Voor wie een happy clappy post verwacht: skip en kom later eens terug. Voor wie er nog tegen kan dat een mens zich al twee keer in twee dagen tijd moet ergeren: lezen maar. U kan zelf de conclusie trekken of ik al dan niet een zaag ben.

Verhaal: M. rijdt van haar werk naar Deerlijk-centrum, er moet nog een groentenabonnement afgehaald worden. Aan de lichten kan ze al niet rechtdoor: wielerwedstrijd (Ergernisscore: 2/10). Rechtsaf, dan eerste straat links. Wachten, want de coureurs passeren (Ergernisscore: 2/10, echt wel, we kunnen daar tegen). Dan terug naar links, echt waar op het gemak door de straat rijden. Dan hier terug rechts en we zitten terug op de weg van gewoonlijk (Ergernisscore op het midden van de straat: 0/10). Einde van de straat, opnieuw zo’n seingever, en daar begint het volgende ‘gesprek’:

Seingever (staat op 5 meter voor de auto): “Madam, naar links!”

M. (door het zijraam dat open staat): “Meneer, ik kom van daar, kan je me dan zeggen hoe ik wel in het centrum raak? Anders blijf ik maar rondjes rijden?”

Seingever: “Madam, naar links, nu!”

M.: kijkt of er auto’s achter haar staan, wat niet het geval is. Besluit uit te stappen en het gewoon te vragen, misschien heeft die vent door het raam de vraag niet goed begrepen. Doet gordel los en wil uitstappen (Ergernisscore nog altijd 0/10, we blijven vriendelijk).

Seingever komt aangestoven, staat aan de auto en roept: “Madam, in uw auto blijven en nu direct naar links!”

‘Madam’ zegt terug: “Ga dan maar gauw aan de kant voor ik je omver rij, gdv! (Ergernisscore: 99/10)”

‘Madam’ sjeest naar links (sorry van de auto), is wroetmiljaardekoleirig om zoveel onbeschoftheid. Denkt nog even om terug te keren en die vent goed de les te spellen: dat hij niet moet denken omdat hij een fluovestje aanheeft dat hij daarom onbeschoft kan zijn, dat je als seingever niet met een fles bier in je broekzak moet zitten tijdens je ‘dienst’, of hoe je dat lanterfanten ook anders moet noemen. Uiteindelijk rijdt ze gewoon door.

Ja, ik ben om de groenten geweest, wat roder en later dan verwacht. Maar hoe is het toch mogelijk?

Ben ik nu een zaag?

Zelf heb ik altijd een heel goede facteur gekend: mijn papa. Nog zo’n mens die nog altijd leeft voor zijn job, een zekere beroepseer heeft, liever met de vélo dan met de scooter rijdt, en die brieven niet per nummer maar op naam aflevert. Als er iemand verhuisd is en die woont niet meer op het aangeduide adres, dan zal papa facteur zo’n stickertje op zo’n brief plakken en dat terugsturen naar de afzender. Of als er een postnummer verkeerd is, dan zal papa facteur dat ook zien, dat corrigeren en dat opnieuw op de post doen. Hij is de post, of het goede deel ervan. Alleen jammer dat hij meer en meer een uitzondering wordt.

Het zit zo: wij hebben in Sellewie al een dozijn facteurs versleten. Ze houden het echt niet lang vol. Is het de Olieberg die ze op moeten? Ze hebben nochtans zo’n ‘postscooterke’. Zijn ze werkmoe? Zijn ze ons moe? Zijn ze lui? Zijn het gewoon facteurs van de nieuwe stempel? ’t Feit is dat er twee zaken zijn die ons ergeren (ja, echt ergeren!):

– Die vorige eigenaar is nu al drie jaar weg: wij hoeven daar echt geen post meer van te ontvangen. Stickertje erop en terugsturen aub! Eerst zijn we zo vriendelijk geweest om de post nog telkens bij de vorige eigenaar te gaan afgeven. Maar toen daar plots een redelijk pikante catalogus tussen zat kregen we de melding dat we eigenlijk geen post meer moesten komen afgeven en alles direct de vuilbak mochten inkieperen. Wat we dus braaf doen. Al drie jaar lang.

– Dit is 8540 Deerlijk, en niet 8450 Bredene! Natuurlijk zijn er sommige mensen die postnummer van Deerlijk combineren met de stad Bredene (voor de slimme mensen: dit geeft 8540 Bredene, terwijl het 8450 moet zijn). Maar, beste facteur/facteuse, u zou toch moeten weten dat wij geen speelbus verhuren, dat wij geen vakantiecentrum zijn dat zeeklassen organiseert (ergens al een zee gezien in Deerlijk?). En dat, als wij een brief hieraan gericht, terug de bus indoen met melding op de brief dat die verkeerd geadresseerd is en dat die naar BREDENE moet en niet naar Deerlijk, dat we die dan geen 3 dagen later terug willen krijgen. En als we dan naar de post gaan om dat eens vriendelijk te gaan zeggen (ja, we willen echt wel dat die kindjes op zeeklas hun brief krijgen van oma en opa), dan nog de melding krijgen dat we zelf maar het nieuwe postnummer er moeten opzetten. En nog zelf een nieuwe zegel opplakken ook? Wij zijn de post niet hé!

’t Moesten allemaal facteurs zijn zoals ’t facteurke Bernard uit Izegem. Ze zouden wel bij ons mogen binnenkomen om een ‘dreupelke’ te drinken met nieuwjaar. Maar eerst moeten ze hun job leren. Dedju toch!

Lieve Stef, lieve Miguel, en hopelijk niet al te veel anderen meer …

Wellicht hadden jullie allemaal een grenzenloos vertrouwen in jullie mama, papa, nieuwe mama of nieuwe papa. Tenslotte, is het niet zo dat grote mensen moeten zorgen voor de kleine mensen? Dat je er mag van uitgaan dat ze dat wel zullen doen? Dat ze je wel zullen beschermen tegen die grote boze wereld? Maar wat als die boze wereld in je huis zit? Wat als je niet kan vertrouwen dat ouders nog ouders zijn, wat als je pijn hebt, pijn gedaan wordt en totaal niet weet waarom? Wat als het zover komt dat je daar aan kapot gaat? Letterlijk.

’t Ga jullie goed, voor één keer geloof ik in een ander leven, een beter leven. Waar jullie recht op hebben.

Dat mensen recht hebben op kinderen vind ik persoonlijk ongelooflijke dikke zever, niet iedereen heeft daar (nog) recht op. Een kind moet je ergens verdienen, waard zijn. Punt. Wél heeft elk kind recht op ouders die naam waardig. Zou er iemand bestaan die de (politieke) moed heeft om daar iets aan te doen? Alle mooie initiatieven ter preventie van kindermishandeling ten spijt, vaak zijn ze niet toereikend. Zo jammer.

En daar kan ik dan zo ongelooflijk kwaad van worden. Op de wereld. En zo van bleiten. Omdat ik zelf moeder ben, en Benne en Fries gewoon mijn lieve kleine afhankelijke wezentjes zijn.

zucht en zucht.

Elk mens heeft recht op kinderen, da’s één van die mooie rechten van de mens of zoiets. Maar heeft niet elk kind ook recht op ouders? En dan liefst ‘ouders’ in meer dan enkel de puur biologische zin van het woord.

Maar om positief te eindigen (een mens heeft het nodig tegenwoordig) dit bericht over de schone slaapster en studenten Geografie van de UGent. Hahaa!!

Zo klonk het ongeveer deze morgen, om tien voor acht. De kindjes waren bij oma en opa Desselgem, en wij hadden allebei eens wat kunnen uitslapen. Wat niet de bedoeling was. Bedoeling was om half vijf ’s morgens op te staan en om naar Zaventem te rijden, om dan om tien na acht het vliegertje te nemen naar Stavanger, Noorwegen.

Om kwart voor acht kwamen we wakker, zagen het zonnetje door het venster schijnen en moet het gezicht dat we getrokken hebben fenomenaal geweest zijn. Nooit heb ik zo hard gewenst dat Star Trek realiteit was: Beam me up, Scotty, richting luchthaven. Het vliegtuig hangt dus nu ergens te zweven boven Noorwegen, met één lege plaats erin. Na een vijftal minuten zoeken naar een mogelijkheid om toch upgebeamd/gebeamupt/upbeamed/ge-upbeamed te kunnen worden dan maar gebeld naar het kantoor op de luchthaven. Als ik er nog in kon slagen om tegen tien uur in Amsterdam te staan, dan zou het nog lukken. Weer die verwensing naar de scenaristen van Star Trek. Als ze iets uitvinden moeten ze ook zorgen dat het in de praktijk bestaat, nah! En voor vandaag waren alle vluchten volboekt. Radeloosheid alom…

Morgen om tien na acht tweede poging. En dan in 7 (maal 7) haasten naar de plaats waar ik moet zijn. Nadeel van dit hele overslaapgedoe is ook dat ik vrijdag veel later dan voorzien thuis zal zijn. Doordat zowel heen- en terugvlucht moesten geannuleerd worden (leve het totaalpakket) kom ik vrijdag pas om 11 uur ’s avonds toe, in plaats van om 4 uur in de namiddag. Tweemaal gadvermiljaardedju!

Maar bon, ik heb intussen wel een heerlijk badje kunnen nemen, straks nog eens de kindjes bezoeken en dan hopelijk wel op tijd naar bed.

Daar krijg ik het van! Een onnozele zondags-vrijdagschauffeur die er met zijn stoten voor zorgt dat een onschuldige, lieve, jonge, blonde dame butsen en builen rijdt in een auto die nog niet eens van haar is. Meneer-ik-heb-mijn-rijbewijs-in-het-stadhuis-mogen-afhalen-en-haal-nu-mijn-auto- één-keer-in-de-week-uit-en-liefst-tijdens-het-spitsuur was op zoek naar iets. Als ik op zoek ben naar iets en ik rij in de auto dan ga ik aan de kant staan. De angst voor verkeersagressie zit er zo diep in, dat ik wel netjes aan de kant ga staan, zodat ik geen chauffeurs moet enerveren met mijn constante gerem en vertrek. Maar deze meneer dacht daar anders over. Vertrekken, kort remmen, vertrekken, kort remmen, naar links, toch rechtdoor, weer naar links, stoppen, vertrekken… aha, gevonden! Bruusk stoppen. De chauffeur achter onze ‘chauffeur’ zonder kaart of gps kon nog net op tijd remmen. De derde auto op rij kon niet meer op tijd remmen en gaf een passionele kus aan de auto ervoor. En in die derde auto zat ik. Vloekend, er zijn scheldwoorden uit mijn mond gekomen waar ik niet eens het bestaan van wist. Gelukkig was meneer de olifant op vier wielen snel weg. Goed voor hem, ik weet niet wat ik ermee ging gedaan hebben. Gelukkig zat ik niet tegen de achterkant van een auto, maar tegen een ‘remorque’. En het was een passionele kus tussen twee auto’s, maar nog altijd geen djoef. ’t Lief klein bolleke dat na 17 jaar nog altijd rondcrosst heeft momenteel een opgetrokken voorhoofd en zijn rechterooglid is wat beschadigd. Ook het neusje moet wat bijgepoederd worden. Gelukkig is het dat maar. En gelukkig dat ik me in zo’n dingen druk mag maken, er zijn erger dingen in ’t leven.

Benne heeft een eigen zeteltje. En wat voor één. Eentje van Cars, een rode, een dubbele. Hij sleurt het ding van woonkamer naar badkamer naar keuken. Overal waar het maar door, tussen, onder of op kan. En je kan de zetel uitklappen zodat je een bedje hebt. Zet Benne in zijn zeteltje, gooi er een dekentje over, geef hem zijn knuffel en voila, de kleine begint zowaar de knorren van geluk. Of ’s avonds als hij met zijn fles als een grote jongen rechtop in zijn zeteltje zit. Of als hij zijn zetel gebruikt om zijn krant te lezen, de beursberichten, het politiek nieuws, of gewoon de nieuwste avonturen van Bumba. Dat zeteltje was en blijft dus een goede koop. Maar nu hebben we wel gemerkt dat het een zeteltje is van om en bij de 250 euro. Even tellen:

– Mieke gaat naar Izegem en zoekt nog enkele kleren voor de kleine Diego. Die zijn niet direct te vinden, maar er staat wel zo’n zeteltje. Eentje waar Benne zo graag mee speelt bij de onthaalmoeder. Dus dat zeteltje vliegt in de kar. Kostprijs: 49,90 euro.

– Mieke verliest haar gsm in Izegem, heeft dat pas door als ze terug thuis is. Laat haar moeder naar de bezochte winkels bellen met de vraag of daar geen gsm gesignaleerd is en vraagt de moeder om nog eens de parkings van de winkels af te zoeken omdat de gsm daar waarschijnlijk uit de auto is gevallen. Rond zeven uur komt het bericht dat de gsm nergens gevonden is. De telefoonkaart moet dus geblokkeerd worden. Kostprijs: gratis.

– Twee dagen erna nog altijd geen nieuws van de gsm, dus veronderstellen we dat we die kwijt/gestolen zijn. Nieuwe gsm gaan halen en nieuwe sim-kaart. Omdat het al de derde gsm is in een half jaar tijd (Benne speelt redelijk graag met een gsm), besluiten we voor het grootste flut-ding in de gsm-geschiedenis te gaan. Kostprijs gsm: 39,90 euro en kostprijs nieuwe sim-kaart: 10 euro.

– Vol spanning wachten we de rekening af. Die bedraagt normaal 25 euro. En is nu 160 euro. Eén of andere pipo uit Iran heeft wellicht de familiebanden daar aangehaald door zomaar even 12 keer te bellen naar zijn/haar familie in Iran. Hopelijk was het de moeite. Het was wellicht teveel gevraagd om de gsm terug naar de winkel te brengen (die lange afstand van parking naar kassa ook, niet?) of om gewoon het toestel te pikken en niet de sim-kaart… Laten we hopen dat de pipo uit Iran zich geamuseerd heeft met de telefoontjes. Het kon erger geweest zijn, aangezien de sim-kaart pas geblokkeerd was om 7 uur ’s avonds en de gsm al van rond half drie ’s middags foetsjie was. Na vier uur is er dan ook niet meer mee gebeld. Stel je voor… Kostprijs: 160 euro.

Totale kostprijs van Bennes zeteltje: 250 euro. Hij zal er nog lang mogen in zitten.

geluk zit in een klein hoekje. Ongeluk ook. Het gebeurt nogal vaak dat mooie, gezellige periodes overschaduwd worden. Dan worden die hoekjes precies een beetje te klein. Zoals nu.

Misschien liggen we samen in het ziekenhuis, mijn schoonzusje en ik. En nee, dat gaan we niet leuk vinden. Want terwijl ik terug mama zal worden van een hopelijk gezonde jongen, zal zij terug naar af moeten, krijgt ze niet iets bij maar verliest ze haar kindje. Geven en nemen, noemen ze dat dan. En zo is het leven, en wat nog meer van die goedbedoelde clichés. Zo zal ze er wel genoeg horen, denk ik dan. En die zullen niet altijd gepast zijn. Zinnen als ‘je hebt er toch nog eentje’, of ‘zoiets gebeurt wel meer’, of ”t moet zijn dat het zo beter is’, … Het is allemaal wel goedbedoeld, en het toont de onmacht van veel mensen om gepast te reageren wanneer een zwangerschap te vroeg eindigt.

Het beloofde nochtans een mooie zomer te worden. Benne (2 jaar), Stan (nu even ‘grote broer’ af, 1 jaar), ‘Diego’ (6 maanden) en de kleine broer/zus van Stan. Vier kleinkinderen voor mijn ouders in amper twee jaar tijd. Een konijnenkwekerij op zijn best. Dat moeten we nu even intomen, alles wat tijd geven en dan terug mee de draaiende wereld in. Op naar wat zonnestralen, we wensen het jullie toe, lieve B. en K.!

Als het niet zo was geweest dat meneer de baas ook een onderdrukt gsm-nummer heeft, dan nam ik gewoon niet meer op als ik een dergelijk beller op het shermpje zie. Waarom?

– ‘Goeiemiddag mevrouw. U heeft nog jonge kinderen, hoe oud zijn die? blablablabla…’ Eén of andere club van boeken, cd-roms, dvd’s. Nogal vlug af te schepen op het moment zelf, maar ze blijven volhouden. Nu al drie keer gebeld geweest in een jaar tijd.

– ‘Goeiemiddag mevrouw. U betaalt teveel voor u kindje, dat weet u toch? blablablabla…’ Eén of andere verzekering, mutualiteit, …. Niet zo vlug af te schepen, beginnen je vierkant uit te lachen, en als je ophangt (ik weet het, het is niet netjes), bellen ze gewoon terug. Yukkie.

– ‘Goeiemiddag mevrouw. Gefeliciteerd! U en uw kleintje zijn uitgekozen om … naar een pretpark te gaan, naar een sauna te gaan met echtgenoot en kleintje achter te laten in één of ander duister hol, naar het einde van de wereld te gaan. bla… en zo verder. Ook relatief eenvoudig af te schepen.

Soms overwegen we om toch een vaste telefoon te nemen, met nummerherkenning. En als die niet herkend worden, dat ze dan maar automatisch bij de spam gegooid worden. Of is dat enkel bij e-mail mogelijk?  Ofwel kopen we een gsm voor Benne, kan hij zelf al zijn promo’s in ontvangst nemen.

Vroeger mooi, nu enorm ergerlijk.

En laten we nu net in zo’n gehucht wonen waar er bij de kleinste ommegang, wijkfeesten, plaatselijke kampioen, opening nieuw frietkot, huldiging Jeanne en René, … al direct vuurwerk georganiseerd moet worden.

Laat ons dan ook nog eens omgeven zijn door Heestert, Zwevegem, Deerlijk, Vichte, en wie weet wat nog boven en onder ons ligt, en waar ze ook een plaatselijke vuurwerkspecialist hebben.

En laten we nu net nog eens twee honden hebben voor wie dat vuurwerk echt als vuur-werk in de oren klinkt. En buren met honden. En buren met kleine kindjes. En dan gaan buiten in de tuinen de lichtjes aan, en worden er kindjes en hondjes gesust, worden er beentjes gegooid en tutjes gegeven. Worden er vensters extra dicht gedaan, denkt men na over hoeveel een extra isolatie zou kosten, denkt men zaken als “hopelijk schiet alles in brand, of raken jullie iets kwijt, of loopt iemand met het vuurwerk weg, of …” Maar liefst zonder al te veel zware gewonden, want zo menslievend zijn we nu ook wel weer. Onze honden op dat moment iets minder. Vraag is of die veel hebben aan voorschrift 14  (houd uw dieren op een veilige plaats). Vraag is ook: hoe zit het met voorschrift 7 (geen alcohol voor en tijdens het afschieten…). Kwestie van even de ouwe zeur uit te hangen…