Zeer veel geproficiateerde gelukwensen aan het koppel A. en P. met hun verloving. Hoe cliché ook, maar een vrouw die trots haar verlovingsring toont heeft toch iets geestigs. Nog meer als daar een groep kirrende vrouwen rond staat/zit en al hun oohs en aahs de vrije gang laat gaan.

Een stapje verder zitten Tom en Emilie, die dit weekend onder een stralende zon getrouwd zijn. Dat dat een voorbode mag zijn voor een stralend gezond huwelijk. En beste jonggehuwden: het was een prachtig feest, zo mogen er dan nog komen, maar dan liefst niet meer van jullie.

En nog een beetje verder zitten M. en S. die de eerste spruit verwachten. In april 2009. Een topmaand zowaar. En dus ook hier is een zeer grote ‘hiep hiep hoera’ op zijn plaats.

Benne kan je op dit ogenblik gewoon alles laten doen. Een spookachtige ‘moehahahaaa’ krijgt hij eruit zonder moeite, met de handen in de zij staan shaken: geen probleem. Alles wat de grote mensen doen wil hij ook doen, maar dan veel geestiger. Nog vier maanden voor de school start, en dan hopen we maar dat hij niets van zijn spontaniteit zal verliezen. En nee, we zijn nog niet ingeschreven in de ouderraad, maar dat komt nog wel 🙂

Fries wil kruipen, kan bijna kruipen, heeft soms veel zin om te kruipen, is dan een beetje boos omdat hij dat nog niet helemaal kan, blijft dan maar zitten, laat zich omvallen, begint te roepen opdat één van de grote mensen zou komen, gaat de lucht in en lacht dan zijn twee al goed zichtbare tanden bloot. Met de nodige zever, jawel. Het aantal pullekes, shirtjes, … per dag ligt gemiddeld op 2, met record: 4 op een dag. Zo vlug kan een mens niet wassen en strijken, maar daar trekt deze zeveraar zich niets van aan. Hoeveel baby’s hebben hun borstkas frequent moeten laten ‘inpoederen’ ter preventie van ‘zeveruitslag’?

En tot slot kijken wij weeral uit naar volgend weekend alwaar op het programma staat: een trouw, een babyborrel, een verjaardagsfeest van een omaatje dat 89 is maar nog hele dagen de hort op gaat zodat we ze nooit thuis vinden als we op bezoek gaan (en dan achteraf de commentaar krijgen dat ze ons nooit ziet, ha!).

’t Gaat momenteel goed met ons, mocht u het zich afvragen…

tjoeke tjoeke tuut. Afgelopen zondag zat Benne voor het eerst op de trein. Wederom was het veel goedkoper geweest om met de auto naar Oostende te gaan, dan met het treintje (maar liefst 28 euro). Daar moet toch dringend iets aan gedaan worden, willen ze meer dagjestoeristen laten treinen. Tot zover het wijsvingertje.

Benne, trein, zijn onkeKaa, de zee. ’t Ventje werd gewoon zot, onnozel, kierewiet van zoveel indrukken. Trotser dan een nieuw gevederde pauw zat hij in de zetel van de trein. En bij de eerste halte stond daar (verrassing!) ‘onkeKaa’ en ‘tantAlot’. En die gingen gewoon mee met hem, op diezelfde trein. En toen waren er nog boterhammen, en fruit, en vanalles. En dat kwam allemaal uit de rugzak van papa. En zelfs Fries had warm eten en drinken (pluim voor onszelf, we waren de hele voormiddag bezig geweest met eten klaar te maken, jeeij). En dan stopt die trein, en mag hij op de tram. Een tram! En daar, op een onnoemelijk grote afstand van zijn eigen kleine Deerlijkse wereld zag hij onkeBert, tantKim, Stanneke, opa’rNard en omaKitien. En de zee!

Was hij ’s avonds moe? Jawel hoor. Wou hij slapen? Neen. Tegen dat dat kleine hoofdje al die indrukken mooi had geordend, alles had verwerkt en beoordeeld, was het laat. Behalve zijn visvlieger is er geen enkel overblijvend spoor van herinnering dat hem doet denken aan die dag vol indrukken. Wat er wel voor zorgt dat zijn volgende uitstapje naar zee, met de trein, minstens even geestig zal worden. Gewenning kent hij nog niet.

Hij loopt nog altijd hyperactief sinds hij twee jaar geworden is. Oorzaak: meneer heeft op zijn verjaardagsfeest wellicht de godganse dag cola mogen drinken. En moeder had het maar ’s avonds gezien. Komt ervan als je zo’n slechte moeder bent dat je je kind op zijn tweede verjaardag een koortsblaas aansmeert. The day after: Benne met een heel mooi, gelukkig klein, koortsblaasje op zijn bovenlip. De stress van zijn feestje? De drukte van al dat leuks, geweldigs, al dat nieuws, al die ferme cadeautjes? Of gewoon de zorgen van een 2-jarige? Zal hij ooit al zijn boeken uitgelezen krijgen? Zal hij ooit hoger dan vijf meter kunnen springen op zijn trampoline? Zal hij ooit een hattrick maken in zijn nieuwe goal? Zal hij ooit wereldkampioen rolschaatsen worden? Zal hij veel meisjes kunnen verleiden in zijn nieuwe boxershorts? Zal hij ooit zat worden van die Kidibull? Zal hij ooit een schwalbe kunnen geven met een bal van mousse? Zal hij met dit rotweer ooit zijn nieuwe zwembadje kunnen uitproberen? Zal hij ooit dat paard uit die ballon krijgen? Zal hij ooit alle kaartjes op de Piet Piraat lotto kunnen juist leggen?

Zorgen genoeg dus voor zo’n tweejarige. Komt daar nog bij dat hij de godganse dag dingen zit te vertellen en we maar amper weten wat hij bedoelt. Na vijf keer herhalen hebben we het meestal door. Of weet u misschien meteen waarop het de volgende woordcombinatie slaat?

padtoel… tippen… muts… krak… oplaaa!

tip

En iedereen die aanwezig was: reuze bedankt om de sfeer mee te maken, om Benne wellicht de fijnste dag tot nu toe in zijn jonge leven te geven! ’t Was geestig! Wij hopen voor jullie hetzelfde.

meer foto’s