[USA] Plastiek in de Ameriek

Als de wereld ooit ten onder gaat aan de gigantische afvalberg die we met z’n allen aan het bouwen zijn, dan zal het toch minder aan ons, Vlamingen, Walen (Europeanen?) liggen dan aan die Amerikanen. Wat die hier allemaal niet uitspoken  om toch maar weer de grootste (vervuiler) te zijn of de grootste (afvalberg) te hebben. Zoals daar zijn:

– wegwerpbekertjes: de godganse dag loopt iedereen hier rond met een kartonnen beker in de handen. Pretty cool om zo met je oversized zonnebril, je hippe flip-flops en je megagrote sjakos rond te flaneren over streets, avenues en boulevards. Maar zo’n zonde, als je bedenkt dat de mensen die ik ken vijf tot zes van die bekers de vuilnisbak inkieperen, per dag. Echt gasten, hou het een beetje serieus hé.

– wegwerpborden en bestek: als een bedrijf hier zo’n internationale of interstates equipe op bezoek heeft dan zouden wij zo onze beste borden en bestek bovenhalen, we zouden het eten presenteren op van die schone blinkende schotels en we zorgen ervoor dat onze glazen deftig opgeblonken zijn. Om geen water te verspillen (schaars goedje, dat water) doen ze ’t hier maar the plastic way. Als je bedenkt dat we ’s morgens en ’s middags eten krijgen, met zo’n veertig man, dan kan je al tellen hoeveel van die borden, messen, vorken en lepels er de vuilnisbak invliegen. En dan nog eens maal twee of drie: want voor het voorgerecht, hoofdgerecht en desserke neem je natuurlijk een nieuw bordje. Je wil natuurlijk niet dat je muffin in de looksaus van je salade ligt te zwemmen.

– plastiek fleskes: bovenop de bekertjes die gevuld worden met cola (we gaan toch niet uit een blikske drinken zeker, welopgevoede mensen die we zijn) of fruitsap heb je ook nog de flesjes water. Zo’n grote waterton waar je met een kraantje je water kan uit tappen weegt natuurlijk veel te veel voor die Americano’s en zo’n fleske kunnen ze nog net dragen terwijl ze met hun sjakos, flip-flops, … rondhossen. Een leeg flesje hervullen doe je dus niet, wie drinkt er nu nog van het flesje waar je net een halve liter water hebt uitgedronken? Ieuw, zeg.

– papier, isomo, karton: Americano’s hebben het druk druk druk door al dat geslenter langs de straat. Vandaar dat ze dus geen tijd hebben om eens neer te zitten en hun hamburger, wrap, burrito, … op te eten. Dan doen we dat maar in een papierke of in een bakske en dan gaan we daar weer de straat mee op. Het is wel zo handig als je net ook een koffie hebt, zo kan je achteraf je papierke in dat leeg bekertje proppen, eventueel wat aanstampen met je leeg fleske. En dan gooi je dat toch allemaal samen in de vuilnisbak? Samen met je flip-flops die intussen al scheefgelopen zijn van al dat dwarrelen, lummelen, slenteren, flaneren in the city.

klaagpost – deel 2

En er zullen er nog volgen deze week, u weze gewaarschuwd. Het uurwerk op mijn laptop geeft aan dat het iets voor vier uur ’s morgens is in Belgenland, hier in Pittsburgh is het iets voor tien ’s avonds.

Bon, ik begin eraan: ik heb honger, en ik vind dit hier veel te groot, en er loopt eigenlijk veel te weinig volk rond, zeker als je ’s avonds nog moet lopen zoeken waar dat verdomd kot is van je. En ik was bang van die boos kijkende stewardess op het vliegtuig, en ’t is hier zo’n warme wind buiten. Ook nog: gsm werkt hier niet, ik mag geen kleine zien jonger dan vijf jaar of ik krijg een krop in mijn keel. Ouder dan vijf doen ze me nog niet zoveel. Voor alles, maar dan ook alles heb je hier op de campus je kaart en je pincode nodig, wil ik even naar het wc of naar de badkamer: pinnen, naar de living: pinnen, naar buiten: pinnen. Straks eens kijken of ik zonder code in mijn bed raak…

Mijn ogen vielen bijna uit mijn kassen toen ik zo’n uur op de bus zat van de luchthaven naar de campus van CMU: heel vrolijk en kleurrijk Amerika heb ik waarschijnlijk zien passeren, de ene al meer weird dan de andere. Of zou u zomaar kunnen blijven glimlachen als je een vent zijn speeksel (en nog wat gereutel, gerochel en geslijm) in zijn flesje ziet spuwen, de dop dichtdraaien, om dan nog geen minuut later uit datzelfde flesje te drinken? Culturele verschillen, zullen we ’t dan maar noemen zeker?

En ik snap wel dat die douane-beambten hun job waarschijnlijk echt wel kotsmoe zijn en het beu zijn om per dag zo’n drieduizend keer dezelfde vragen te stellen aan volk van allerhande pluimage, maar ’n beetje vriendelijkheid mag toch wel, al is het fake, ’t doet er niet toe.

Bon: ik probeer hier te slapen (hoog bed, ik  zal op mijn stoel moeten staan om erin te kruipen) om dan morgen hopelijk wat welgezinder op te staan 🙂

Nog zes keer slapen en mama mag terug naar huis komen 🙂

Is dat zo normaal, ja?

Miss moet een week naar Brighton (UK) voor een congres. Miss reserveert daarop een hotel dat zeker nog binnen de grenzen van het aanvaardbare valt. Miss krijgt plots bericht dat ze een gratis verblijf in een veel te sjiek hotel heeft toegewezen gekregen wegens jong (ha!) en zo nog een paar dingen. Miss annuleert daarop het eerder gereserveerde hotel en besluit om het er eens goed van te pakken. Miss arriveert gisteren in Brighton (marginalica ten top!), stapt gezwind door naar het hotel, wil inchecken en mag plots de visa-kaart bovenhalen. Voor 140 eurooten per nacht, jawel. Miss begint zowaar een beetje spel te maken waarop de receptionist met een grand air zegt dat de organisatie nog geen geld gegeven heeft en dat we dus voorlopig alles zelf moeten betalen. Oh joy!

En mijn ontbijt deze morgen heeft ook niet gesmaakt. 18 euro voor een croissant en chocoladekoek die ik in mijn navel kan steken en een onnozel pistoleetje. Morgen zit ik daar van zeven uur en eet ik de boel bij elkaar. Na vijf dagen zal ik hier dus voor 90 euro koffiekoeken verorberd hebben… En bonen in tomatensaus, en vettige worstjes, jummie!

Het blijft een moeilijke relatie, tussen dat Engeland en mij. A pig with lipstick stays a pig.

gekrijs, gezang, geroep, …

en gehuil.

Ik ging mij eens concentreren op die fantastische Hadise (of Adisé voor onze Waalse vrienden), die nu plots de nieuwe Belgische inzending blijkt te zijn voor het Eurokitschfestival. Net op tijd klaar om naar nummertje 18 te luisteren tot mijn nummertje 1 boven het huilconcert startte. Een krijsconcert, wat zoveel wil zeggen als: “Ga direct naar boven, haal die kleine voor hij zijn broer wakker maakt en je met twee blèrende kinders op je schoot zit.”

De blonde god heeft welgeteld één nummertje zitten huilen. Tot miss Mol klaar was met zingen. Ik vond het dus geen goed nummer, veel te veel gekrijs en gejank. Tot zover mijn bijdrage aan de beoordelingen van “Europe’s favorite TV-show”…

in tranen

Enkele maanden geleden werd je geboren, je ouders hebben een nieuwe ‘mooiste dag van hun leven’. Ouders, grootouders, tantes, ooms, vrienden, … allemaal staan ze te drummen om je te zien, je te knuffelen, je een eerste keer te mogen vasthouden.

Je groeit en al het nieuwe wordt met veel applaus onthaald: de eerste keer je hoofd opheffen, de eerste keer lachen, de eerste keer op bezoek naar zoveel nieuwe mensen, de eerste keer in een ander bedje slapen, de eerste keer je handjes ontdekken, de eerste keer iets vasthouden, de eerste keer iets in je mondje stoppen, voelen dat het niet smaakt, of net wel, de eerste keer overrollen, het half op en neer wiegen op die beentjes, het brabbelen, het tateren, bewust voorwerpen laten vallen tot groot jolijt van jezelf en minder jolijt van je ouders, de eerste keer gieren, rechtop zitten, speelgoed vastnemen, terug wegleggen, weer vastnemen, de eerste poging tot kruipen, de eerste keer huilen als mama of papa je ergens achterlaten, de eerste keer je armpjes openhouden om door hen gedragen te worden, …

23 januari 2009: De eerste keer twijfel, angst, roepen. De eerste keer een gevoel van verlatenheid, beseffen dat mama en papa er niet zijn. De eerste keer ontzettende pijn. En dan niets meer.

Ouders, grootouders, tantes, ooms, vrienden, … allemaal staan ze te drummen om je te zien, je te knuffelen, je een laatste  keer te kunnen vasthouden.

Mogen we die laatste vijf minuten in hun leven verwijderen?

Moet je dan hopen op een hiernamaals? Op een tweede leven? Om zo’n baby uit te leggen wat willekeur is? Dat wij, die mensheid die zichzelf toch zo graag als beschaafd ziet, dingen produceren die dingen doen waar zelfs die ‘niet-beschaafde beesten’ zouden voor bedanken? En dat wij die dingen dan eigenlijk nog redelijk met rust laten door ze zoveel jaar ergens op te sluiten? Op kosten van de beschaafde belastingbetaler, natuurlijk. Echt waar, mijn geld dient daar niet voor. Zo’n gewetenloos ding mogen ze publiekelijk laten veroordelen.

omdat sneeuw in de winter hoort en zon in de zomer

banner1_nl1

en niet andersom. Omdat een Sahara in Oostende niet geestig is. Omdat oorlog voeren voor olie gewoon belachelijk is. Waarom wil je een ander zijn snoepje als je zelf een hele snoepwinkel hebt, die je alleen nog moet openen? Wij hebben, in these hard times, het afgelopen jaar, veel minder verbruikt dan andere jaren (zo’n 400 euro minder, G+E samen), en hiermee bewijzen we dat het echt wel kan, zelfs met een verwarming die kapot was en bleef stoken. Mag ik vragen dat iedereen even terug de geitenwollensokken aandoet en verantwoordelijheid opneemt?

Omdat we het blijkbaar zelf nog altijd niet door hebben dat dat klimaat meer en meer lijkt op een verwaarloosde palliatieve patiënt, omdat er dan wetten nodig zijn als mensen of bedrijven uit zichzelf niet willen:

Doe d’er iets aan, dedju!

minstens 2500 euro door ramen en deuren

weggegooid, jawel. Mocht dat bedrag binnengekomen zijn, u had het al wel gemerkt aan onze vreugdekreten. Het zit zo: al sinds we hier wonen hebben wij  moeite om onze verwarming te regelen. Het systeem werkt met een thermostaat (nog zo’n oud geval) en soms waren alle kranen dichtgedraaid en was dat ding toch vollen bak aan het stoken. Soms stonden we ’s morgens op in een sauna, soms was de badkamer ijskoud terwijl de rest gewoon heet was, … er viel gewoon niet echt een systeem in te vinden. Komt daar nog bij dat wij vorig jaar een gi-gan-tische eindrekening kregen van onze allerliefste energieleverancier, en u begrijpt dat de zoektocht naar de boosdoener kon beginnen. Wij, twee van de meest energiebewuste mensen hier op deze bol, begrepen er gewoon niets meer van. We kwamen net niet tot de beslissing om al ’s avonds na 9 uur (nachttarief) ons eten voor de volgende dag klaar te maken. De boosdoener is sinds gisteren gevonden, of juist niet. In onze thermostaat zitten geen blauwe en rode pinnekes die aangeven wanneer dat ding moet starten en stoppen. En dat heeft gevolgen, of dat ding nu werkt of niet: 24 uur aan een stuk laat die thermostaat onze ketel stoken. U zegt? Draai die kranen dan dicht? Dat deden we, maar blijkbaar circuleert de warmte dan gewoon in de buizen in je muren zonder ooit bij de chauffage zelf aan te komen, ahja, want de kraan is dichtgedraaid. Dus: wij hebben dus weer een mooi volledig jaar zitten stoken, zonder daar weer ooit enige warmte van ondervonden te hebben. En dat ook nog met een verwarmingsketel die -hiep hoi- tot één van de betere energievreters mag gerekend worden. Een snelle rekensom leert ons dat we de kostprijs van een nieuwe ketel al opgestookt hebben. Ik wist echt niet wat ik moest doen toen de installateur me gisteren de boosdoener aanwees. Nadat hij zelf half van zijn stokken gedraaid was van zoveel onnozelheid, wou ik hem eerst iets aandoen, en daarna wou ik hem knuffelen. Eindelijk gevonden wat de oorzaak was. Merci, vorige eigenaars, merci aan de mensen die ons wijsgemaakt hebben dat als je je thermostatische kranen dichtdraait je dan niets meer verbruikt. Merci installateur Willy, merci! Ge zijt mijn held!

grmpffff

– Onthaalmoeder zou stoppen op 1 juli 2009, stopt nu eind 2008. Veel vloeken was er niet bij, wij begrijpen dat er soms minder fijne beslissingen moeten genomen worden. Maar leuk is het niet, want het is echt wel een hele goeie, een ‘gouden’ of ‘een hoedne’ zoals men dat hier zo schoon weet te formuleren. Echt snif.

– Fries wordt met de dag nijdiger. Dat ventje wil al staan, maar kan het gewoon nog niet. Amper ne wup groot en dat wil al lopen en springen en huppelen en misschien nog even gauw een diploma halen. Om het even wat mooi te formuleren: hij heeft temperament, voila.

– Een allergie aan huisdieren kan je krijgen, dat is niet aangeboren. En dat kan verergeren. En dat kan veel vermoeidheid, aanhoudend hoesten en veel snotneuzen verklaren. En dat zorgt voor problemen als je twee honden hebt. En voor grote dilemma’s en keuzes die een mens liever niet maakt.

– Kennen ze RSS-feeds in het hiernamaals, aan den overkant? Zouden ze daar internet hebben? Zouden trouwe lezers daar ook nog de wereldse avonturen kunnen volgen om zich dan even goed te bescheuren van het lachen om zoveel pietluttigheid? Als het zo is, ’t ga je goed, H.!

laptop

er was een nieuwe laptop nodig, enkele weken geleden. Als ik eens thuis wou werken had ik weer een computer nodig (die van mijn vorig werk moest ingeleverd worden) en ik koos voor een laptop. Tweedehands gekocht, bij iemand die daar ervaring mee heeft en ook nieuwe pc’s verkoopt. Om dan enkel ’s avonds wat te internetten en af en toe eens op te werken moest dat wel volstaan, dachten wij zo. Nu hebben wij een probleem: die laptop werkt langs geen kanten. Gisteren viel dat ding uit met een frequentie van zowat 11 keer in 3 uur. Niet geestig als je net bezig bent met iets. ’t Start wel weer automatisch op, hiep hoi. Probleem twee: ik kan zonder stroom niet werken, als ik dat toch zou willen doen dan valt dat spel na 2 minuten uit. Wederom: hiep hoi.

Volgens de winkel is er niets, maar dan ook niets aan de hand. Het ding was in perfecte staat toen ze ’t mij verkochten. Dan vraag ik me af: ligt het aan de aardstralen bij ons thuis dat dat ding zich plots gedraagt als een wispelturige vrouw, is er ergens iets ‘verschoven, losgeraakt, geknapt, …’? Een virus is het niet, tenzij ik een slechte viruscontrole heb, maar ook die was volgens de winkel ook uitstekend.

En deze week hebben ze geen tijd meer om die te herstellen. Maar dat ik deze week maar om het kwartier vijf minuten tijd moet verliezen met te kijken naar een opstartende laptop, dat is dan weer geen probleem. Dienst na verkoop noemen ze dat dan, maar je mag wel niet te lastig doen.