wetenschapsquiz

/ mieke / 4 reacties

Vandaag in De Standaard: “Jongeren weten nog bedroevend weinig over wetenschap en technologie. Dat blijkt uit een onderzoek van het wetenschapstijdschrift Eos bij een groep Belgen van alle leeftijden.

Jongens en meisjes tussen de 18 en 24 jaar weten minder over wetenschap dan de oudere generaties, zo stelt EOS vast. Het wetenschappelijk tijdschrift vroeg antwoorden op vragen als ‘draait de aarde rond de zon?’, ‘stemt de mens af van de aap?’ en ‘waar ligt het gat in de ozonlaag?’.

Bij vragen over basiskennis halen de Belgen gemiddeld 75 procent. Dat is een goed Europees gemiddelde, maar de ouderen scoren opvallend beter dan jongeren.

‘Bij de vraag over de aarde die rond de zon draait, scoren de 65-plussers het beste. Een op de drie jongeren weet niet eens dat de aarde rond de zon draait’, zegt Senne Starckx van Eos.

Maar liefst 85 procent van de jongeren weet ook niet waar het ozongat zich bevindt. Volgens wetenschapsfilosoof Gustaaf Cornelis van de Vrije Universiteit Brussel ligt dit aan het onderwijs. ‘In het onderwijs wordt minder aandacht gegeven aan feitenkennis. Bovendien is het aanbod aan informatie veel ruimer geworden’, verklaart Cornelis het gebrek aan basiskennis. ‘Toch zouden de jongeren die basiskennis wel moeten hebben om zich een beeld van de wereld te kunnen vormen. Kijk maar naar de discussie over creationisme’, vindt Cornelis.

Over gezondheid weten Belgen wel tamelijk veel, zo schrijft EOS nog.”

Euh? Eén op drie jongeren weet niet dat de aarde rond de zon draait? Ter info: ondergetekende haalde 93%, zeg nu nog eens dat meisjes en (populaire) wetenschap niet samen gaan!

Doe mee aan de wetenschapskwis!

fan-van-stan-club

/ mieke / Een reactie plaatsen

Zondag kregen we onze lidkaart van de Stan-club (Stan is het zoontje van broer Bert en Kim). Een club van eigenwijze, soms wijze, maar altijd goedmenende mensen die het kleine onbeschreven blad genaamd Stan, wegwijs moeten helpen door het leven. Na het -originele- doopfeest kon al wie de vorm aannam van (over)grootouder, ouder, tante of nonkel zijn of haar wensen en beloftes voor Stan opschrijven. Omdat zo’n zaken toch als een boemerang in je gezicht terechtkomen op onvoorziene momenten hielden we onze belofte enorm vaag. Geen reisjes naar Plopsaland, geen altijd een eeuwig luisterend oor (wie weet kan Stan wel zagen als een vrouw, vergeef het ons dan als we niet altijd luisteren), geen jaarlijkse uitstap naar de kermis, … Niet dat we dat allemaal niet willen doen, maar het beloven is iets anders. Vandaar een doelstelling zoals Bart Peeters de kunst van het leven omschrijft: groot zijn in iets kleins, liever dan klein te zijn in iets groots.

Tot hier het onvoorstelbaar levensonwijze woord van onzentwege…

Iemand nog een moreel consulent nodig?

vuurwerk

/ mieke / Een reactie plaatsen

Vroeger mooi, nu enorm ergerlijk.

En laten we nu net in zo’n gehucht wonen waar er bij de kleinste ommegang, wijkfeesten, plaatselijke kampioen, opening nieuw frietkot, huldiging Jeanne en René, … al direct vuurwerk georganiseerd moet worden.

Laat ons dan ook nog eens omgeven zijn door Heestert, Zwevegem, Deerlijk, Vichte, en wie weet wat nog boven en onder ons ligt, en waar ze ook een plaatselijke vuurwerkspecialist hebben.

En laten we nu net nog eens twee honden hebben voor wie dat vuurwerk echt als vuur-werk in de oren klinkt. En buren met honden. En buren met kleine kindjes. En dan gaan buiten in de tuinen de lichtjes aan, en worden er kindjes en hondjes gesust, worden er beentjes gegooid en tutjes gegeven. Worden er vensters extra dicht gedaan, denkt men na over hoeveel een extra isolatie zou kosten, denkt men zaken als “hopelijk schiet alles in brand, of raken jullie iets kwijt, of loopt iemand met het vuurwerk weg, of …” Maar liefst zonder al te veel zware gewonden, want zo menslievend zijn we nu ook wel weer. Onze honden op dat moment iets minder. Vraag is of die veel hebben aan voorschrift 14  (houd uw dieren op een veilige plaats). Vraag is ook: hoe zit het met voorschrift 7 (geen alcohol voor en tijdens het afschieten…). Kwestie van even de ouwe zeur uit te hangen…

eetplaats

/ mieke / 3 reacties

Hoeveel keer gebruikt een mens een eetplaats (de combinatie dressoir, barkast, tafel en stoelen)? Als er bezoek komt, misschien later om de kindjes hun huiswerk te laten maken, … meestal staat zo’n ‘plaats’ daar maar te staan en te verstoffen. Daarom dat we ook niet al te veel geld wilden uitgeven aan een eetplaats, toen we die vier jaar geleden kochten. We wisten niet wat onze stijl was en kochten bijgevolg een ding (ja, ding) dat al tot tien keer toe in solden was gezet maar aan mensen met verstand maar niet verkocht raakte. Tot twee onnozelaars de meubelzaak binnenstappen en voor 1000 euro een toonzaalmodel-eetplaats kochten. Nog geen twee jaar later begon de tafel enorm beweeglijk te worden, schuifelden stoelen en leuningen mee, bogen plankjes door, draaiden pootjes als vanzelf. Het is een wonder dat het hele zootje nog de verhuis vorig jaar heeft overleefd.

Een nieuwe eetplaats was dus aan de orde zonder decadent over te komen. Wisten we intussen al wat we wilden? Ja, maar ’t koste allemaal zooooooveel! Dure smaak: heel zeker, want niet noodzakelijk overeenkomt met stijl (zie je, we dekken ons al in). Toen bracht de god e-bay redding. Daar stond een eetplaats te koop (massief, antiek, enfin: degelijk en zo) voor geen geld (300 euro). Probleem: ze was bruin. Maar we waren toe aan een uitdaging en zouden die eetplaats lekker wit maken. Of witgrijs, of bruinwit, of gewoon roze. Al naargelang we veel of weinig zin hadden om het proper te doen.

De heilige oma’s, opa’s en nonkels werden erbij gehaald en vol overgave werd er geschuurd, gewreven, geschuurd, afgebeten, geschuurd, en ja… geschuurd. Had die mens van de verfwinkel ons zelf niet zo goed als gek verklaard? Wacht maar…

Na het afkloppen van het stof in onze kleren werd er geolied, vernist, oeps mislukt, weer geschuurd, vernist, oeps roze, weer geschuurd en vernist tot we uiteindelijk gisteren tot half één ’s nachts bezig waren met de verhuis van oude kasten naar minder oude kasten.

De stoelen zijn binnen om te overtrekken, eind augustus is de eetplaats volledig, en dan kan die gerust tot in de eeuwigheid blijven staan en verstoffen. Met af en toe een ‘ooh’ van onzentwege en een heel dankbare glimlach aan de eeuwig onvermoeibare en inzetbare gouden mensen, genaamd moeders, vaders en broers. Merci!

Opdat iedereen zich al een commentaar kan vormen, hierbij alvast de foto’s van de eetplaats zoals ze was voor de miekenstiev-knokploeg eraan begon. Foto’s van hoe ze nu is, komen er eind augustus (met stoelen).

barkasttafeldressoir

diego – oef

/ mieke / 3 reacties

Op een mooie maandagmiddag, ergens in de Vaucluse, Frankrijk.
Ring ring, ring ring…
meisje: “Shit, nummer onbekend, ze bellen van Leuven, wedden?”
meisje neemt telefoon op
meisje (met piepstemmetje): “Hallo, met Mieke.”
meneer (rustige stem, heeft dit wellicht al 1000 keer gedaan): “Goeiemiddag mevrouw. Wij hebben de eerste uitslagen binnen van uw vlokkentest afgelopen donderdag.”
meisje (nog altijd piep): “Ja?”
meneer (waarschijnlijk lachend om zoveel gepiep): “Het ziet er goed uit mevrouw, alles is in orde met je kindje, er is geen trisomie 21 gevonden.”
meisje (ietsje lager piep): “En andere afwijkingen?”
meneer: “Niets gevonden, alles ziet er heel goed uit. Ook met de geslachtschromosomen is alles in orde.”
meisje (denkt na, zou dit nu een hint zijn om te vragen wat het geslacht is?): “Ah, da’s fijn om weten, een hele geruststelling.”
meneer (lachend): “Wil u het geslacht weten mevrouw?”
meisje (slaakt een zucht van opluchting): “Ahja, dat zou fijn zijn!”
meneer (ietsje luider lachend): “Het is een jongen.”
meisje (lacht nu ook, gewoon blij omdat het kind ‘iets’ is, wat maakt niet uit): “Da’s heel leuk nieuws, dankuwel meneer.”
meneer: “Graag gedaan mevrouw.”
Klik. Zucht. Lach. Traantje. Knuffel. Traantje. Champagne! Ah nee, dat laatste doen we niet… Ijsje?

Moeilijk gaat ook, en kindjes zijn welkom bij ons. Maar het leven lijkt fijner als het wat makkelijker gaat, met de nadruk op ‘lijkt’, want ook gezonde kindjes kunnen ziek worden. Maar daaraan hebben we dat moment maar niet gedacht.

Bedankt iedereen voor de goede zorgen, met de ene raad soms wijzer dan de andere 🙂

vakantie

/ mieke / 2 reacties

Nog even en we kunnen op vakantie. Zonder Benne, met Diego. Zijn we daarom slechte ouders? Tuurlijk, wie laat nu zijn kind een week alleen om lekker met vrienden op vakantie te gaan? Alleen de slechte ouders, toch?

Oorspronkelijk wilden we Benne meenemen, maar uitgerekend de grootouders moesten ons overhalen om het ventje thuis te laten. Want het was wel héél ver (1000km), héél warm (25°C) en heel onregelmatig voor dat manneke (huis met alles erop en eraan). We moesten maar eens gezellig met z’n tweetjes op uitstap gaan, genieten met de vrienden, en ons weer een koppeltje voelen. Naar wijze raad van mensen met rimpeltjes moet men altijd luisteren, maar het genieten van een glas wijn is er voorlopig niet bij. Steve zal die verantwoordelijkheid dan ook volledig op zich nemen.

verjaardagsfeest

/ mieke / Een reactie plaatsen

Waauw, zucht… oef! Bennes verjaardagsfeest is voorbij. Niet alles wat we wilden doen hebben we kunnen doen, wegens de vergeetachtigheid van mezelf en het laisser-faire van Steve. Maar het was wel leuk, vinden we zelf. Ook de oma’s en opa’s en overgrootouders waren content. Als de regels is: ‘hoe zatter de overgrootmoeder/vader, hoe beter het feest’, dan zijn we met brio geslaagd! Daarvoor moet je eerst zelf moeder/vader geworden zijn om je grootouders waggelend door het leven te zien stappen.

Speciaal voor Bennes feest kreeg iedereen een dag betaald verlof, waren de winkels gesloten (leve de AD Delhaize die toch nog in de voormiddag open was), was er legerparade in Brussel en was er ’s avonds op vele plaatsen vuurwerk. Allemaal dank hiervoor, ’t was echt niet nodig.

De kleine kindjes manieren mochten bovengehaald worden dankzij de XL-gezelschapsspelen die we hadden gehuurd. Geen geld, veel fun en zeker voor herhaling vatbaar. Idem voor Bennes verjaardagsfeest, inclusief zon, een warme gloed op de terras, veel look, en de receptjes van Jill!

Aan André, Laura, Richard, Gerrit, Yvette, Christine, Bernard, Roy, Bert, Kim, Klaas, Charlotte, Stan: bedankt voor de fijne dag en de originele acts en andere presentjes.

Ook heel erg bedankt aan wie een kaartje heeft gestuurd, mocht Benne voor elke kaart een jaartje moeten bijtellen, dan zat hij nu al in de puberteit…

hiep hiep enzoverder!

/ mieke / 3 reacties

Tienduizend keer een lach bij ’t begin van een nieuwe Benne-dag
Duizend keer een zoentje voor een lief klein kapoentje
 Honderd keer een zachte aai voor een luidruchtige baby-papegaai
 Tien keer heel veel wensen van geluk, voor een gekke ukkepuk
 Eén keer een ouderlijke mijmering, omdat we een jaar geleden nog niet wisten wat voor moois nog komen ging.

Proficiat Benne met je eerste verjaardag, dat alle komende levensjaren zo zorgeloos en heerlijk eenvoudig mogen blijven zoals nu.