Diego gebruiken we niet meer. We hebben een meer toepasselijke naam gevonden: Chucky. Daar waar de ongeboren Benne er een sport van maakte om zijn moeder te kietelen tijdens haar zwangerschap, maakt deze kleine allerlei vreemde bewegingen die regelmatig uitmonden in een ‘aauw’ of ‘oempf’ of ‘grrrrmmmpppfff’ of ander gekreun. Waarschijnlijk heeft de kleine Diego/Chucky al redelijk lange nagels en schraapt hij hiermee langs de baarmoederwand, of zoiets… om het even… maar ’t doet pijn. Ofwel zijn we echt in de finale fase van de zwangerschap aangekomen, kan ook. Enkele redenen hiervoor:

• opgezwollen voeten en handen (jeeij, eindelijk weer stompjes, al ooit een buik op olifantenpootjes gezien?)
• een constant gemekker en gezaag (nog meer dan anders) over hoe dik die buik wel is, hoe onpraktisch, hoe mega-onaantrekkelijk je wel kan zijn, hoe lastig het is om schoenen aan te doen, …
• een vervanger op het werk! Twee dagen voor de ingang van het bevallingsverlof. De persoon in kwestie moet wel nog toezeggen…
• fysisch zijn er nog geen tekenen die op enige vorm van geboorte kunnen wijzen. Chucky schopt, krast, schraapt, beweegt nog zoals hij wil, en profiteert er gretig van om zijn billen tegen de maag van moeder gans te drukken. Waardoor die o zo lekkere spaghetti toch net iets te veel stijgt. Indalen? Nog nooit van gehoord… maar daar had zijn broer Benne het ook niet echt op begrepen.

Benne heeft zijn eerste verkoudheid te pakken, een bronchitis zoals ze dat noemen. Het zal de eerste zijn in een reeks van veel, deze winter. Aanstoker is wellicht Stan, de kleine neef. Die speelde vorige week Chinees door zijn oogjes tot spleetjes dicht te knijpen om er zo enorm mottig uit te kunnen zien. Benne nam de uitgehoeste bacteriën gretig in zich op, respecteerde de incubatieperiode en besloot op maandagnacht ziek te worden. Het ventje werd uit bed gehaald met 39° koorts en blafte. Het leuke was dat hij zelf de hele tijd ‘oef’ (= woef) zei toen hij begon te hoesten. Bij de dokter was hij het toonbeeld van zieligheid, terwijl zijn papa het toonbeeld was van zorgzaamheid. Mama moest immers weer maar eens op stap (naar Geel) en papa ging het wel eens allemaal regelen bij de dokter. Resultaat: kleine Benne heeft geen koorts meer, hoest nog altijd wel, doet af en toe een beetje zielig, maar was deze morgen al leuk aan het dansen op Sinterklaasliedjes bij zijn oma en opa in Desselgem. En zo hebben wij ook eens een nacht kunnen doorslapen. Want met 9 kilogram extra buik (en wat nog meer) is dat niet altijd evident.

Benne moest vandaag terug naar Kind&Gezin, afdeling Deerlijk. We hadden hem er al op voorbereid dat hij opnieuw een spuit zou krijgen, maar wat bleek: het waren er gewoonweg twee! Dat allemaal omdat hij toch zo’n stoere kerel is dat hij er wel twee aankan (onze uitleg). Of: omdat het nu eenmaal zo moet (uitleg van de Hoge Gezondheidsraad). Twee spuiten had hij dus helemaal niet verwacht, maar de combinatie van mama’s voorzienigheid en het uithalen van een boterham met choco bracht redding. Het gehuil ging over in gesmak, de tranen in chocovlekken. We zijn er weer (even) vanaf, tot Benne twee jaar is. Volgende afspraak is op 23 juli 2008, tegen dan zijn we daar met twee koters, waarvan de jongste ook al zes maanden zal zijn.

Vanwaar toch die naam ‘Diego’? Wel: voor Benne hadden we het in ons hoofd gehaald om de namen van de twee grootvaders samen te voegen tot één tweede naam. Dus Gerrit en Bernard werd Gerben. En dat vonden we nog een mooie naam ook, dus klop-klop voor onszelf: missie geslaagd.

Voor de tweede Kerckhove dachten we eraan om opnieuw zo’n toer uit te halen, en dit keer met de namen van de oma’s. Maar welke naam maak je van Christine en Yvette? En dan nog liefst een mannelijke naam, en één die een beetje leuk klinkt, en één die past bij de eerste voornaam (nee, zeggen we lekker niet). We kwamen niet direct op iets. Probleem.

Tot we besloten om niet de grootmoeders eer aan te doen maar de honden. Tenslotte zullen ook zij een substantieel deel van de kleine zijn leven gaan uitmaken. Diezel en Viggo. Dievi, Zelgo, VigDie, Diego. Voila. Na een half uur de slappe lach (ja, echt waar, met zo’n flauw iets) besloten we om de kleine kleine (Benne is nu grote kleine) maar Diego te noemen. Zoals Benne ook een binnenbaarmoederlijke naam had: Herman.

Een eerste voornaam hebben we nu al, maar voor een tweede naam is het nog wat zoekwerk. Suggesties zijn dus welkom.

Op een mooie maandagmiddag, ergens in de Vaucluse, Frankrijk.
Ring ring, ring ring…
meisje: “Shit, nummer onbekend, ze bellen van Leuven, wedden?”
meisje neemt telefoon op
meisje (met piepstemmetje): “Hallo, met Mieke.”
meneer (rustige stem, heeft dit wellicht al 1000 keer gedaan): “Goeiemiddag mevrouw. Wij hebben de eerste uitslagen binnen van uw vlokkentest afgelopen donderdag.”
meisje (nog altijd piep): “Ja?”
meneer (waarschijnlijk lachend om zoveel gepiep): “Het ziet er goed uit mevrouw, alles is in orde met je kindje, er is geen trisomie 21 gevonden.”
meisje (ietsje lager piep): “En andere afwijkingen?”
meneer: “Niets gevonden, alles ziet er heel goed uit. Ook met de geslachtschromosomen is alles in orde.”
meisje (denkt na, zou dit nu een hint zijn om te vragen wat het geslacht is?): “Ah, da’s fijn om weten, een hele geruststelling.”
meneer (lachend): “Wil u het geslacht weten mevrouw?”
meisje (slaakt een zucht van opluchting): “Ahja, dat zou fijn zijn!”
meneer (ietsje luider lachend): “Het is een jongen.”
meisje (lacht nu ook, gewoon blij omdat het kind ‘iets’ is, wat maakt niet uit): “Da’s heel leuk nieuws, dankuwel meneer.”
meneer: “Graag gedaan mevrouw.”
Klik. Zucht. Lach. Traantje. Knuffel. Traantje. Champagne! Ah nee, dat laatste doen we niet… Ijsje?

Moeilijk gaat ook, en kindjes zijn welkom bij ons. Maar het leven lijkt fijner als het wat makkelijker gaat, met de nadruk op ‘lijkt’, want ook gezonde kindjes kunnen ziek worden. Maar daaraan hebben we dat moment maar niet gedacht.

Bedankt iedereen voor de goede zorgen, met de ene raad soms wijzer dan de andere 🙂

Waauw, zucht… oef! Bennes verjaardagsfeest is voorbij. Niet alles wat we wilden doen hebben we kunnen doen, wegens de vergeetachtigheid van mezelf en het laisser-faire van Steve. Maar het was wel leuk, vinden we zelf. Ook de oma’s en opa’s en overgrootouders waren content. Als de regels is: ‘hoe zatter de overgrootmoeder/vader, hoe beter het feest’, dan zijn we met brio geslaagd! Daarvoor moet je eerst zelf moeder/vader geworden zijn om je grootouders waggelend door het leven te zien stappen.

Speciaal voor Bennes feest kreeg iedereen een dag betaald verlof, waren de winkels gesloten (leve de AD Delhaize die toch nog in de voormiddag open was), was er legerparade in Brussel en was er ’s avonds op vele plaatsen vuurwerk. Allemaal dank hiervoor, ’t was echt niet nodig.

De kleine kindjes manieren mochten bovengehaald worden dankzij de XL-gezelschapsspelen die we hadden gehuurd. Geen geld, veel fun en zeker voor herhaling vatbaar. Idem voor Bennes verjaardagsfeest, inclusief zon, een warme gloed op de terras, veel look, en de receptjes van Jill!

Aan André, Laura, Richard, Gerrit, Yvette, Christine, Bernard, Roy, Bert, Kim, Klaas, Charlotte, Stan: bedankt voor de fijne dag en de originele acts en andere presentjes.

Ook heel erg bedankt aan wie een kaartje heeft gestuurd, mocht Benne voor elke kaart een jaartje moeten bijtellen, dan zat hij nu al in de puberteit…

Bennes dokterbezoeken nemen exponentieel toe de laatste tijd. Hij amuseert zich er wel, ziek of niet: lieve vrouwelijke dokter geeft een vrolijke Benne als resultaat. Vanmorgen was het weer van dat: na een nachtje zijn ouders de stuipen op het lijf te hebben gejaagd met een enorm griezelige kortademigheid, vergezeld van een piepend geluid en blaffende hoest, was het de hoogste tijd op op dokterbezoek te gaan. Oma had nog enkele dagen geleden gezegd dat de kleine Benne misschien het begin had van de valse kroep, maar mama deed dit weer af als een legende om ouders van kleine babietjes bang te maken. Welke kinderziekte noemt nu in godsnaam ‘valse kroep’? Maar het bestaat dus (ook onder de naam ‘pseudokroep’). En ’t is niet leuk om te horen. Alhoewel, het geeft Benne een enorme sexy en doorrookte stem… zolang hij niet begint te blaffen.

Er komt een tweede versie van Benne. Of misschien zal het een volledig andere versie zijn. Enfin: een even goede slaper of eter, of niet: de tweede kleine Kerckhove komt eraan eind januari 2008.

Misschien wat vroeger dan gepland, maar daarom niet minder welkom. Misschien maar goed dat Benne het nog niet allemaal beseft, die jaloerse buien kunnen we dan al niet meer meemaken (of toch niet direct).  Met anderhalf jaar verschil zullen ze ofwel dikke vriendjes worden ofwel rechtstreekse concurrenten in de strijd om aandacht, liefde, het hoogste ‘wat-een-leuk-en-interessant-kind’-gehalte.

Ofwel krijgt Benne er een makker bij, ofwel is het een zus die hij kan plagen, en later misschien helpen. De box hoeft dus niet direct naarboven, de babykleertjes mogen uit de kast gehaald worden, en de schilderwerken aan de tweede kinderkamer kunnen beginnen. En ook het aftellen tot de dag dat een glas wijn terug mag…