Fries heeft vandaag zijn eerste 2 spuiten gehad. Onze lieve stoere vent. Hij huilde, ja, maar niet lang. Eenmaal hij in mama’s armen lag was het ergste leed geleden. Het ventje groeit als kool, kirt, lacht, vertelt, maakt ontzettend vertederende geluidjes, … Het kan alleen maar fijner worden! Intussen heeft meneer ook al zijn eerste ‘betterfood’ achter de kiezen. De honger was ’s avonds zo groot dat hij niet meer toekwam met wat hij kreeg. Dan maar op aanraden van de kinderarts een betterfood met water geprobeerd. En jawel hoor, kleine Fries lag te smikkelen dat het een lieve lust was. Benne natuurlijk heel nieuwsgierig naar wat in Fries’ potje zat. De lepel erin, smurrie in de mond en even vlug de smurrie uit de mond. Hij begon zelfs met zijn vingers alles van zijn tong te schrapen. Kan slecht smaken, zo’n koek in water, eens je de geneugten van groenten, aardappelen en vlees hebt ontdekt.

En Benne heeft een nieuwe hobby: op het potje zitten. We trainen niet bewust, hij vraagt er zelf om. Hij zit graag op dat potje en af en toe heeft hij het al door wanneer hij om dat potje moet roepen. Al twee keer deze week kon onze lieve kleine grote vent op voorhand naar zijn potje lopen om daar met veel gejodel en plezier zijn mooiste kadootjes in te deponeren. En met zijn nieuwe jeansvest ziet hij er zo klaar uit om naar school te gaan. ’n Echt minimensje.

Fries heeft zijn eerste massage gehad, een echte babymassage. De kinesiste demonstreerde alles met een hele brave pop, die perfect bleef stilliggen en alles toeliet van massage. Dan mocht ik dit nadoen bij een hele brave baby, die perfect bleef bewegen en alles toeliet van massage maar er zelf ook nog wat schwung aan gaf.  Niets voor Fries om zo lang te blijven stilliggen (10 minuten in zijn jonge leven, da’s al heel veel), maar hij heeft er toch van genoten en was heel blij. Of groggy. Hopelijk helpt de massage om Fries zijn krampjes te verminderen, anders moeten we misschien toch nog anijs-venkel-karweithee beginnen drinken. Voordeel van dat goedje: het zou ook helpen bij het vermageren, wat altijd mooi meegenomen is. Misschien toch maar eens moeite doen om een tas uit te drinken.

En nu we toch bezig zijn over opvoeden: onlangs stond in de krant een artikel over zindelijkheidstraining en dat we er tegenwoordig veel later mee starten. Dat zou zo zijn redenen hebben, maar wij hebben hier het gevoel dat het met Benne misschien wel al vroeger zou lukken. Deze tips van K&G zullen alvast helpen om de spieren te ontspannen door het lachen:

• Help je kind het verschil tussen nat en droog te leren. Dat kan je doen door je kind natte en droge zaken te laten benoemen.
• Leer je kind woorden aan waarmee het kan aangeven dat het zich nat voelt worden.
• Laat je kind ervaren dat er uitwerpselen bestaan, eerst in het lichaam en daarna erbuiten. Laat je kind bijvoorbeeld zien dat ieder dier andere uitwerpselen heeft. Dat kan je gaan bekijken op een kinderboerderij.
• Lees samen met je kind een boek over de soorten drollen. Dankzij dat boek kan je peuter misschien makkelijker praten over zijn eigen drollen of over de angstgevoelens die hij heeft om naar het toilet te gaan.
• Help je kind drukneigingen te onderscheiden, zowel binnen als buiten hem: wangen blazen, stampen met de voeten, met kracht iemand wegduwen, enz.
• Stimuleer het lichaamsgevoel van je kind door middel van spelletjes, knuffels, stoeien, enz.
• Bij angst voor “vieze” dingen: speel allerlei kliederspelletjes (met modder, vingerverf, enz.).

Iemand zin om mee te gaan naar de kinderboerderij en om daar ‘vieze’ dingen te gaan bekijken?

*Dit bericht heeft een hoge ‘opvoedende’ en ‘al dan niet wereldverbeterende’ waarde*

Het heeft nog zijn voordelen: blogs lezen van andere jonge mama’s. En om daar dan te lezen dat samen slapen helemaal zo slecht niet is. Al zullen er natuurlijk voor- en tegenstanders blijven. Benne sliep ongelooflijk goed door tot aan 9 maanden. Toen wou hij niet meer slapen en kwamen de vragen of hij nu opzettelijk zo ambetant deed of niet, of hij met onze voeten aan het rammelen was of niet, enzoverder. Daarna ging het op en af. Maar ongeveer 5 van de 7 nachten in een week komt kleine Benne wakker. Wat ook als redelijk normaal kan beschouwd worden. Laten huilen helpt niet (krijgen we moeilijk over ons hart en het zelfvertrouwen van het ventje zou een knauw krijgen), naar zijn kamer gaan en een tutje geven is niet voldoende, even in het grote bed nemen om hem dan terug in zijn bedje te leggen lukt ook niet, het enige wat rest is dat zachte kleine warme lieve hummeltje tussen ons in leggen zodat hij samen met zijn mama en papa kan slapen in het grote bed. En ja, we hebben ons daar al schuldig over gevoeld. En neen, we zijn niet van plan om dat te veranderen. Want het is één: heel gemakkelijk en twee: inderdaad een manier om de ‘verloren nestwarmte’ van overdag (2 werkende ouders) wat in te halen. Knuffelen doe je toch nooit teveel?

Idem voor Fries: borstvoeding is heel gemakkelijk, zeker voor papa Steve die er zijn bed niet voor hoeft uit te komen. Geen gedoe met flesjes ’s nachts: heerlijk. Friesje begint te zeuren (rond 6 uur, dus hij slaapt al ongeveer 6 à 7 uur aan een stuk) en in nog geen halve minuut ligt het ventje in het grote bed (wel krap als Benne er ook al in ligt), heerlijk dicht bij mama. En ja, mama valt in slaap terwijl Fries zijn maag vult. En neen, dat zou echt zo gevaarlijk niet zijn. Ook de vroedvrouwen van het ziekenhuis vonden het volstrekt normaal om ’s nachts je kleintje bij je in bed te houden na het voeden. Maar voegden er wel aan toe dat je dan best een wat breder bed gebruikt dan deze in het ziekenhuis.

Enfin, het komt erop neer dat we ons niet schuldig moeten voelen en dat we er maar van zullen genieten ’s nachts. En ik heb me ooit eens laten wijsmaken dat je, door borstvoeding te geven, hormonen aanmaakt die je helpen om beter te kunnen omgaan met het slaaptekort en de onderbroken nachten. Het handboek en de verschillende brochures van LaLecheLeague hebben ons nu al 2 keer enorm geholpen.

Nog zo’n dilemma: voeden op verzoek of niet. Met flesjes is het makkelijk: om de drie uur geef je je baby een flesje. Borstvoeding maakt het echter wat minder eenvoudig. Tot enkele jaren geleden was ook borstvoeding strikt gehouden aan het principe van ‘om de xx uur’. Maar nu ook Kind en Gezin het principe ‘voeden op verzoek‘ verdedigt kan ik dit alleen maar toejuichen. Grappig detail: bij Benne hadden we een verpleegster die zei dat ik toch moest proberen om hem regelmatig eten te geven en desnoods een uur of zo te wachten. Bij Fries is het nu al anders en krijgen we te horen dat als de kleine wil eten dat we hem dan eten moeten geven. Ook al is dat ’s avonds om het uur. Maar ook dat gaat over als ze groter zijn, en dat groter zijn kan nog wachten.

Dat belooft…

woensdagmorgen: Benne geeft over in het grote bed, natuurlijk… Die gaat zijn eigen bed niet vuilmaken. Fries geeft enkele minuten later over op zijn papa die ‘vers gewassen en gestreken’ is. De wasmand raakt zo stilaan weer overvol. Twee kindjes worden in bad gestopt en mama vindt net even de tijd om te douchen. Benne wil niet ontbijten, Fries kiest voor een uitgebreid ontbijt met brunch, met dessert, met vieruurtje, … eet kortom de hele dag door. Benne laat een spoor achter in huis. Het komt uit zijn luier, gaat langs zijn benen naar beneden en maakt contact met meerdere vloertegels. De rest van het spoor neemt een andere route richting nek van Benne. Mama blijft rustig en stopt Benne terug in Bad. Benne wil niet meer uit bad en begint te wenen. Fries wil zijn eten en begint te wenen. Twee kindjes wenen en mama begint van pure ellende te lachen en domme liedjes te zingen. Na een half uur roept Benne dolenthousiast ‘kaka’ en inspectie van de luier toont dat er een nieuwe wasbeurt aankomt. Fries blijft deze keer rustig. Een uur later halen we voor de derde keer kleren voor Benne. De eerste wasmachinebeurt is al gedaan, de tweede komt eraan.

Middag: Benne wil niet eten, wil niet slapen. Wil dan wel weer slapen en net als mama een kwartier neer zit komt hij wakker. Hij heeft zich bedacht, het lijkt hem beter om niet meer te slapen.

Namiddag: Fries wil het record aan pamperverbruik op één dag verbreken. Gelukkig slaagt hij er niet in, alhoewel hij ook twee keer andere body’s mag aandoen. Probeer anders nog wat meer te eten, Fries. Benne loopt lusteloos rond, half jankend half lachend, want meneer is moe. En het leven is al zo lastig. Fries besluit een kort middagdutje te doen en een half uur kunnen Benne en mama met elkaar spelen. Benne weer blij, mama kan zich ook wat ontspannen.

En zo ging het maar door. Tot ’s avonds. Tot Benne was gaan slapen, om tien uur ’s avonds terug wakker kwam en niet meer in zijn bed wou. Om grote scènes te vermijden dan maar in het grote bed. Ook Fries mee naar boven. En terwijl manlief nog beneden zit, ligt mama met twee ventjes in bed. Het grote ventje zucht en neemt het handje vast van het kleine ventje. Dat kleine ventje maakt een tevreden knorgeluidje. Het grote ventje kijkt diep in de ogen van zijn mama, ziet daar een traantje opwellen (van geluk en gewoon moe zijn, beste mensen. Die postnatale depressie zit voorlopig nog ver weg), neemt zijn beertje en geeft het aan zijn mama. Het grote ventje draait zich om en valt in slaap. Mama is gelukkig. Papa ook want hij kan rustig voetbal kijken. Geluk zit in kleine ventjes…

De ene rammelt met onze voeten, de andere rammelt van de honger. Alhoewel dat rammelen op zich wel meevalt. Bij Benne is het veelvuldig neen-zeggen voor 50% te wijten aan het ziek zijn, en voor de andere 50% te wijten aan een ontluikende peuterpuberteit. Zo lief. Zie de volgende conversatie:

Papa: “Benne, gaan we eten?”

Benne (met pruillip): “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een meisje?”

Benne: “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een jongen?”

Benne: “Neen…”

Papa: “Benne, ben jij een hermafrodiet?”

Benne: zwijgt…

Maar sinds vandaag is de grote broer al heel wat beter, is zijn verkoudheid bijna over en is ook de oogontsteking onder controle. Ja, we hebben hier al wat dokters en vroedvrouwen gezien de laatste dagen…

update: Benne is gevallen met zijn fietsje (recht voorover) en heeft daar een grote snee in zijn bovenlip aan overgehouden. Eens het grootste verdriet achter de rug was kroop hij als een echte Flandrien terug gezwind op zijn fiets om zijn ronde van Sellewie verder te zetten. Stand nu: rode ogen, enkele bloedkorstjes van de bloedneus vanmorgen en een hele dikke lip… 

Rammel-Fries: amper een week na de geboorte zit Fries al op zijn geboortegewicht. Supermelk of gewoon veelvuldig drinken? Het laatste… net zoals bij de kleine Benne kan Fries zich inschrijven voor een reportage ‘Vraatzucht bij baby’s’. Om de twee uur begint hij te sabbelen als teken dat het tijd is voor zijn melkje. En hij geniet er zo van, onze ‘friezebees’. De vroedvrouw kan er alleen maar over zitten opscheppen, zo goed zelfs dat ze volgende maandag nog eens mag terugkomen van mama Mieke, want die hoort dat natuurlijk allemaal heel graag…

En even voor onszelf: nog anderhalve kilo en we zitten terug op het gewicht van voor de zwangerschap. Er is dus al 12,5 kg van afgesmolten. Zomaar… door constant achter twee rammelaars te zitten hossen en crossen…

We zijn van zaterdagmiddag terug thuis in Sellewie. En dat doet deugd. Voor wie het zich afvraagt: Benne was niet 100%, kwam echt niet graag naar het ziekenhuis en mama Mieke miste het ventje ook meer dan dat ze had gedacht. Aangezien mama en baby zich gezond en wel voelden mochten ze dus naar huis. Dat kon ook alleen maar dankzij de hele goede zorgen van het vroedvrouwenteam (merci om er ook nu weer enkele fijne dagen van te maken!) en de dokter van het ziekenhuis.

En dan die eerste nacht: Fries slaapt ongeveer 6 uur door aan één stuk. Zo tussen twee uur en acht uur. Gisteren was Benne gaan slapen, en daarna volgden Fries en ouders. Fries wou er echter nog niet al te veel van weten (ondanks de mooie wieg) en besloot om de fuif voor geopend te verklaren. Resultaat: afwisselend kwamen Benne en Fries wakker, Benne werd helemaal chagrijnig en trok ostentatief het deken over zijn oren. Fries trok er zich weinig van aan en bleef huilen. Tot we tot de volgende verdeling kwamen: Steve bleef boven slapen met Benne en Mieke ging naar beneden met Fries. Fries begon direct te knorren van ‘contentement’, Benne volgde al snel, maar sliep niet echt vast. Conclusie: deze middag drie slapers op een rij in de zetel: Benne, Steve (in slaap gevallen tijdens het sportdeel op het nieuws, hoe is het mogelijk…) en Fries. En daarnaast een trotse moeder die nog altijd in een roes door het leven stapt… Tot vannacht…