Nu de kindjesteller hier op twee staat mogen we ons toch al wagen aan enkele algemeenheden zoals daar is: “opvoeden begint vroeg”. Voila, cliché van jewelste, en wij kunnen daar nu van meespreken, betweterige ouders als we zijn. Niet dat we er ons aan hebben ‘mispakt’, maar het is opvallend hoe vroeg je moet beginnen met consequent te zijn, met dingen aan te leren, hoeveel je ook kan aanleren, hoeveel spons zo’n kind is. Hadden wij gedacht dat de eerste levensjaren enkel leute en plezier zouden zijn, zo in de sfeer van ‘allemaal vriendjes van elkaar’, dan is dat niet zo. Na amper een half jaar begint dat opvoeden, dat consequent zijn, dat af en toe boos zijn, dat meewarig optrekken van de wenkbrauw, … alles om dat kind van je maar duidelijk te maken dat je nu even niet akkoord kan/mag/wil gaan met wat hij uitspookt of heeft uitgespookt. Maar het is nodig, want er zit meer deugnieterij en grenzenaftasterij in zo’n kind dan je ooit zou vermoeden als je voor de eerste keer zo’n stukje mens van 50 centimeter lang mag vasthouden. Gelukkig zit er nu nog veel meer geestigheid en knuffelarij en die twee jongens van ons. Dat het nog lang zo mag blijven, zodat dat opvoeden geen strijd wordt. Onze maliënkolders halen we liever niet uit.

ouders: “Benne, wat doet kabouter Plop?”

Benne: “Popperpopperpop!”

ouders: “En wat doet kabouter Lui?”

Benne: Legt zijn hoofd in zijn linkerhand, doet de ogen dicht en zegt: “Luideluidelui!”

ouders: “En kabouter Klus?”

Benne: “Kusserdekusserdekus”

ouders: “Wat doet Fries?”

Benne: “Fiesjedefiesjedefiesj!”

We zijn allemaal een beetje kabouter…

Kabouter Fries heeft trouwens al twee tanden, een derde in het verschiet. En nee, geen last ervan, en ja, ’t zijn zo’n schoontjes.

onthou: Bennes koeken moeten genaamtekend zijn, Bennes drankje moet genaamtekend zijn. We weten wat gedaan elke zondagavond.

onthou ook: alle kledingstukken, desnoods ook de kleine zelf, moeten gelabeld zijn.

Dus: labeltjes bestellen (hier en hier) en op alle kledingstukken zijn naam laten zetten (hier en hier).

Gelukkig hoeven naamlintjes niet meer ingenaaid te worden. Respect voor onze moeders die elk shirtje, broekje, wantje, mutsje, vestje, … met veel liefde en zorg hebben voorzien van die lintjes. Deze mevrouw hier organiseert de labeling met strijkijzer en ‘dingen die zo op iets anders plakken en er nooit meer afgaan als je ze er opstrijkt’.

maar Fries heeft zijn eerste tandje! Een week al. Na een week zou men verwachten dat daar al een halve tand schittert in dat kleine mondje, maar dat is dus in dit mondje niet het geval. Friesjes tanden nemen hun tijd. Al één week is er een wit streepje zichtbaar en voelbaar. Tegen de tijd dat zijn laatste tand goed en wel geïnstalleerd zal zijn, beginnen de eerste terug uit te vallen.

En met die tand is er ook een grote stap voorwaarts gezet in het spraakvermogen van het ventje. Ganse dagen mogen we genieten van zijn ‘de-de-de-de’ of ‘brrrrrr’ of ‘ne-ne-ne’ of nog iets anders. Als het maar repetitief is. Hij heeft echt wel een geestig stemmetje.

En met de spraakontwikkeling van Fries is ook de communicatie tussen beide broers toegenomen. Alleen al omdat het wezen meer geluid weet te maken, beseft Benne dat hij een vriendje heeft, dat bovendien steeds leuker lijkt te worden. 26 maanden en 8 maanden oud en ze zijn zowaar aan het spelen met elkaar. Zou de drukste periode over zijn?

En nog een bedenking: als we het tempo van ‘kindjes maken’ willen aanhouden zoals ervoor, betekent dit dat ik over een maand opnieuw zou moeten zwanger zijn. Geschift, echt zot, nu ik er zo over nadenk. Niet voor herhaling vatbaar, hoe braaf en flink die twee koters ook zijn. Dat wijflijf heeft de zwangerschap nog altijd niet verteerd.

Ja, goed gelezen: heel even waren wij ouders van een kleuter in de tweede kleuterklas. Hoe dat zo komt? Bij de info-avond van Bennes toekomstige school waren we er weer in geslaagd om net niet te laat te zijn. Het bezoek aan de nieuwe onthaalmoeder van Fries was een beetje uitgelopen en bij het buitenkomen daar zagen we nog net een rij ouders de school binnenstappen (ja, onthaalmoeder en school liggen op 20 meter afstand). Moeder en vader dus naarstig aansluiten bij de rij, de 2de kleuterklas binnen. Zonder dat ze dat doorhadden. We vonden het al vreemd dat zoveel ouders elkaar al kenden, ouders van peutertjes die nog naar school moeten of pas naar school gaan. ’t Moet zijn dat iedereen iedereen kent in Avelgem, zo redeneerden wij. Nu weten wij ook wel dat Benne geen ‘traag’ kind is, en dat hij wel mee is met zijn leeftijd. Dus toen ze daar begonnen over het binnen de lijntjes kleuren, streepjes zetten onder of boven dingen, zaken rangschikken van groot naar klein, van dik naar dun, … zonk de moed ons in de schoenen. Moeder zag zichzelf al heelder weekends bijles geven, vader zag zichzelf al naar de winkel hollen om een hele kar educatief peutermateriaal. Wat voor slimme kinderen waren dat daar allemaal, en wat voor onnozel kind hadden wij wel niet? Moeder zag het falen van de opvoeding al voor zich blinken in grote letters. Gelukkig doofden die letters snel uit toen we mochten genieten van de aha-erlebnis dat we ons in de 2de kleuterklas bevonden. Moeten wij stom gekeken hebben, dat moment. Daarna heel vlug naar de eerste kleuterklas gewandeld alwaar de tekeningen aan de muren al meer leken op wat wij van onze blonde prins elke dag mogen mogen zien. Juf Ineke, juf Griet, hij komt eraan hoor!

• ook neef R. en zijn madam L. de geneugten van het kindjesmaken met gevolgen hebben ontdekt. Het kleine tandenloze gevolg zal zich wereldkundig maken begin april 2009. Proficiat!
• wij dit weekend de potjestraining voor gevorderden hebben gestart. Benne gaat al vier dagen op het potje met tot nu toe de grootste ongelukjes tijdens een bbq in De Pinte, moet hij maar niet zo met die blonde godinnen zitten spelen. Na vier dagen is de balans overwegend positief: zondag niet inbegrepen is Benne slechts twee keer van broek moeten wisselen. Een waar succes dus, maar toch zullen we blij zijn als dat reflexmatig werkend plassertje volledig bedwongen is.
• Fries misschien toch eindelijk eens ooit echt waar nooit gedacht ongelooflijk zijn eerste tand zal krijgen? Wat is er te zien: volgens oma C. een beginnende tand die over ten laatste twee dagen volledig zal ‘uitgebroken’ zijn, volgens moeder M. een beginnende mondzweer. Hopelijk heeft die laatste ongelijk, al was het maar vanuit hygiënisch standpunt.
• wij (= grootouder-dreamteam) dat huis in Sellewie een ander kleur hebben gegeven? Alle houten ‘dingen’ zoals ramen, poort en voordeur kregen een grijsgroene kleur. Spectaculair blijkbaar, want intussen zijn hier al twee huizen in de buurt met dezelfde kleur. Dat kenden ze hier nog niet, groene olie.
• Fries vanaf volgend schooljaar naar een onthaalmoeder/mini-crèche gaat met de naam ‘Jip en Janneke’. Zo’n geestige naam verzacht de pijn enigszins dat het in Avelgem te doen is.
• Deerlijk city straks kermis heeft? Waarachtig komt daar volk optreden als zijnde Get Ready, Sandrine en nog een hele reutemeteut tien om te zien hemellichamen. U zal ons daar niet zien. Gelukkig hebben we andere dingen te doen des weekends. Er komt nog wel een dag dat we zoiets wel weten te appreciëren.
• Fries zijn eerste zwemles heel geslaagd was. Meneer is zo mogelijk nog een grotere waterrat dan zijn broer. Ook de juffrouw was tevreden. De andere baby’s iets minder, die worden niet zo graag natgespat door een overenthousiaste kwijlende baby.

Benne is al wat regen gewend, en donder, en bliksem. Hij kan er zo gefascineerd naar kijken en ernaar luisteren. Aangezien dat kind met momenten een ongelooflijke waterrat is kan hij op tijd en stond een regendruppel op zijn neus wel appreciëren. Dat geldt minder voor Fries. Die heeft deze morgen bij het vertrek naar de onthaalmoeder de eerste regendruppels gevoeld. En dat ging gepaard met een heel onnozel gezicht, een mix tussen een vragende blik en een ‘bah-wat-vies’-uitdrukking. Dat belooft voor zijn eerste zwemles morgen.

Het zit tussen zijn oren, dat niet willen eten. Van Benne, denkt u? Van dat kleine heerschap zijn we immers al wat gewend, alle peutercapriolen inbegrepen. Maar nee, voor deze ene keer is het niet Benne die het ‘neen-spelletje’ speelt, maar Fries. Fries? Dat lieve kleine ding van net 7 maanden oud? Ja, dat mini-ventje. Soms krijgt hij het in zijn hoofd om niet meer te willen eten. Het staat hem niet aan, zo op een stoel zitten. En het ligt niet aan de inhoud van zijn bord, want we kunnen er echt geen regelmaat in vinden, in zijn ‘neen-momenten’. Soms heeft meneer dus gewoon zin om even niet te eten. Zijn volste recht natuurlijk, maar dan moet hij niet heel de boel bij elkaar krijsen om dan na een kwartier opnieuw te krijsen om een fles.

En dus is de onthaalmoeder vandaag gestart met de vermanende vinger begeleid door een strenge ‘pas op!’. En wonderwel: het lukt. Telkens meneer dacht om terug zijn keel open te zetten (en hij kan er wat van), ging daar een vinger de hoogte in, keek zijn allerliefste tweede mama heel boos en zei ze ‘pas op!’. Fries kijkt verontwaardigd en doet heel flink zijn mondje open. Hiep hoi! Je kan kinderen niet verwennen voor ze 6 maand zijn, zegt men. Maar na die zes maand beginnen ze toch serieus met je voeten te rammelen 🙂