mama’ zou zeggen (na een heel arsenaal aan andere woorden eruit gefloept te hebben), ofwel de eerste stapjes zou zetten (na al een week half en half alleen stappen). Niets van dat alles, uitgerekend het lieve kleintje heeft eventjes gewacht met nieuwe zaken uit te voeren, te zeggen, … zodat zijn ouders makkelijk in hun plooi konden komen en nu (hopelijk nu) terug van alle onnozelheden kunnen beginnen genieten. Of ergeren, maar da’s de schuld van alle chauffeurs op de weg Deerlijk-Tielt 🙂

KK

/ mieke / 1 reactie

En dan gaat het licht uit, de deur dicht. Traag loop je door de gang en je wil niet achterom kijken. Voor de laatste keer de parking af in het kleine bolleke, voor de laatste keer het Alma-eten bekritiseren, voor de laatste keer de goede koffie proeven, een beetje knuffels, toffe woorden. Huilen doen we niet, daarvoor zijn we te groot geworden.

Maar ’t zit er op, daar waar ik dacht eeuwig te zullen blijven, daar waar ik me als een kind in een speeltuin voelde, dat af en toe streken mocht uithalen, daar waar je mening werd geapprecieerd, daar waar je respect hebt voor baas en collega’s, daar waar je heel veel kan bijleren, … daar heb ik afscheid van genomen. De KULAK-deur achter me dicht, maar niet gesloten.

Enter Katho, enter samenwerking Katho-Kulak, enter mezelf als kleine schakel hiertussen. De sfeer op de Katho is super, leuke mensen, ongedwongen, open en positief (leuke promopraat), maar een nieuwe horizon verkennen maakt altijd wat bang en onzeker. Gelukkig heb ik de steun van grote zus Kulak en haar medewerkers. En nu ben ik dus een dubbele K: Katho’er en Kulak’er.

Bedankt collega’s en bazen, tot gauw!

Mieke

papa aap

/ mieke / Een reactie plaatsen

Bennes eerste logische en volledig duidelijke zinsconstructie is uitgesproken: “papa aap”. Wie begrijpt dit nu niet? Kleine Benne stond aan het venster te koekeloeren naar papa terwijl die met de hondjes aan het spelen was. Na enkele minuten strekte hij zijn rechterarm, wijzend naar papa (met wijsvinger!). En toen sprak hij de magische woorden: “papa aap”. Of eerder “pa-pa… aa-p” (met klemtoon op die laatste ‘p’). Enfin, heel duidelijk dus en vooral heel grappig.

opvang!

/ mieke / 1 reactie

Gelukkig is het bij ons niet zo erg als in Gent, maar het is toch een hele geruststelling dat kleine Benne (terug vanaf november, nu eerst nog bij een andere onthaalmoeder) en kleine broer (vanaf april 2008) samen naar de onthaalmoeder kunnen en dan nog voltijds, en dan nog bij de liefste die er is! Dank u, Ilse!