Ik weet het, je mag zo’n kind van nog geen drie niet ondervragen over de schoolse activiteiten. Zoiets moet spontaan komen, gezellig vertellen, op zijn eigen tempo. Maar wanneer ik weet dat ze op school bezig zijn met de voorbereidingen voor moederdag dan kan ik het niet laten om die oudste zoon aan een spervuur van vragen te onderwerpen. Niet zozeer om te weten wat hij precies uitspookt en of ik al dan niet een wc-rol hoedje of een kussen krijg, maar meer om uit te vissen in hoeverre die zoon van mij geheimen kan bewaren.

Conclusie: ofwel kan hij het totaal niet, ofwel speelt hij het spelletje heel goed mee.

Als je hem vraagt of hij iets aan het maken is voor mama’s feest dan is het antwoord: “Ja, feest van mama, maar sssjjjt, vellassing!” En dan vraag ik hem wat hij maakt in de klas, het antwoord: “Ah, taajt hé, mama…”. Ok, taart dus. En als ik hem dan vraag of hij een liedje of een versje heeft geleerd dan zegt hij: “Jajajaaa, heppie bujdej toe joe, in de wei staat een koe, en de kooeeee segt ai vluv joe, eppie bujdej to jooooeeeeee!”.

Ik heb het maar opgegeven.

Benne smult heerlijk van zijn tomatensoep met balletjes. Vooral die ronde dingen zijn zijn favoriet, hij krijgt zelfs zijn moeder zover dat ze haar eigen soepballetjes wil afstaan aan hem. Zonder dat die moeder daar ruzie voor maakt, jawel. Nadat hij zijn kommetje helemaal heeft leegedronken en leeggeslurpt vraagt één van de ouders: “Was het lekker, Benne?”

Benne: “Jaaa!”

De volwassene: “En waar is die soep nu?”

Benne: “Ah, in mijn buik!” En hij trekt zijn t-shirt naar boven om te tonen hoe dik die buik wel is.

Hij zwijgt, denkt na, en zegt dan: “En in mijn ballen ook!”

Grammaticaal is dat Nederlands toch nog niet helemaal 100% denken wij, die in is er te veel aan. Of ’t moet vreemde kinderlogica zijn met woorden die wij alleszins niet zo bij hem gebruiken.

Over de combinatie woorden en Fries hebben wij het volgende te melden: au-toooo (of brrrr-brrrr), eennnd (jawel dat ding dat kwaakt), ‘ond of nond (al te zien of het een grote of kleine hond betreft), tutje, pop (ja, hij weeral, die grote kabouter met wapperende muts) en Menne (dat is zijn broer). En opvoedkundig hebben we die kleine al opgegeven. Sta je daar met wijdopengesperde ogen, krachtige stem en een vermandende vinger “Pas op!” te zeggen, dan kijkt meneer heel leuk naar omhoog, begint te lachen, en steekt zijn zelfde wijsvinger pas-op-gewijs de lucht in. Een regelrecht stukje crapuul, onze disco-Frisco.

“Kijk mamaa, kijk!” en moeder kijkt met een half oog. “Ma kij-ij-ijkkk!!!” *ow, dit is wel heel dringend* “Een pompoenkonijn!”

Uh? En welke kleur heeft het pompoenkonijn? *geen antwoord*, en wat doet het pompoenkonijn? “Graaaauuwww!!”, ok, en waar staat dat pompoenkonijn? “Eh, daar! Daar!! In de lucht, zjoef, weg!!”. Ik zeg het u, in heel die tuin en alles wat erboven of eronder ligt: nergens een pompoenkonijn te vinden. Maar ik zocht verkeerd. Meneer Benne had het over de pompoenkoning, een vriend van zijn beste vriend Piet Piraat. Wat is die moeder toch dom.

Na die hele zoektocht had meneer dan wel geen grote honger, hij had niet veel honger, hij had geen reuzehonger. Nee, na zo’n zoektocht heb je dikke honger.

En van al dat zoeken en eten worden mensen, en zeker als ze kleiner zijn dan 1 meter, nogal vaak eens vuil. Dan vliegen (of stappen) ze in bad, en krijgen ze achteraf nog wat zalf op droge plekjes. Waaronder de wangetjes. Wangzalf. Gevolgd door een ode aan de wangzalf: “Wangzalfzeleven, wangzalfzeleven, wangzalfzeleeeeefen in de gloooooriaaaaauuwww!”

En tussen al dat hyperkinetisch peuterlawaai stond onze kleinste Fries plots rechtop, en ging hij aarzelend een stapje vooruit. En nog één, en… dan… nog… één… twee… drie…

Na een half uur zette de Held van de Dag zo’n 20 passen. Zelfverzekered, deftig rechtop, hevig gesticulerend met al wat aan het bovenlijfje hangt. De Held was aan het glunderen, maar ik nog meer.