Zonet een mailtje gekregen met de vraag of ik een team wou steunen dat 100 km zou stappen, in dertig uur, doorheen de Hoge Venen. Ware het niet dat er dit jaar al andere plannen zijn eind augustus (rara: nog maar eens congres), maar ik was mee. De idealist schiet weer wakker.

Na even op de site rondgesnuffeld te hebben, zit het zot in de kop en zou het dus weer magnifiek, supergeestig en met een hoog verbeter-de-wereldgehalte zijn dat we zelf met een team van vier kunnen deelnemen aan die tocht. In 2009 welteverstaan. Daarom eerste oproep: iemand zin om mee te doen?  En tweede oproep: deze boodschap doorsturen zodat andere geïnteresseerden teams kunnen vormen. Voorwaarde: kunnen stappen, allicht.

Vorig weekend was er ‘braderie’, ‘midzomermarkt’, gewoon enkele kraampjes op een rij in Deerlijk dorp. En daar gingen we eens naar toe. Integratie van de burger, noemen ze dat. In vergelijking met dergelijke festiviteiten in Izegem of Waregem stelt zulks evenement in Deerlycke weinig voor, maar er was wel ambiance en veel volk en het is de intentie die telt, zo zegt de volksmond. Voor de bierverkoop moet dat niet meer zijn. Evaluatie:

– Benne vond het springkasteel de max, hij kon ongegeneerd tussen de benen van een vrouwelijke collega-jumper springen, die hem vastnam toen hij viel en hem voortoonde hoe hoog hij moest springen. Meneer was uitermate tevreden.

– Benne vond de muziek evenzeer de max. Op de schouders van mama was hij op en neer aan het gaan op de tonen van ‘Killing in the name’ van Rage against the Machine. In Deerlijk, jawel. Op een braderie. Waar ook de oudjes stonden te heupwiegen en de hele oudjes met hun voeten weg en weer schuifelden. ’t Is iets anders dan de zoveelste Laura Lynn-kloon. Die er trouwens ook was, maar dan een straat of twee verder.

En dit weekend is er wijkfeest in het lieflijke gehuchtje Sellewie. Stel u voor: een wedstrijd touwtrekken en een streekbierenavond. Ahja, en een kermis die in onze keuken kan (niet dat we nu zo’n grote keuken hebben, het is eerder het formaat van de kermis). Voor de oliebollen, toeters en grote festiviteiten moeten we elders gaan. Maar gezellig zal het wel weer zijn, dat wel. En voor zo’n klein dorp heeft Sellewie ook wel redelijk wat feestjes: er is Sellewie Beneden, Sellewie boven (op de ‘berg’, waar wij wonen), de Trompe (wij hebben Stijn Devolder, ha!), en wellicht nog een aantal wijken waar we nog geen weet van hebben.

• ICT kennen ze niet in Noorwegen, waarom ze er dan een studiebezoek rond organiseren is mij ook zeer de vraag.
• zalm, heilbot, krab, … kennen ze dan weer wel, kweken ze met honderdduizenden tonnen en dat doen ze goed.
• Het land met het hoogste geboortecijfer is Ierland (kwis gisteren, wij hadden het juist)
• Iemand die leeft op een visboerderij, leeft daar een hele maand alleen en gaat dan naar huis voor een maand. Maar ze verdienen wel 50000 euro per jaar. Ideaal voor als je daar je doctoraat wil gaan schrijven.
• Zalmen kunnen hoog springen.
• De haarlak- en make-upproducenten doen hier gouden zaken, de jongeren lopen er hier heel vaak bij als die zanger van Tokio Hotel.
• Ze hebben hier echt geld over, en toch zeggen ze dat ze niet welvarend zijn.
• De gedachte dat inwoners van Noorwegen (of Scandinavië algemeen) heel nature-minded en milieubewust zijn, klopt niet. Hebben we met eigen ogen gezien. En ze geven het ook toe dat ze enorm grote vervuilers zijn en totaal niet bezig met het milieu. Het is eerder een imago.
• De ‘maaltijd’ die het meest op tafel komt bij Noorse gezinnen is ‘pizza’.
• De fjorden zijn zo onwaarschijnlijk mooi, zo onwerelds, zo sprookjesachtig, zeker bij valavond.
• Morgen gaan we naar huis, en da’s maar goed ook. Bij het zien van een buggy krijg ik al waterlanders. Nog even en zelfs een blèrende kleine zal me kunnen vertederen.

Was ik even blij dat ik vanmorgen verse kleren kon aandoen. In Noorwegen, want daar ben ik uiteindelijk dan toch geraakt. Mijn valies kwam achter, die had graag nog even Amsterdam verkend. Ik heb al moeten crossen op Schiphol om tijdig mijn aansluiting naar Stavanger te hebben. Maar mijn valies heeft wieltjes en kan dus niet zo goed crossen, ook is ze niet zo goed in het kaarlezen en wist de valies bijgevolg niet op welk vliegtuig te ‘kruipen’. Radeloosheid alom toen ik daar als enige stond te wachten op mijn valies, ergens tussen brabbelende Noren. Maar ze is terecht, is afgeleverd aan het hotel en er zit een korting bij van 25 euro voor mijn volgende vlucht met KLM, voor augustus 2008. Iemand geïnteresseerd?

Verder: zeer schoon hier, betalend internet op de kamer, gratis internet in de conferentiezaal vandaag. Morgen geen internet op de fjorden, nog net niet, want ze beweren hier een ‘broadband coverage’ te hebben van 100%. Morgen even checken of we draadloos kunnen op de fjorden, liefst draadloos want de natuur is van iedereen…

De man des huizes heeft de gezegende leeftijd van 30 bereikt. Voorlopig gaat het goed, er zijn nog geen ongelukken gebeurd. Behalve dan de botsing met de auto vandaag, maar dat gebeurde door een min-dertiger. Sinds hij 30 is doet hij rare dingen, die man des huizes: hij verkleed zich als een overjaarse homo met afro-kapsel en loopt zo rond in Oudenaarde. Oude dametjes klemmen hun ‘sjakosj’ nog wat meer tussen de frêle handen, dikke bromberen bekijken de stoet meewarig, zelfs Jimmy Paige (de cyclocrosser, zo hoorde ik vandaag van een enthousiaste dertiger) kwam een praatje slaan. Doel van dit alles? De ’50 dagen’ van manlief zijn school en de daarbij horende reactietocht. Daarvoor moet je 30 geworden zijn. Ik kijk er alvast naar uit!

Is er één onderwerp waar vrouwen meer over palaveren dan mannen? En god ja, we hebben er soms zo’n hekel aan, en dan doet het deugd om er eens over te kunnen zagen. Net daarom vermoed ik sterk dat mannen zich soms met opzet zo balorig gedragen, waarover moeten al die kirrende vrouwtjes anders kirren?

Enfin, ik ga het toegeven: zelf ben ik met momenten een redelijk manwijf. Wanneer ik een hele bamboeplant de grond uitspit en dan meeega-trots sta te pronken met een wortel van 1 meter diameter, mijn armen vol schrammen met liefst zoveel mogelijk bloed, dan kan je het het testosteron ruiken. Of den hof spitten, dan wil ik niet onderdoen voor venten. Vroeger op kamp met de scouts maakte ik er ook een sport van om met zoveel mogelijk schrammen, butsen en builen terug te keren, het woord ‘meisje’ vond ik een regelrechte belediging. Ikmoest lachen om al die feminiene klinisch psycholoogjes die in hun eerste lic plots met de handtasjes begonnen zwaaien. Zelf zou ik wel even de stoere experimentele psychologie tussen de venten gaan bestuderen. Ergens moet er toch een complex in me geslopen zijn. Of een soort nijd voor één of ander iets? Mijn uitleg: ik ben opgegroeid tussen 2 broers en ben al m’n hele leven mee op kamp geweest met de ‘jongensscouts’, want papalief was daar voorzitter, secretaris, … en dus mocht dochter mee. Tussen die jongens, later venten geworden.

Zef hoef ik ook totaal geen metroman, nieuwe man, mietjesman, verwijfde man, hyperman, of whatever welke man ze in de Flair nu weer adoreren. Ik wil er eentje dat zweet, dat winden laat waaraan ik me dan kan ergeren, dat rechtspringt als Anderlecht een domme goal tegen krijgt zodat ik dan met een half opgetrokken wenkbrauw meewarig de acute opstoot van actie kan gadeslaan. Ik wil er eentje dat zich niet interesseert in vrouwenzaken, dan niets kent van rekeningen of overschijvingen. Hij kookt en zet de vuilnisbakken buiten, hij zorgt heel goed voor zijn zonen, hij heeft handen aan zijn lijf. Meer moet dat niet zijn. Ik heb geen typisch vrouwelijke (?) mannen-veranderingsdrang.

En mijn relatie met het mannelijk geslacht? Toen ik ooit van een hele lieve jongen de vraag kreeg uit welke frigo ik in godsnaam gekropen was, beschouwde ik dat als een compliment. Miss Ice Queen in levende lijve, zo was/ben ik. Steek me nu bij een groep venten en mijn testosterongehalte schiet de hoogte in. Alleen bij mijn eigen liefste ben ik graag een meisje, een ‘flutje’, een trutje, eentje dat zich soms optut, dat graag kirt, … Af en toe. Maar dat ‘hard to get’ zit er nog altijd in. Behalve voor Al Pacino en Jeremy Irons, van schone oude venten geklapt: jummie! Ik hou dus het meest van al van mannen met een rimpeltje, een beetje levenswijsheid, een beetje ervaring. Maar ze moeten beroemd zijn, want in mijn directe omgeving ben ik nog nergens zo’n man tegengekomen. Bweikes, oude venten. Maar voor mij en mijn liefste ziet het er heel goed uit: naar ’t schijnt lijkt mijen ventje heel goed op de jongere versie van een (niet beroemde) knappe oude vent. Can’t wait till he’s 40!

Het is iets over middernacht, we zijn net zaterdag. Er liggen 2 kindjes te slapen en de laatste vanillewafel is gebakken. Je moet echt niet goed bij je hoofd zijn om zo’n 200 van die stuks te willen bakken. Maar chef Steve wou het doen, hij maakt er een erezaak van om zoveel mogelijk dessertjes zelf te maken voor het feestje van Fries. Het ventje werd trouwens vandaag niet Friesje maar Frietje genoemd door zijn mama, en hij leek het nog leuk te vinden ook. Dan maar frietjes gegeten deze avond, wegens geen plaats in de keuken om te koken. Maar we zitten op schema met die dessertjes. De chef is tevreden en probeert het wafelijzer proper te krijgen. Ik (Mieke), heb als sous(-chef) (maar dan beter zonder chef, want die benaming ben ik niet waard, al ooit mijn keukengeklungel gezien?), mooi alle instructies gevolgd, enkele wafeltjes gebakken en zorgde voor de organisatie en opkuis. Moet ook gedaan worden. Maar begin alvast te sparen voor kushandjes, bloemetjes, goedkeurend gemompel, vele oohs en aahs, want hij heeft zijn best gedaan, mijn chef. Morgen is er een nieuwe kookdag, benieuwd wat hij dan nog allemaal in elkaar zal flansen.

Tot zover deze nachtelijke stream of consciousness

Over het ‘keukengeklungel’ van Mieke: elke week valt wel iets te beleven, die verhalen spreiden we over meerdere mensen zodat de werkelijke omvang van het hopeloos gedoe nooit bekend zal worden. Twee illustraties: soep uit blik alleen opwarmen volstaat niet, daar moet altijd nog een zekere hoeveelheid water bij. Anders zit je met een dikke klodder soep die heel vlug aanbrandt. Voorbeeld 2: De ‘sous’ vroeg zich al enkele weken af met welke saus je in godsnaam speculoospasta moet eten. Tot iemand haar vriendelijk zei dat die ‘pasta’ sloeg op iets in de aard van chocopasta en dus zeker niet verwees naar één of andere spaghetti. Maar er beterschap in zicht: op 19 maart volg ik een kookles. Voor niveau -1 welteverstaan…