Intussen ten huize Sellewie:

Vanavond eerste ontgoocheling bij Benne:

Papa: “Benne, kijk es in de keuken op welk kleurtje de kleine wijzer staat?”
Benne: “OK.”
Huppelt naar de keuken en mompelt iets in de aard van “tju da’s rood”.
Komt terug naar de living.
Papa: “En, Benne? Welke kleur heeft de kleine wijzer?”
Er verschijnt een zeer raar lachje op zijn gezicht. “Euhm, groen….”
Papa: “Ben je wel zeker?”
Benne: “Ja…”
Papa: “Gaan we samen eens kijken?”
Schoorvoetend loopt hij mee naar de keuken en bekent dan maar. “Euh, is rood. Benne moet slapen.”

Je bent net met je zonen gaan stemmen. Je legt ze uit dat alle grote mensen vandaag een bolletje (mogen!) kleuren om zo een nieuwe baas, juf of meester te kiezen die dan goed voor ze gaat zorgen. Ik heb hen maar niet verteld dat het achteraf allemaal maar om te lachen was.

Daarna ga je naar de bakker, je vraagt aan je oudste zoon wat die wil bij zijn soep: brood of pistolets. Uiteraard zijn dat pistolets. Opvoedkundig verantwoord besluit je hem dit zelf te laten vragen, een uitdaging, zelfvertrouwen geven, … enfin: pedagogen zullen dat wel beter kunnen uitleggen. Je oefent de hele weg van het stemhokje naar de bakker, zo’n vijf keer herhaalt hij wat hij zal vragen: “Ses pietolees asjebliebt!”. Met enige trots stap je de bakkerij binnen. Je weet dat je straks nog veel trotser gaat zijn. En dan zeg je: “Zeg maar Benne, wat moet je vragen aan de bakker?”.

Waarop hij: “Ma’k een snoepje asjebliebt?”

Dat zit hier naast mij met zijn boekje. Dat doet alsof het van niets weet. Dat vraagt bij elk figuurtje, bij elke tekeningetje wat het is. “Mamaaaaaaa, wat is daaaaat?”. Mama antwoordt: “Een hond, jongen, dat weet je toch al?”, “Een eend, dat zou je toch moeten weten?”, “Een tandenborstel, tandpasta, een pyama, pantoffeltjes, …” En net als je denkt om er toch mee op te houden zegt hij: “Ja, goed gedaan mamaatje, pjoficaaaat! Mama weet veel èh!”

Nog?

Proberen uit te vissen of hij in school al bezig is met de verrassing voor papa. Hij fronst, of doet alsof hij het niet begrijpt. Ik zeg: “Awel, een kadootje voor papa, voor vaderdag?” Hij zegt: “Ahja, woensdag, donderdag, vrijdag, vaderdag!”. Het geproest haalde het van een grmpf.

Nog over de kleinste: die zit in zijn leeuwenfase. De godganse dag door loopt hij hier te grommen en te brullen. Hij zegt “lew” gevolgd door een welpengrommetje. Na zo’n vijf van die grommetjes loopt meneer de longen uit zijn lijf te hoesten. Verder is hij nog in staat om zelf te zeggen dat hij op zijn poep moet gaan zitten, kan hij zijn naam (‘Fiesj’) en die van zijn broer (‘Bèbbuh’) uitspreken. Oh, en mocht de leeuwenfase ten einde lopen kan hij altijd probleemloos overschakelen naar een poezenfase (‘maaauw’), een schapenfase (‘bèèèè’), een hondenfase (‘af af af’) of een vissenfase (smakken met de mond). Hij mag ook gewoon zichzelf zijn.

Zo voelt het, als je twee zonen plezier hebben in het leven, met elkaar, in hun eentje, druk bezig of gewoon wat lummelen. Nu, de zon helpt ook natuurlijk.

Als de kleine man weer show geeft met zijn zo overjaarse zonnebril.

Of als de grote man content is met een keteltje en wat water.

En als ze dan voor één keer gesjelluh samen eten, zonder meteen hun bord in elkaars gezicht te gooien, de ander zijn lepel af te pakken of gewoon de bekers water over elkaars hoofd gieten. Ja, soms komen ze wel overeen, die twee.

Maar ’t moet ook niet te lang duren, vinden ze zelf.