Ik weet het, je mag zo’n kind van nog geen drie niet ondervragen over de schoolse activiteiten. Zoiets moet spontaan komen, gezellig vertellen, op zijn eigen tempo. Maar wanneer ik weet dat ze op school bezig zijn met de voorbereidingen voor moederdag dan kan ik het niet laten om die oudste zoon aan een spervuur van vragen te onderwerpen. Niet zozeer om te weten wat hij precies uitspookt en of ik al dan niet een wc-rol hoedje of een kussen krijg, maar meer om uit te vissen in hoeverre die zoon van mij geheimen kan bewaren.

Conclusie: ofwel kan hij het totaal niet, ofwel speelt hij het spelletje heel goed mee.

Als je hem vraagt of hij iets aan het maken is voor mama’s feest dan is het antwoord: “Ja, feest van mama, maar sssjjjt, vellassing!” En dan vraag ik hem wat hij maakt in de klas, het antwoord: “Ah, taajt hé, mama…”. Ok, taart dus. En als ik hem dan vraag of hij een liedje of een versje heeft geleerd dan zegt hij: “Jajajaaa, heppie bujdej toe joe, in de wei staat een koe, en de kooeeee segt ai vluv joe, eppie bujdej to jooooeeeeee!”.

Ik heb het maar opgegeven.

Benne smult heerlijk van zijn tomatensoep met balletjes. Vooral die ronde dingen zijn zijn favoriet, hij krijgt zelfs zijn moeder zover dat ze haar eigen soepballetjes wil afstaan aan hem. Zonder dat die moeder daar ruzie voor maakt, jawel. Nadat hij zijn kommetje helemaal heeft leegedronken en leeggeslurpt vraagt één van de ouders: “Was het lekker, Benne?”

Benne: “Jaaa!”

De volwassene: “En waar is die soep nu?”

Benne: “Ah, in mijn buik!” En hij trekt zijn t-shirt naar boven om te tonen hoe dik die buik wel is.

Hij zwijgt, denkt na, en zegt dan: “En in mijn ballen ook!”

Grammaticaal is dat Nederlands toch nog niet helemaal 100% denken wij, die in is er te veel aan. Of ’t moet vreemde kinderlogica zijn met woorden die wij alleszins niet zo bij hem gebruiken.

Over de combinatie woorden en Fries hebben wij het volgende te melden: au-toooo (of brrrr-brrrr), eennnd (jawel dat ding dat kwaakt), ‘ond of nond (al te zien of het een grote of kleine hond betreft), tutje, pop (ja, hij weeral, die grote kabouter met wapperende muts) en Menne (dat is zijn broer). En opvoedkundig hebben we die kleine al opgegeven. Sta je daar met wijdopengesperde ogen, krachtige stem en een vermandende vinger “Pas op!” te zeggen, dan kijkt meneer heel leuk naar omhoog, begint te lachen, en steekt zijn zelfde wijsvinger pas-op-gewijs de lucht in. Een regelrecht stukje crapuul, onze disco-Frisco.

“Kijk mamaa, kijk!” en moeder kijkt met een half oog. “Ma kij-ij-ijkkk!!!” *ow, dit is wel heel dringend* “Een pompoenkonijn!”

Uh? En welke kleur heeft het pompoenkonijn? *geen antwoord*, en wat doet het pompoenkonijn? “Graaaauuwww!!”, ok, en waar staat dat pompoenkonijn? “Eh, daar! Daar!! In de lucht, zjoef, weg!!”. Ik zeg het u, in heel die tuin en alles wat erboven of eronder ligt: nergens een pompoenkonijn te vinden. Maar ik zocht verkeerd. Meneer Benne had het over de pompoenkoning, een vriend van zijn beste vriend Piet Piraat. Wat is die moeder toch dom.

Na die hele zoektocht had meneer dan wel geen grote honger, hij had niet veel honger, hij had geen reuzehonger. Nee, na zo’n zoektocht heb je dikke honger.

En van al dat zoeken en eten worden mensen, en zeker als ze kleiner zijn dan 1 meter, nogal vaak eens vuil. Dan vliegen (of stappen) ze in bad, en krijgen ze achteraf nog wat zalf op droge plekjes. Waaronder de wangetjes. Wangzalf. Gevolgd door een ode aan de wangzalf: “Wangzalfzeleven, wangzalfzeleven, wangzalfzeleeeeefen in de gloooooriaaaaauuwww!”

En tussen al dat hyperkinetisch peuterlawaai stond onze kleinste Fries plots rechtop, en ging hij aarzelend een stapje vooruit. En nog één, en… dan… nog… één… twee… drie…

Na een half uur zette de Held van de Dag zo’n 20 passen. Zelfverzekered, deftig rechtop, hevig gesticulerend met al wat aan het bovenlijfje hangt. De Held was aan het glunderen, maar ik nog meer.

– Fries geeft over dat het een lieve lust is. Dit combineert hij zonder problemen met een iets te vlotte doorgang naar zijn pamper, een goede snotproductie uit zijn neus en een stevige hoest op zijn tijd. Volgens de kinderarts is er niets aan de hand. Toch maar even die bloedtesten afwachten.

– Benne heeft een übercool zomervestje. Nog een chopper en het plaatje is compleet. ’t Is een opvoedkundig zwaar onverantwoord vestje. Zonder kap, zodat dat ventje bij de minste regen met een nat hoofd zal rondlopen. Maar het opvoedkundige moest deze keer echt wijken voor het esthetische. Volgend jaar beter.

– Die paashaas, die zou ook speelgoed en zo moeten komen brengen. De paashaas (of klok, zo u wil) doet dat na van Sinterklaas. De paashaas moet dus ook bij ons langskomen. En speelgoed brengen, en nog een glijbaan, en een tuinhuisje, een een zandbak, en … Wij hebben Benne verteld dat die paashaas geen heel leger zwarte pieten tot zijn beschikking heeft, maar eerder een groep kleinere konijntjes en haasjes.  En dat kleine konijntjes geen tuinhuisje kunnen dragen. Kleertjes en boekjes wel. Als ze samenwerken. Benieuwd hoe lang dit verhaaltje zal duren.

Fries klinkt alleszins even onbegrijpelijk als een echte Fries. Of wat dacht u dat het volgende betekent?

“Dzjub dzjub”, terwijl hij naar een appel wijst

“Muzebuze” terwijl hij naar eender wat wijst

“Bwieb bieb”, “dubadub”, en nog andere klankraadsels. Het weze duidelijk dat onze zoon de handleiding van zijn spraakvermogen heeft gevonden en dat volop aan het uittesten is.

En ook Benne laat zich gaan. Op school leert hij over het paasfeest en alles wat errond hangt, dus ook over nieuw leven, over eieren, over de kindjes van de dieren. Dan krijg je volgende conversatie:

M: Benne, hoe noemen wij het kindje van een paard? — Benne: Euhmm, feulen!

M: Benne, hoe noemen wij het kindje van de koe? — Benne: Euhmm, kalffff!

M: Benne, hoe noemen wij het kindje van het varken? — Benne: Euhmm, baguetje?

Een broodje big, dus.

Gewoon even melden dat die kleine Fries een echte, gezwinde, vloeiende en enthousiaste high-five kan doen. Op commando, van conditionering gesproken. Hij weigert wel nog pertinent om ‘mama’ te zeggen. Wat lukt wel al? Bummmm-ba, ba(l), taat (taart vermoeden we), grr grr grr (als hij een dier ziet, ’t mag eender wat zijn), nèèè (als hij niet akkoord gaat met iets), njamnamnam (als hij iets lekker vindt) en dada. Verder nog te ontcijferen: ta!ta!ta!, nda, mehmeh (of zou dat ‘mama’ zijn?), paat, nemnem, …

Gewoon ook even vermelden dat onze zoon Benne een nieuwe hobby heeft: puzzelen. Tot 20 stukken. En toen een trotse Benne-papa vertelde dat een verbaasde Benne-juf dat echt wel fenomenaal vond, was Benne-mama nog het meest trots van al. Want het is uitermate belangrijk dat een mens goed kan puzzelen in het leven. Met kartonnen puzzels, maar nog meer als het om menselijk puzzelen gaat. Zodat je het grote overzicht ziet van de wereld, van wie rond jou staat, dat je je plaats kent en zo. Een onderste hoekje? Niet zo belangrijk, kan je vaak vervangen door een kartonnetje van hetzelfde kleur. Een tweede rij? Een detail in de puzzel? Eén van 100 dezelfde stukjes die erin zitten? Wat zijn we weer filosofisch bezig, zeg.

Bon, ’t feit is: wij puzzelen vrolijk verder en als dat gedaan is zwieren we een gezamenlijke haai-faaif de lucht in. ’t Is hier een vrolijke bedoening de laatste tijd, zo met ons vier.