spuit

/ mieke / 1 reactie

Kind en Gezin: de waakhond der opvoeding en gezondheid van het kleine jonge volkje. Alles wordt grondig geïnspecteerd en met een half oog kijken ze ook direct of die bodietjes wel goed gewassen zijn, of er niet al te veel oorsmeer in de oren zit, of die oogjes wel mooi uitgewassen zijn, etc. Geen denken aan dat we kleine Benne ooit zullen kunnen verwaarlozen, daar waakt Kind en Gezin – afdeling Deerlijk wel over.

Deze morgen mocht Benne zijn kadootjes afhalen bij Kind en Gezin. Eén jaar oud, dat verdient een spuitje. En omdat hij zo flink is, kreeg hij er zelfs twee. Eentje in de bil (geen kik gegeven, de stoere vent), en eentje in de bovenarm (recht in zijn welgevormde biceps, toen was hij al heel wat minder stoer). Enfin: meneer heeft de nodige antistoffen binnen tegen een serie enge kinderziektes, de volksgezondheid is dus buiten gevaar. Aan ons zal het niet liggen.

De verpleegster vroeg of hij al een eigen willetje had, waarbij ze het woord ‘willetje’ zo lief uitsprak dat we eigenlijk trots zouden moeten zijn dat onze zoon al een serieus karaktertje heeft en dat met momenten ook laat blijken. Och, kijk! Hoe lief! Benne krijst en is aan het stampvoeten! Tja, hij heeft een eigen ‘willetje’, flink hé!

Kleine Benne mag vanaf nu gebakken vlees eten (euh? mocht hij dat nog niet of zo?), mag yoghurt eten (is al twee maanden ontzettend lekker…) en mag, als hij dat wil(letje), zelf met zijn handjes het eten naar binnen spelen. Zal hij graag horen, nu hij de lepel heeft benoemd tot speelgoed en allerminst tot ding dat dient om eten in je mond te stoppen.

Morgen gaan de peuterjaren officieel van start, met eigen willetje. Of de ouders dat nu graag hebben of niet. Zo krijg hij weer zijn zin 🙂

kleine diego

/ mieke / 7 reacties

Kleine Diego (de roepnaam van onze ongeboren spruit) is nog niet op de wereld gezet of hij bezorgt ons al kopzorgen. Op 12 weken moest er een nekplooimeting gebeuren, en waar de dokter ons bij Benne direct verzekerde dat het er allemaal goed uitzag en er geen ‘dikkenek’ te zien was, was dat nu niet het geval. Ook was de echo bijzonder uitgebreid, en dat had dus ook een reden. Wellicht voelde de dokter toen al nattigheid en het was geen vruchtwater…

En zo werd het moederlijke voorgevoel al wakker, en het bleef wakker. Ook toen er maar geen antwoord kwam van het secretariaat op de e-mail. Ook toen er al een week voorbij was. Ook toen we deze morgen werden opgebeld door een collega-gyne (de onze is in verlof) met de melding dat er een verhoogd risico is op een mongooltje, en dat we een vruchtwaterpunctie kunnen laten doen in Gent of Leuven. Kleine Diego heeft ons dus goed te pakken en zorgt er nu al voor dat hij (of zij) toch de komende weken in het middelpunt van de belangstelling staat, en niet grote broer Benne.

De vruchtwaterpunctie kunnen we laten uitvoeren over twee weken, in Gent of Leuven (maken we ook weer eens mee), en dan zien we wel.

Het kan niet altijd een zorgeloze zwangerschap zijn, af en toe eens beseffen hoe kwetsbaar het leven is maakt een mens nog meer dankbaar voor het goede dat we al gekregen hebben. Misschien moeten we dit maar doorsturen naar de Bond Zonder Naam 🙂 …

blaf

/ mieke / 1 reactie

Bennes dokterbezoeken nemen exponentieel toe de laatste tijd. Hij amuseert zich er wel, ziek of niet: lieve vrouwelijke dokter geeft een vrolijke Benne als resultaat. Vanmorgen was het weer van dat: na een nachtje zijn ouders de stuipen op het lijf te hebben gejaagd met een enorm griezelige kortademigheid, vergezeld van een piepend geluid en blaffende hoest, was het de hoogste tijd op op dokterbezoek te gaan. Oma had nog enkele dagen geleden gezegd dat de kleine Benne misschien het begin had van de valse kroep, maar mama deed dit weer af als een legende om ouders van kleine babietjes bang te maken. Welke kinderziekte noemt nu in godsnaam ‘valse kroep’? Maar het bestaat dus (ook onder de naam ‘pseudokroep’). En ’t is niet leuk om te horen. Alhoewel, het geeft Benne een enorme sexy en doorrookte stem… zolang hij niet begint te blaffen.

broer

/ mieke / 4 reacties

Er komt een tweede versie van Benne. Of misschien zal het een volledig andere versie zijn. Enfin: een even goede slaper of eter, of niet: de tweede kleine Kerckhove komt eraan eind januari 2008.

Misschien wat vroeger dan gepland, maar daarom niet minder welkom. Misschien maar goed dat Benne het nog niet allemaal beseft, die jaloerse buien kunnen we dan al niet meer meemaken (of toch niet direct).  Met anderhalf jaar verschil zullen ze ofwel dikke vriendjes worden ofwel rechtstreekse concurrenten in de strijd om aandacht, liefde, het hoogste ‘wat-een-leuk-en-interessant-kind’-gehalte.

Ofwel krijgt Benne er een makker bij, ofwel is het een zus die hij kan plagen, en later misschien helpen. De box hoeft dus niet direct naarboven, de babykleertjes mogen uit de kast gehaald worden, en de schilderwerken aan de tweede kinderkamer kunnen beginnen. En ook het aftellen tot de dag dat een glas wijn terug mag…

rode stipjes en vakantie!

/ mieke / Een reactie plaatsen

Het is officieel vakantie en dat maakte mama al meteen heel chagrijnig deze morgen. Dik tegen haar zin stond ze op om te gaan werken terwijl papa en ik nog lekker wat konden soezen in bed (of hoe noem je de combinatie van mannelijk snurken, rollen, zuchten, dromen en snoezelen?). Intussen heeft de rode-stippen-invase haar hoogtepunt bereikt en is er gemiddeld gezien zo’n 3 milimeter afstand tussen twee vlekjes/blaasjes. Nu de blaasjes verdwijnen en er korstjes in de plaats komen zie ik er nog roder uit. Zo erg dat zelfs de kindjes van Chiro van Sellewie schrikken als ze me zien. Snif, wacht maar tot ik groot en sterk ben… zonder rode stippen.

blaaskaak

/ mieke / Een reactie plaatsen

Papa mag de komende dagen stempelen. Elke dag twee keer. ’s Morgens moet hij op post staan en ’s avonds is er opnieuw controle. ’t Kan ook zijn dat mama het overneemt. Ik geef er niet om, als ze maar stempelen, deppen, knuffelen, aaien, …
Ik ben een beetje ziek. Officieel dan toch, want behalve een ver-schrik-ke-lij-ke jeuk voel ik me best wel goed. De vakantie is begonnen voor papa dus da’s twee maanden jolijtig allerlei toeren met elkaar uithalen. Maar sinds gisteren (na een halve crisis bij mama) ben ik gediagnosticeerd als een waterpokkenkindje (of windpokken, u kiest maar). En dus loop ik nu rond als een halve dalmatiër…
Dinsdagmorgen dacht mama nog dat ik een enorme muggenbeet had op mijn arm, woensdag kwamen daar drie kleinere ‘puistjes’ bij in mijn hals. Woensdagavond was er nog een ‘ouderoverleg’ over het ontstaan van de ‘puistjes’, de aard ervan, het doel, de relevantie… Enfin: ze kwamen tot de conclusie dat, als het de waterpokken zouden zijn, dat toch heel wat sneller zou moeten gaan. Waarop mijn lichaampje de dag erop (donderdag) als een bezetene puistjes, vlekjes, blaasjes, … is beginnen aanmaken. Toen mama me gisterenavond kwam ophalen bij onthaalmoeder Ann wist die doodleuk te vertellen dat ook ik slachtoffer was geworden van de waterpokken die een maand eerder haar hele groep peuters had stilgekregen. Moeder in een halve crisis spurten naar de dokter, de apotheker zijn halve hebben en houden aangekocht en beginnen smeren, deppen, stempelen, … alsof die blaasjes ooit tot leven durven komen als ze me niet verzorgde. Toen papa thuiskwam was ik al getransformeerd in een mooie dalmatiër, weliswaar met heel korte nagels. Ik moet er zelfs niet aan denken om me te beginnen krabben. Waterpokken, dus… hebben we nu ook weeral gehad.

bos

/ mieke / Een reactie plaatsen

Ik ben geen bosmens, nooit geweest. En ik zal het ook nooit worden, hoeveel keer ze me ook nog proberen mee te sleuren naar een groep bomen die ze dan ‘bos’ noemen. Vorige zondag, toen papa in een hoog tempo de percentages aan het uitdelen was aan zijn leerlingen, ben ik naar het ‘bos’ geweest. Het Kluis’bos’. Meer dan wat hobbelige paadjes en natte bomen die er allemaal hetzelfde uitzien (bruin vanonder, groen vanboven), heb ik niet gezien. En de rest maar verrukt aan het kirren, de geur aan het opsnuiven, het ruisen van de takken aanhoren, de mooie ‘bos’wereld aan het verkennen. Enfin: ze mogen het hebben. Mij zien ze alvast nooit in een scouts- of chirogroep. Bwaaah, ‘bos’… Ik vond er niets aan en heb dat dan ook duidelijk laten merken. Nog voor het eerste, min of meer stijgende, paadje moest bewandeld worden hing ik al rond mijn moeders nek, of oma’s nek, rond eender wie zijn nek. Als ik maar niet in die buggy moest zitten loeren naar al die bomen. Resultaat: ofwel tante Charlotte, ofwel oma, ofwel mama die superbelachelijk met een buggy-zonder-baby naar boven of naar beneden aan het stappen waren, ofwel tante Charlotte, ofwel oma, ofwel mama die hijgend met mij op hun arm achter de lege buggy rondhuppelden. Nu is het zo bedenk: ik heb me eigenlijk wel geamuseerd. Zouden er in de scouts ook leidsters bestaan met een derde arm om mij op te dragen?

boem – deel 2

/ mieke / Een reactie plaatsen

Ik heb een tijdje niet kunnen schrijven omdat ik wat flou zag uit mijn ene oog. Het zit zo: stoelen zijn er in verschillende maten en gewichten, en vooral die gewichten zijn belangrijk. Eén van de nieuwe wetmatigheden in de Benne-fysica is: ‘als Benne zwaarder is dan de stoel, dan loopt het niet goed af’.
Proefondervindelijk bewezen, jawel. Na het optrekken aan zetels, kasten, mama’s broek, tafelpoten, bedspijlen, bad, en dergelijke meer, wou ik me vorige week optrekken aan een stoel bij oma Izegem. Die leek me heel stabiel: vier poten, die stoel stond daar al een tijdje te staan zonder uit zichzelf te bewegen, had dezelfde structuur (poten, zitvlak, leuning) als de stoelen bij mama en papa,… alles wees erop dat ook dit voorwerp het label ‘getest en goedgekeurd’ zou krijgen. Ik begon aan mijn testprocedure en trok me recht aan de stoel tot ik halverwege de uitdaging op de grond viel en die stoel me wou nadoen en bijgevolg ook op de grond viel… en op mij. Op mijn oog.
Eerste resultaat: een oog dat intussen al alle kleuren van de regenboog heeft gehad. Van rood naar paars naar groen naar bruin naar geel.
Tweede resultaat van de hele onderneming: een enorm geschrokken oma die er maar niet bijkan dat dit kon gebeuren
Derde resultaat: ik sta bekend als superstoere kerel, want aan iedereen die me vraagt hoe ik aan dat blauw oog kom zeg ik dat de andere waarmee ik gevochten heb in het ziekenhuis ligt.
Vierde resultaat: de hele historie is intussen al naar mijn niet-bewustzijn verbannen en bijgevolg trek ik me vrolijk verder op aan alles wat vier poten heeft.
Viggo en Diezel: you’re next!