goed humeur en slecht humeur

/ mieke / Een reactie plaatsen

Des morgens in een huisje in Sellewie:

Kindje 1: kleine Fries ligt te brabbelen als mama hem komt halen. Direct de breedste smile op de toonbank, stralende oogjes die je vol verwachting aankijken: “Hei, moeder, wat voor leuks zullen we vandaag doen? Ga je me terug kietelen? M’n buik opeten? Hoeveel keer ga je vandaag in mijn mond zitten wroeten op zoek naar tanden?” Het weze duidelijk dat opstaan met Fries een plezier is.

Kindje 2: Benne is wakker of ligt nog te slapen. Een slaperige blik, maar toch kan hij heel vastberaden zijn beren vastnemen en de tut in zijn mond stoppen. Hij gaat gewillig mee naar beneden. Je zet hem neer, op zijn stoel, in de zetel, op de grond, … om het even waar, maar haal het niet in je hoofd om  hem nu te verplaatsen richting badkamer. Dan kijkt meneer je aan met zo’n norse en kwaaie blik: “Hei, moeder, wat ben jij wel met mij van plan? Heb jij niet door dat ik nog moe ben? Is je dat nu nog niet duidelijk door mijn gigantisch ochtendhumeur? Nee, je kan me niet paaien met een douche of kattenwasje. Nee, het kan me niet schelen of ik veel mag spelen of niet vandaag, en nee, of je nu tonnen cornflakes en boterhammen voor m’n neus zet: laat me maar lekker alleen met m’n zielige zelf.” En om die gedachtegang te onderstrepen hoort daar natuurlijk ook het gestamp en gekrijs bij wanneer je de pyama wil afdoen.

En als ze dan vertrekken? Op weg naar de onthaalmoeder, of één der oma’s en opa’s? Dan ligt Fries nog altijd compleet kierrewiet te lachen en zit Benne nog ostentatief kwaad te wezen, een flauwe ‘dada’ kan er nog net van af. Eens de hoek om is alle leed vergeten en beginnen beide kleine heren aan een dag vol gekir, geblaat, gegiechel, gebulder en geknuffel. Relatief, zo’n ochtendhumeur.

en toen was er ‘neen’

/ mieke / Een reactie plaatsen

Het zit tussen zijn oren, dat niet willen eten. Van Benne, denkt u? Van dat kleine heerschap zijn we immers al wat gewend, alle peutercapriolen inbegrepen. Maar nee, voor deze ene keer is het niet Benne die het ‘neen-spelletje’ speelt, maar Fries. Fries? Dat lieve kleine ding van net 7 maanden oud? Ja, dat mini-ventje. Soms krijgt hij het in zijn hoofd om niet meer te willen eten. Het staat hem niet aan, zo op een stoel zitten. En het ligt niet aan de inhoud van zijn bord, want we kunnen er echt geen regelmaat in vinden, in zijn ‘neen-momenten’. Soms heeft meneer dus gewoon zin om even niet te eten. Zijn volste recht natuurlijk, maar dan moet hij niet heel de boel bij elkaar krijsen om dan na een kwartier opnieuw te krijsen om een fles.

En dus is de onthaalmoeder vandaag gestart met de vermanende vinger begeleid door een strenge ‘pas op!’. En wonderwel: het lukt. Telkens meneer dacht om terug zijn keel open te zetten (en hij kan er wat van), ging daar een vinger de hoogte in, keek zijn allerliefste tweede mama heel boos en zei ze ‘pas op!’. Fries kijkt verontwaardigd en doet heel flink zijn mondje open. Hiep hoi! Je kan kinderen niet verwennen voor ze 6 maand zijn, zegt men. Maar na die zes maand beginnen ze toch serieus met je voeten te rammelen 🙂

zuchten en sniffen

/ mieke / Een reactie plaatsen

Zo’n 72 uur zijn Benne en Fries weer mamaloos geweest. Die mama moest namelijk naar een congres in exotisch Antwerpen (waar blijft Spanje, Italië, Griekenland, …?) en dus waren de kindjes op logement bij de oma’s en opa’s. Zoals altijd als mama dan terug thuis komt zijn ze een beetje ‘anders’. Niet echt lastig, niet echt stout, maar ze vragen gewoon veel aandacht, intense knuffels, grote liefdesmomenten. Om zo even die mama duidelijk te maken dat ze het toch niet echt fijn vonden dat ze weg was. Wellicht allemaal inbeelding van een met schuldgevoelens overstelpte moeder, maar toch. Ofwel ligt het aan de tandjes van Fries (zouden ze nu nog komen?) en het feit dat ook Benne daardoor bijna de hele nacht wakker werd gehouden. Tot hij met papa in het andere bed ging slapen en mama zich met een zuchtende, sniffende en snuffende Fries mocht bezig houden. Telkens hij wakker kwam werd een goed met choco besmeerde tut in zijn mond geduwd. En dat was zo bijna om de drie kwartier. Resultaat: Benne met een slecht humeur, moeder en vader moe en Fries met een gezicht zo bruin als bruin kan zijn als er een halve pot choco is uitgesmeerd. En zonder tandjes.

allehow, eindelijk

/ mieke / 1 reactie

Victorie, victorie! ’t Was de moeite, ferm de moeite, maar de kleine is eruit. Beetje van moetens, maar nu mag hij wreed content zijn dat hij er is, die kleine broer van Lander-boy. Proficiat E. en B. met jullie Victor! En nu wachten op de eerste accidentele mot van kleine broer op grote broer en dan heel goed de blik van grote broer bestuderen. Hilarisch!

*popel popel om beebie te zien*

binnenpretjes en Bennepretjes

/ mieke / 2 reacties
  • Twee medevrouwen moeten binnenkort bevallen. Beiden hopen ze nog in augustus te kunnen bevallen, in het slechtste geval zal het september zijn. Of eind september. En maar zenuwachtig lopen, en maar lichtgeraakt zijn, en dat ongeduld, en die machteloosheid dat je over zo’n belangrijk iets in je leven geen controle kan uitoefenen. Begrijpelijk, zeer begrijpelijk, want we herkennen het maar al te goed. Toen Fries net geboren was (maar dan ook echt net) was ik kwaad op hem. Zo’n Chucky, zo’n ambetanterikje, zo’n voetenspelerke, dat hij zijn moeder zo lang had laten wachten en afzien. ’t Gaat heel vlug over, dat wel. Maar ’t zorgt ervoor dat een nieuwe zwangerschap verder weg is dan ooit. Dus E. en I.: courage, hij komt wel. Maar jullie zijn wel grappig nu. Ongewild waarschijnlijk… En om het nog wat erger te maken: Proficiat collega J. met de geboorte van dochter Lente!
  • Gisteren was er Formule 1, vraag me niet waar. Benne heeft het niet zo hoog op met die auto’s. ’t Is zelfs zo erg dat hij ernaar kijkt en dan opnieuw een Benne-isme van jewelste produceert. Wenkbrauwen omhoog, doordringende blik, half leunend tegen de zetel en dan de woorden ‘grasmachinetjes’. Traag uitgesproken, goed nagedacht over elke klank en lettergreep. Ouders in een deuk, vaneigens.
  • Minder Bennepretjes toen hij voor de eerste keer (jochei!) in de (straf)hoek moest staan. Niet dat hij het besefte, hij was zodanig aan het huilen dat je hem ondersteboven in een pot aarde mocht zetten, nog ging hij het niet geweten hebben. Het knuffelmoment achteraf deed des te meer deugd (voor de mama).
  • Oma’s en opa’s hebben een nieuw label gekregen. Toen we bezig waren over oma Y. en opa G. zei Benne spontaan: ‘opa Vogel, oma Vogel’. Logisch, lijkt ons. Benieuwd hoe oma C. en opa B. gelabeld zouden worden, noemde mama deze twee jonge oudjes bij hun voornaam. Opnieuw gingen de radartjes in Bennes hoofd draaien om dan tot de conclusie te komen dat hij vanaf nu een ‘oma en opa Konijn’ had. Omwille van dat ene konijn dat daar zit en nog niet eens van hen is. ’t Is eens wat anders dan bobonne, moeke, peetje, pepe, bompa en bomma.

politie komen

/ mieke / Een reactie plaatsen

Al twee nachten op rij wil Benne niet slapen. Hij gaat zeker niet om 8 uur ’s avonds slapen, ook niet om 9 uur, ook 10 is te vroeg… Meneer gaat over de 11 uur. Eergisteren was het twintig voor twaalf (hij wou middernacht eens meemaken, gokken wij), gisteren was het iets over elf. Hij brult de longen uit zijn lijf, ligt te stampvoeten in zijn bed, de periode van nasnikken duurt minstens even lang als de huilbui. Toen Fries nog een Friesje was en beneden lag of in onze kamer lag te slapen, lieten we hem brullen. Na gemiddeld een kwartier viel hij in slaap. Dan ging moeder nog altijd eens naar boven om dan het schuldgevoel heel intens te laten opwellen en de dag erna bang af te wachten of hij er al dan niet een trauma aan had overgehouden.

Nu kunnen we hem niet laten brullen. Fries slaapt in zijn eigen kamer (sinds een maandje) en die ligt rechtover Bennes kamer. Dus: eergisteren uitgehaald. En terug in bed gestopt, tot vier keer toe. Gisteren één keer uitgehaald, en dan terug naar boven en laten brullen. Dan nog liever Fries die wakker schiet dan dat meneer Bennemans nog eens zijn zin krijgt en naar beneden mag. Fries knorde dat het een lieve lust was. Benne brulde. En viel in slaap, na een half uur.

Zien wat het vanavond geeft.

Oh ja, als je hem naar beneden haalt, zegt dat mama heel boos is en dat hij niet flink is, dan nijpt hij zijn oogjes samen en zegt met veel poeha ‘politie komen’. Waar hij dat vandaan heeft weten we niet, maar we kregen wel de indruk dat hij het fijn zou vinden mocht de politie komen. Vandaar misschien zijn pogingen om toch maar zeker niet flink te zijn.

Bennes woordenboek: het gekke deel

/ mieke / Een reactie plaatsen

Na ‘piekewate‘ is er nu ook ‘kaboute’naise’. Gisterenavond stond een slaatje op het menu. Aan Benne werd gevraagd of meneer graag ketchup of mayonaise bij zijn eten wou. Na even nadenken kwam het woord ‘kaboute’naise’ over zijn lippen. Hij weet het nochtans wel dat die witte brij mayonaise is, hoe hij plots bij kaboute’naise kwam is ons voorlopig een raadsel. Tenzij onze volgende redenering klopt: Kabouter Plopt (ja, hij weer), heeft een liedje, en dat heeft als titel ‘De Kabouterpolonaise’. Dansende kabouters alom in die clip en Benne danst gretig mee. Maakt hij daar de verwarring met mayonaise, of is hier sprake van een toch wel geweldige contaminatie tussen Kabouterpolonaise en mayonaise? Of wil meneer gewoon Kaboutermayonaise? Na het bombardement aan Plop-koeken, Plop-ijsjes, Plop-melk en wat nog allemaal zou het er nog aan ontbreken dat Kaboutermayonaise nog niet bestaat.

over Benne en de bal

/ mieke / Een reactie plaatsen

Benne is bij oma en opa in Izegem, de keukentafel is volgestouwd met lekkers voor het avondeten. Ook glazen, het ene vol, het andere halfvol en dan nog een paar lege. Gelukkig. Benne speelt met een kleine bal. Gelukkig. Op de ene kant staat Takel, op de andere kant Bliksem McQueen (ja, we moeten het hier vanbuiten kennen, onze zoon is vlugger weg met alle Cars dan wij). Benne gooit met de bal. Tot nu toe nog geen ongelukken gebeurd wegens nooit hoger gegooid dan 20 cm, dus waren we er ook nog niet opgekomen om het hem te verbieden. Tot vandaag, en dan nog. De bal gaat over tafel, tegen een glas, het glas valt en ligt in stukken. Benne geschrokken, wij ook. Net als we een vermanende ‘foei’ willen ten gehore brengen, heft Benne de armen ten hemel en roept: “Oekomtdanu?” Hij kijkt naar ons met die vragende blik, tegelijk vermengd met de geruststelling dat zijn ouders het wel even gaan uitleggen waarom zo’n glas kapot gaat van een bal die ertegen gegooid werd. Ouders beginnen te lachen, Benne voelt zich weer de ster.

Verantwoord pedagogisch gehalte: 0,0. We staan nog nergens met dat ventje.

fotootses en luiheid

/ mieke / Een reactie plaatsen

Vroeger moest men het afgedraaide fotorolletje met veel liefde en zorg uit het fototoestel halen, en het ooit, op een dag, naar de fotograaf (en later naar grotere ketens zoals B***ker en K****vat) brengen. Daarna moest men de foto’s hoogstpersoonlijk komen afhalen, om dan spannend de ritselende enveloppe open te maken en te zien welke foto’s nu weer mislukt waren en wat er nog zo allemaal op dat rolletje stond.

Nu daarentegen, kunnen we vanuit onze luie zetel de foto’s op de pc inladen, selecteren en vanuit diezelfde luie zetel naar een ‘footooseurvies’ doorsturen. En net die manier lijkt me de meest lastige. Waar ik vroeger nog de tijd had/nam om op het velootje te springen en foto’s in te leveren en af te halen, kan/wil ik nu geen tijd meer maken om foto’s op te laden, te selecteren, te uploaden om aan deze allermooiste wereld te laten zien. Schandalig gewoon. Tot Benne zes maanden was heb ik zijn fotoboek bijgehouden, vanaf dan is het een fotokast geworden. En een foto-archief op een pc die al een tijdje geen backup meer heeft gekregen. Als de zonen dus ooit om hun foto’s zullen vragen, in volgorde van tandjes, stapjes, schrijven, eerste lief, … dan hoop ik dat ik al op pensioen ben. En anders roepen ze maar in koor wat voor oerslechte moeder ze wel hebben. Ik zal het wel beamen 🙂