zou Erik zeggen…

Vandaag is de laatste dag van Benne en Fries bij hun onthaalmoeder Ilse. En daar reageer ik toch verrassend emotioneel op. Misschien in combinatie met oververmoeidheid en nog een stuk of 10 andere zorgen, maar ’t is een feit dat de waterlanders wel heel dicht zitten.

Hoe vaak heb ik niet gezegd tegen mijn echtgenoot dat Ilse, de onthaalmoeder, het enige goede was aan Sellewie, dat stuk verzameling van bakstenen dingen. Dat Ilse een vriendin geworden is, is teveel gezegd, maar we konden wel goed met elkaar babbelen, ik amuseerde mij ermee, ik vind ze een toffe madam. En Benne en Fries ook. Een onthaalmoeder/onthaalgezin is toch helemaal anders dan een crèche. ‘Ons Ilse’: een lieve, die mijn kinderen al bijna even graag zag/ziet als ik doe. Een rustpunt, die me hielp toen ik weer met vragen zat over vreemde ziektes, rare manieren en het doen en laten van mijn zonen. Een zekerheid in ons leven, bij Ilse konden we altijd terecht. En nu niet meer, en het is ontzettend jammer dat Fries niet langer bij haar kon blijven, hopelijk geeft zijn nieuwe onthaalmoeder hem een even goede basis mee als Benne heeft meegekregen.

En nu ga ik mijn kindjes afhalen en een potje bleiten.

Oma en opa Konijn zullen gauw een andere naam krijgen van Benne. Want Gustje, het konijntje van ‘konkeKlaas’ en ‘tantSjalotte’, residerend bij oma en opa, verwisselt vandaag het tijdelijke met het eeuwige. ’t Zwart klein hyperkinetisch konijn was al een tijdje niet meer zo actief en werd zieker en zieker. Gelukkig kan je dan beslissen om zo’n beestje dat niet langer te moeten aandoen.

Benne heeft dat nog niet door. Voor hem zal Gustje straks weg zijn, en hij beseft nog niet dat er twee categorieën ‘weg’ zijn: het ‘verstoppertjes-weg’, dat met een luide kiekeboe weer tevoorschijn komt en het ‘grote-mensen-weg’, waarbij je hoopt op een luide kiekeboe, maar weet dat die er nooit gaat komen. En als het om ‘grote-mensen-en-beestjes-weg’ gaat, de stelling dat men nooit nog een dier in huis wil hebben wegens te pijnlijk als je er afscheid van moet nemen.

Als onze honden (nu 5 en 4,5 jaar oud) ‘weg’ zullen zijn, zal Benne wel al ouder zijn, en misschien snapt hij het dan wel al wat meer. Met alle gevolgen vandien. En wellicht het gezeur om een nieuwe hond?

Gust, stamp ze daar!

Er zijn natuurlijk veel erger zaken in de wereld, en het is een ongelooflijke luxe om onderstaand probleem te mogen beschrijven:

De echtgenoot, tevens ‘papa’ genoemd door Benne en ‘brubbrubbub’ genoemd door Fries, geeft les in een school in Avelgem. Benne en Fries zullen les volgen in die school (Benne vanaf februari 2009, Fries vanaf september 2010).

Gevolg: de mama (ja, daar is ze weer) zal nooit om haar kindjes kunnen gaan naar school, zal nooit als eerste een verhaal horen van de kleuterjuf, van haar zonen, van andere ouders, … Alles zal via de papa moeten gebeuren en het resultaat daarvan zal een uiterst beknopte versie van de feiten zijn. Zo zijn mannen nu eenmaal. De geuren en de kleuren worden vaak vergeten. En laat net dat nu het leuke zijn bij verhalen als “Wil je nu eens weten wat die kleine van jou deze namiddag gedaan heeft? …”.

Het komt er dus op neer dat die mama dus een beetje ambetant loopt, uit schuldgevoel, uit gevoel te falen omdat ze nooit om haar kindjes zal kunnen gaan naar school. Tenzij ze natuurlijk beslist om eigenhandig een nieuwe soort brandstof uit te vinden die ervoor zorgt dat ze in (goedkope) sneltreinvaart van Kortrijk naar Avelgem kan vliegen en dan terug naar Sellewie (’s avonds) of van Sellewie naar Avelgem en dan terug naar Kortrijk (’s morgens). Valt het op dat een mens soms tijd over kan hebben?

U zegt? Breng ze dan naar school in Sellewie city zelf? Ja, daar is een school, maar daar is geen opvang mogelijk op woensdagnamiddag en ook op vrijdag start het weekend al om 15 uur. De werkgevers zullen het graag horen. En grootouders twee keer per week naar daar sleuren om hun kleinkinderen op te halen vinden we nu ook weer zo onnozel.

Zijn er andere mogelijkheden (behalve ze thuis houden tot ze de leeftijd bereiken waarop je als ouders liever niet meer naar school gaat wegens een te grote angst voor wat ze nu weer uitgespookt hebben)? Of is dit weer zo’n typisch probleem van werkende ouders waar je niet anders kan dan je erbij neer te leggen?

Zo’n 72 uur zijn Benne en Fries weer mamaloos geweest. Die mama moest namelijk naar een congres in exotisch Antwerpen (waar blijft Spanje, Italië, Griekenland, …?) en dus waren de kindjes op logement bij de oma’s en opa’s. Zoals altijd als mama dan terug thuis komt zijn ze een beetje ‘anders’. Niet echt lastig, niet echt stout, maar ze vragen gewoon veel aandacht, intense knuffels, grote liefdesmomenten. Om zo even die mama duidelijk te maken dat ze het toch niet echt fijn vonden dat ze weg was. Wellicht allemaal inbeelding van een met schuldgevoelens overstelpte moeder, maar toch. Ofwel ligt het aan de tandjes van Fries (zouden ze nu nog komen?) en het feit dat ook Benne daardoor bijna de hele nacht wakker werd gehouden. Tot hij met papa in het andere bed ging slapen en mama zich met een zuchtende, sniffende en snuffende Fries mocht bezig houden. Telkens hij wakker kwam werd een goed met choco besmeerde tut in zijn mond geduwd. En dat was zo bijna om de drie kwartier. Resultaat: Benne met een slecht humeur, moeder en vader moe en Fries met een gezicht zo bruin als bruin kan zijn als er een halve pot choco is uitgesmeerd. En zonder tandjes.